Homilie huwelijksviering van Kris Daems en Tinne Voet

Op zaterdag 4 juli 2009 zegende ik in een zonovergoten Eindhout het huwelijk in van Kris Daems en Tinne Voet.

lezingen:
een Pools sprookje (Jan en Grazina)
Hooglied 2,8-10.14.16a;8,6-7a
Matteüs 22,35-40

“Mijn geliefde is van mij en ik van hem.” Zo zingt de bruid in het Hooglied. “Draag mij als een zegel op uw hart, als een zegel aan uw arm.”

Door het huwelijk worden man en vrouw een eenheid. Ze horen bij elkaar, zoals de takken van een boom. Elk heeft misschien wel zijn eigen vruchten en bladeren, elk z’n eigen dorheid ook. Maar toch zal iedereen zeggen: ja, ze horen bij elkaar. Als jullie straks deze kerk weer buitengaan, zullen jullie kunnen zeggen: kijk, dit is mijn vrouw, dit is mijn man. Of “ik ben de vrouw van Kris” en “ik ben de man van Tinne.” Dat ga je niet meer over iemand anders kunnen zeggen. Je hebt maar één echtgenoot of echtgenote. De huwelijksliefde is onverbiddelijk: ieder ander wordt uitgesloten.

Betekent dat dan dat je niet meer van de andere mensen mag houden? Integendeel. Jezus zegt in het evangelie dat het beminnen van de naaste de helft is van het grootste gebod van God. Maar toch zal niemand anders dan Tinne zich zijn vrouw en niemand anders dan Kris zich haar man kunnen noemen.

De andere helft van het gebod is even belangrijk. Jezus zegt dat die twee gelijkwaardig zijn. Gij zult de Heer, uw God, beminnen met geheel uw hart en met geheel uw ziel en geheel uw verstand. Dat is heel wat. Dat betekent: vertrouw zo op God, dat je niets boven zijn liefde stelt, dat je niets achter de hand houdt. Laat je overspoelen en meedrijven met Gods liefde, die alleen maar het beste voor je wil, die de enige zekere weg is naar oneindig geluk.

Als je die liefde, voor God en voor je naaste, maar ook voor jezelf, eerlijk en zuiver in je leven een plaats geeft, dan zal niets het vuur van de liefde kunnen blussen, zelfs niet de grootste stortvloed.

Elkaar liefhebben is niet vanzelfsprekend. Toch niet elke dag, elke week, elke maand, elk jaar dat jullie gegeven wordt. Daarom ook dat ik in het openingswoord zei: heb geduld, veel geduld met jezelf en nog meer met elkaar. Geduld is één van die kostbare vruchten van de heilige Geest, die jullie vandaag op een bijzondere manier geschonken wordt door het sacrament dat het christelijke huwelijk is. Die Geest zal tot voltooiing brengen wat bij jullie vanaf de eerste dag is beginnen groeien. Jullie hebben al twee jaar samengewoond en dat heeft jullie alleen maar gesterkt in jullie overtuiging dat jullie bij elkaar horen. Vanaf vandaag is dat een feit waar niemand nog aan kan twijfelen: jullie horen bij elkaar. Jullie krijgen vandaag de opdracht mee te bouwen aan elkaars geluk.

Mogen jullie geluk en jullie liefde ook vruchtbaar zijn in deze wereld, in onze mensengemeenschap. In onze voorbereidende gesprekken leerde ik jullie kennen als heel realistische mensen, die ook oog hebben voor de diepere dingen in het leven. Want het kàn: met je voeten op de grond blijven staan en toch af en toe met je hoofd in de wolken mogen zitten. Zo krijgen het verhaal uit Polen en de lezing uit het Hooglied vandaag hun verbinding met jullie leven: het moet niet spectaculair buitengewoon zijn: juist in het gewone kan je wonderlijk veel vreugde ontdekken. Gewoon van elkaar houden.

Broeders en zusters, laten wij in die wonderlijke gewone liefde tussen Kris en Tinne ook een beeld van God ontdekken, die liefde is. Moge het ons inspireren en raken, troosten ook als dat nodig is. Want de liefde is sterker dan wat dan ook. Geen stortvloed van water kan haar blussen, geen rivier spoelt haar weg. De liefde vergaat nooit. Amen.

Chris Tomlin – Amazing Grace

“Amazing Grace (My Chains Are Gone)”

Amazing grace

How sweet the sound

That saved a wretch like me

I once was lost, but now I’m found

Was blind, but now I see

‘Twas grace that taught my heart to fear

And grace my fears relieved

How precious did that grace appear

The hour I first believed

My chains are gone

I’ve been set free

My God, my Savior has ransomed me

And like a flood His mercy rains

Unending love, Amazing grace

The Lord has promised good to me

His word my hope secures

He will my shield and portion be

As long as life endures

The earth shall soon dissolve like snow

The sun forbid to shine

But God, Who called me here below

Will be forever mine

Will be forever mine

You are forever mine

Slotviering Basisschool Sancta Maria Aarschot

Op dinsdag 30 juni 2009 was ik uitgenodigd om in de Sint-Rochuskapel te Aarschot voor te gaan in de eucharistieviering die het eindpunt betekende van het schooljaar voor de leerlingen van de basisschool Sancta Maria.

Het werd een heel sfeervolle viering, met mooie muzikale momenten en -ondanks de hitte- heel aandachtige en rustige deelnemers.

Ik sprak er deze homilie uit:

evangelielezing: Marcus 4,26-32

Als je ergens heel hard voor werkt, dan wil je toch dat er ook veel opbrengst is.
Stel je voor: je begint een moestuintje.
Eerst moet je de grond omspitten.
Dat is, zeker als het zo warm is als de laatste dagen, een vermoeiend werk.
En dan zaai je zaadjes van de groenten of de bloemen die je zou willen hebben.
Daarna moet je er natuurlijk water over gieten en soms ook wat meststof.
En staan er dan al direct bloemen? of sla? Op dezelfde dag?
Nee… want ze moeten nog groeien. Als je iets zaait, moet je geduld hebben tot het gegroeid is.

Eigenlijk is dat ook zo wanneer je naar school gaat.
Wie heeft er dit jaar hard gewerkt op school? Steek je hand maar eens op.
Dat is zoals het spitten en het zaaien van zaadjes.
En wie vond dat wel eens moeilijk? Dat hoort er bij.
Want als alles heel gemakkelijk zou zijn, dan was het misschien niet eens nodig om naar school te gaan.

Wel, het evangelie van deze viering wil Jezus ons geruststellen als het over werken gaat.
Hij zegt: het kan gebeuren dat je nog niet direct ziet of al je werk iets heeft uitgehaald.
Natuurlijk, je hebt wel je resultaten op je rapport gekregen…
maar ben je nu ook slimmer geworden?
Da’s niet zo’n gemakkelijke vraag hé.

Ik kan het me voorstellen dat je tijdens dit schooljaar ook wel eens oefeningen of zo moest doen, waarvan je helemaal niet begreep waarom die nu nodig zijn.
En toch… ik ben er zéker van dat ze je iets hebben bijgeleerd.
Want zo’n oefening, ook al is ze nog zo vervelend of nog zo saai –gebeurt dat wel eens?-,
je leert er altijd wel iéts van bij.
Die oefeningen zijn zoals de zaadjes van de zaaier.
Als je ze zo ziet zitten in een doosje of een zakje, dan zou je nooit geloven dat daar bloemen of groenten of zelfs een hele boom uit kan komen. Toch gebeurt het zo.

Jezus zegt dat het koninkrijk van God ook op die manier groeit.
Het koninkrijk van God, dat is wat er gebeurt als alle mensen helemaal leven zoals God het graag zou hebben. Dan zijn alle verdriet, alle haat, alle pijn en alle angst voorbij. Daar zijn liefde, vrede en goedheid er voor iedereen. Dat noemen we ook wel de hemel.
Jezus is aan de mensen, en dus ook een beetje aan ons, komen vertellen: dat koninkrijk van God groeit zoals zaadjes: in het begin zie je er niet veel van, maar als je blijft hopen en geduld hebt, dan zal je zien: het komt er wel.

Misschien is dat met schoolwerk ook wel zo: in het begin is het alsof er niet veel gebeurd is, maar als je achteraf eens goed kijkt, zie je dat er al heel wat bijgeleerd is, dat je al heel wat kan en weet.

In deze viering willen we daar biddend voor samenkomen en mekaar en God danken voor het goede van het voorbije schooljaar. Zo kunnen we met een blij hart de vakantie in.
Daarom zullen we nu de viering verder zetten en samen bidden voor wat er leeft in ons hart. En daarna kunnen we met het grote dankgebed God bedanken voor het goede dat er in ons leven gebeurt.

Wat heeft ze laten zien?

Een monumentje uit de Vlaamse humorgeschiedenis:

Weer een symbolische mijlpaal

Ja hoor, ‘t is weer zover: weer een grote kaap bereikt in mijn bezoekerscijfers.

50 000 pageviews… dat is veel meer dan ik me ooit had durven toewensen.

Het sterkt mij alvast in mijn voornemens: gemiddeld een keer per week iets nieuws posten.

Voor de statistiekliefhebbers:

Op dit moment telt deze blog 236 posts in 12 categorieën en 263 comments. Tot de meest populaire pagina’s behoren mijn huwelijkspreken. Blijkbaar zoeken veel koppels hun teksten op het Internet…

Scherpenheuvel-bedevaart KLJ en Landelijke Gilde

Op donderdag 21 mei 2009 gingen enkele leden van KLJ Antwerpen en de Landelijke Gilde op bedevaart naar Scherpenheuvel.

Die ochtend (6u30) kwamen we met de KLJ’ers samen in de Pelgrim voor een bezinningsmoment. Om 11u00 vierden we in de Mariahal met vele bedevaarders de eucharistie. Ik mocht er voorgaan en de volgende homilie houden.

KLJ-bezinningsmoment

lezing: Matteüs 10, 7-14.16.27

Welke weg ga jij in je leven?

Waar wil je naartoe met al je mogelijkheden en talenten, je kleine kanten en je moeilijkheden?

Je bent onderweg geweest om hier aan te komen. Je had een doel, een bestemming.

Het lied bij het begin van deze viering vertelt eigenlijk hetzelfde verhaal als de bedevaarders van alle eeuwen: ik ben onderweg, en dat is de “plaats” waar ik wil zijn: de weg is het doel geworden. Onderweg is de beste plaats om mensen te ontmoeten, met vrienden te praten, samen te zijn en op ontdekking te gaan.

De evangelielezing van zojuist vertelde hoe Jezus zijn leerlingen er op uitstuurde met de opdracht te gaan verkondigen. Niet alleen met woorden “Het koninkrijk der hemelen is nabij”, maar ook met daden: zieken genezen, doden opwekken,…

Maar in de rest van zijn opdracht wordt duidelijk dat de leerlingen niet helemaal op zichzelf alleen moeten rekenen. Ze moeten er op rekenen dat hun opdracht zo goed is, dat ze door God zelf ondersteund zal worden. En dat ze dit zullen merken aan de manier waarop mensen voor hen zullen zorgen. Daarom moeten ze geen extra voorraden meebrengen. Dat komt vanzelf wel in orde, zegt Jezus. Geen extra kleren of schoenen. Die leiden de aandacht af.

Misschien is dat niet meer echt iets voor ons. Maar het vervolg van zijn zending is nog altijd zinvol: Als je bij een gezin binnengaat, wens het dan vrede. En als het die vrede waard is, zal die daar ook te vinden zijn.

Als wij met ons goede nieuws naar mensen toe willen stappen, moet ons eerste woord vrede zijn. Daarom zongen we ook “vrede is onze weg”.

Zo stuurt Jezus ook ons op weg om een levende verkondiging te zijn van de idealen waar we voor staan en waar we naar streven. En hoe kunnen we die beter uitdrukken dan in ons KLJ-lied? Daarom willen we, om dit moment van bezinning af te sluiten, nu dat lied zingen.

Eucharistieviering Scherpenheuvel 2009

“Samen op tocht naar Scherpenheuvel”

lezingen:
Handelingen 8, 26-39
Lucas 24, 13-33

Welkomstwoord

Beste leden van KLJ en Landelijke Gilde,

hartelijk welkom in deze viering. En proficiat, want je bent tot in Scherpenheuvel geraakt.Je bent op weg geweest, hebt mooie en misschien moeilijke momenten doorgemaakt.En nu komen we hier samen, op deze plaats waar al eeuwenlang mensen samenkomen rond Maria, om eucharistie te vieren, om God te danken en Hem onze vragen en gebeden voor te leggen. Zo kunnen we op deze plaats wat geestelijke bagage opdoen voor onze levenstocht.Laten we het nu stil maken in ons hart, plaats maken voor de Heer in ons midden, en bidden.

Homilie

Welke weg ga jij in je leven?

Waar wil je naartoe met al je mogelijkheden en talenten, je kleine kanten en je moeilijkheden?Je bent onderweg geweest om hier aan te komen. Je had een doel, een bestemming.Het lied tijdens de communie vertelt straks eigenlijk hetzelfde verhaal als de bedevaarders van alle eeuwen: ik ben onderweg, en dat is de “plaats” waar ik wil zijn: de weg is het doel geworden. Onderweg is de beste plaats om mensen te ontmoeten, met vrienden te praten, samen te zijn en op ontdekking te gaan.

De lezingen van deze viering maken duidelijk dat samen onderweg gaan heel belangrijk is als het gaat om inspiratie en spiritualiteit.

De twee verhalen hebben eenzelfde lijn: iemand die onderweg is, die op zoek is naar een antwoord op zijn levensvragen ontmoet iemand die hem aan de hand van de Bijbel duidelijk maakt dat wat Jezus is komen verkondigen zin geeft aan je leven. De reisgenoten luisteren naar elkaar en ontdekken zo op een nieuwe manier inspiratie voor hun leven en doen er ook iets mee.

Zo kan het ook voor ons zijn: als leden van de KLJ of de Landelijke Gilde zijn we elkaars tochtgenoten. We zijn samen onderweg en ontmoeten op die manier nieuwe mensen, ontdekken nieuwe uitdagingen. Zoiets is alleen maar mogelijk als we bereid zijn te luisteren naar de anderen, als we hun verhaal als even waardevol en belangrijk als het onze leren zien.

Zowel Jezus als Filippus hebben aandacht voor wat de reizigers die ze ontmoeten nodig hebben. Ze willen niet in de eerste plaats hun idee verkopen, maar stellen de vraag naar wat de ander bezighoudt. Maar in hun antwoord zijn ze niet bang om van hun eigen rijkdom aan inspiratie te delen. Ze spreken over wat hen ten diepste toe bezighoudt. Dat zouden ook wij moeten durven. De meesten onder ons zijn geen supergelovigen. Ik ook niet, trouwens. Maar mijn ervaring leert dat door daar eens over te praten met elkaar, je veel beter je eigen ideeën en gevoelens leert begrijpen en verwoorden, maar vooral: dat je ze dieper gaat beleven.

Als we vanuit christelijke waarden willen leven en met elkaar willen omgaan, dan is het belangrijk dat we ons ook af en toe laten inspireren door die Jezus Christus, die deze waarden heeft voorgeleefd en verkondigd.

De boodschap die zowel Filippus als Jezus zelf aan de mensen onderweg, en dus ook aan ons, willen verkondigen is deze: door de verrijzenis van Jezus is duidelijk geworden dat Hij niet zomaar de zoveelste profeet is, maar een speciale gezondene van God, Zijn eigen Zoon. Op deze Hemelvaartsdag viert de Kerk dat Jezus bij de Vader in de hemel is teruggekeerd, maar tegelijk ons nooit in de steek zal laten. Onze grootste tochtgenoot is dus bij God, om daar voor ons ten beste te spreken.

Al eeuwen komen mensen op deze plaats om te bidden, om aan Maria steun te vragen in wat hen in het leven dwarszit. Ook van haar geloven we dat ze in de hemel bij God voor ons bidt. Dat we vertrouwen op voorsprekers in de hemel, betekent niet dat we zelf niet meer bidden. Maar waar voor ons het leven soms zo zwaar wordt dat we de hoop dreigen te verliezen, zijn er die hemelse tochtgenoten, die luisteren naar onze verzuchtingen en met ons begaan blijven.

Laten we dan in deze viering dankbaar bidden voor al onze tochtgenoten, voor al die mensen die een bijzondere plaats hebben in ons leven. En laten we ook ons vertrouwen uitdrukken in God, die altijd met ons op weg wil gaan.

Huwelijksviering Katleen en Ward

Op zaterdag 16 mei 2009 mocht ik het huwelijk inzegenen van Ward Horemans en Katleen Ceulemans (nee, toch geen familie) te Lint.

Lezingen:
1 Kor. 12,31;13,1-8a
Mt. 7, 21-22.24-27

Verwelkoming bij de intrede

Beste Ward en Katleen,

in naam van de hele kerkgemeenschap mag ik jullie verwelkomen in deze kerk.We zijn blij met de belangrijke keuze die jullie gemaakt hebben.

In december 2008 schreven jullie op jullie huwelijkssite:

“Deze maand zijn we ook bij onze goede vriend Vincent geweest om ons een voorlaatste keer te bezinnen over onzen trouw. Ik word daar “zot” van de stilte maar keer op keer rijden we met rust in het hart en geest terug naar huis! Hoe speelt hij da toch klaar?!”
Laat die rust nu terugkeren in jullie hart en geest. Dan kunnen we voor God gaan staan om Hem te danken voor jullie liefde en jullie toekomst in zijn handen leggen.

Homilie

Als je een huis wil bouwen, dan moet je daar goed over nadenken. Bouw ik op de juiste grond? Gaat er niets inzakken of wegspoelen met de tijd? Bouw ik met de juiste materialen? Ken ik de goede mensen om dat te doen en ben ik zelf ook bereid m’n handen uit m’n mouwen te steken? Anders ga je niet ver komen met je bouwplannen.

Als je wil bouwen aan je geloofsleven, dan is het belangrijk om te weten met welke diepere redenen je dat wil. Mensen die alleen maar over geloof praten of nadenken, komen niet ver.

Jezus vraagt niet alleen om naar zijn woorden te luisteren, maar ook om er naar te leven. Om er iets mee te doen. Want Jezus’ woorden zijn geen regeltjes-om-de-regeltjes. Zijn gebod is de liefde. Een liefde die rechtstreeks met God verbonden is. Een liefde die niet zichzelf zoekt, niet praalt, niet om de schone schijn geeft. Een liefde die nooit vergaat. (1 Kor. 13, 4-8)

Bouwen aan een huwelijk is eigenlijk ook zo. Daarom dat de voorbereiding van deze belangrijke stap in jullie relatie, Ward en Katleen, vrij uitgebreid was. Jullie hebben er met twee serieus over nagedacht en daarna nog eens samen met mij. De blauwdruk is klaar en de fundamenten liggen er al. En nu is het tijd om te beginnen met het gebouw zelf. En daarom zijn we hier samengekomen. Vanaf vandaag zullen jullie niet meer spreken over “mijn vriend Ward” of “mijn vriendin Katleen”, maar over “mijn man” en “mijn vrouw”. Jullie willen jullie relatie duidelijk en ondubbelzinnig op de voorgrond zetten, er een gezin van maken. Jullie belofte van trouw en genegenheid is een boodschap van onvoorwaardelijke aanvaarding. Je schenkt jezelf en je toekomst aan elkaar.

Die zekerheid, dat gegeven-en-gekregen-zijn, zal een grote vrede en een nog groter geluk in jullie leven betekenen. Je weet dat je op elkaar kan rekenen, vandaag, morgen en overmorgen.

Er zullen momenten komen dat het stormt en regent in jullie leven. Dat je door twijfels of irritatie overmeesterd wordt en je afvraagt hoe je in hemelsnaam aan dit avontuur hebt kunnen beginnen. Maar als jullie huis op de rots gebouwd is, zal het niet instorten of wegspoelen. Crisis en conflict horen er nu eenmaal bij. Telkens weer zal je door de ander opgeroepen worden om je eigen zekerheden in vraag te stellen en opnieuw te leren luisteren naar wat de andere echt nodig heeft om gelukkig te zijn. Je zal uitgedaagd worden om creatief en attent te blijven. En als het goed zit, eindigt zo’n crisis dan ook in een schaterlach of een teder moment.

Zoals het noorden en het zuiden bij elkaar horen, maar toch verschillen (Dat zal met de KLJ-afdelingen van Lier niet anders zijn, zeker?), zo kunnen jullie elke dag weer ontdekken dat jullie bij elkaar horen en dat verschillen juist de rijkdom van jullie relatie uitmaken.

Die grote en kleine dingen ontdekken en leren kennen, zal van jullie huwelijk een boeiende tocht maken. En waarschijnlijk ga je op die manier ook heel wat van jezelf ontdekken. Wellicht zullen jullie kinderen jullie daar later ook bij helpen. Op de ene of andere manier kunnen zij een echte spiegel zijn voor jullie, zonnestraaltjes, die geboren worden uit jullie geluk.

Ook namens de provinciale medewerkers van KLJ Antwerpen wens ik jullie veel geluk en vreugde, maar ook hoop en moed waar het nodig zal zijn. Misschien is dit voor jullie engagementen binnen KLJ een beetje een eindpunt, toch ben ik er zeker van dat de vriendschappen die jullie hebben opgebouwd binnen KLJ voort blijven duren en dat je op elkaar kan blijven rekenen.

Wat ik jullie zeker nog wil meegeven op jullie tocht is dit: neem af en toe eens te tijd om stil te staan en te genieten van een rustig moment, een moment waarop je samen of alleen kan nadenken en blij zijn met al het mooie dat er in jullie leven is. En dank dan God, de gever van alles wat goed is. Ik weet heel goed dat dit vandaag de dag niet simpel is. Maar de ervaring leert dat je daardoor juist intenser zal leven. Jezus zegt in het evangelie niet alleen maar: wie naar mijn woorden handelt, maar wie naar mijn woorden luistert en er naar handelt. De twee horen dus samen. Zo zet je een huis op rotsgrond, sterk en stabiel.

Bouw dan met vertrouwen voort aan jullie thuis, aan jullie gezin. Moge de Heer er altijd aanwezig zijn als bron van vertrouwen en vrede, alle dagen van jullie leven. Amen.

Homilie huwelijksviering Wouter en Nathalie

Op zaterdag 9 mei 2009 gaven Wouter Van Bockstael en Nathalie De Mol elkaar het ja-woord in de OLV Middelareskerk te Hijfte (Lochristi). Ik mocht er volgende woorden uitspreken:

Lezingen:
Genesis 1, 26-28.31a
Mattheüs 5,13-16

Verwelkoming aan het portaal

Beste Nathalie en Wouter,
in de naam van de kerkgemeenschap mag ik jullie vandaag verwelkomen.
Je bent hier met je familie, je vrienden en zoveel andere mensen
aan wie jullie willen tonen hoeveel je van elkaar houdt.
Laten we samen jullie engagement ook aan God toevertrouwen,
want Hij is de oorsprong van alle liefde.

Homilie

“Nu gaan Wij de mens maken, als beeld van Ons, op Ons gelijkend.” (Gen. 1,26)
Nadat het scheppingslied aan het begin van de bijbel bezongen heeft hoe alles van God komt, de zon en de maan, het leven in planten en dieren, neemt God een machtig besluit.
Het is tijd voor iets heel bijzonders. Heel de wereld en al wat er bestaat vond God “goed”.
Maar bij de schepping van de mens kondigt God aan dat Hij een spoor van zichzelf wil achterlaten in wat Hij doet bestaan. Hij zet zijn handtekening. Hij zorgt ervoor dat wie er naar kijkt, kan zien wie er achter dit wonderwerk zit.
Want als wij willen weten hoe God is, is het voldoende om naar de liefde tussen twee mensen te kijken. De mens, man en vrouw, zijn Gods beeld en gelijkenis.
Want net zoals de liefde is God geven en ontvangen, koesteren en vrijlaten, tederheid en vergevingsgezindheid. Net zoals God ons het leven geeft, heeft de liefde tussen man en vrouw de dynamiek om het leven door te geven, om vruchtbaar te zijn op zoveel verschillende manieren.

Niemand heeft God ooit gezien, staat er tegen het einde van de Bijbel in de eerste brief van de apostel Johannes, maar als wij elkaar beminnen woont God in ons en is zijn liefde in ons ten volle werkelijkheid geworden. (1 Joh. 4, 12)
Eigenlijk is de mens meer dan een handtekening, een waarmerk. God wil zelf in zijn schepping komen wonen, in het hart van de mensen.

Op deze mooie dag zijn wij hier samengekomen omdat Wouter en Nathalie met heel hun leven een beeld willen zijn van God, een teken van zijn liefdevolle aanwezigheid in deze wereld. Want dat is wat er met mensen gebeurt als ze trouwen: hun levens worden ééngemaakt. Zo worden jullie voor ons een teken van Gods onverbrekelijke liefde en trouw voor de mensen. Hij heeft zijn eigen Zoon gezonden om de wereld met zich te verzoenen. In de kruisdood en verrijzenis van Jezus zien we Gods trouwe liefde over alle grenzen heen, zelfs die van de dood. Als God ons zó heeft liefgehad, dan moeten ook wij elkaar beminnen, schreef diezelfde apostel Johannes. (1 Joh. 4,11)

Beste Nathalie en Wouter, jullie hebben elkaar ontmoet op een KLJ-evenement. Een grote Duitse denker, Albert Schweitzer, schreef ooit: Het toeval is de schuilnaam waarvan God zich bedient wanneer hij incognito wil optreden. Wat schijnbaar toevallig is, heeft voor wie er met de ogen van het geloof naar kijkt een diepe betekenis. Zo heeft God zijn verhaal ook in jullie leven willen schrijven. En een verhaal vertel je niet tegen een muur of een boom. Door jullie huwelijk willen jullie een levende verkondiging zijn dat de liefde de moeite waard is om grote keuzes te maken. Jullie zullen op een nieuwe manier licht en zout zijn voor de wereld: smaakmakers en wegwijzers. Jullie hebben al heel wat engagementen achter de rug, ondermeer in de KLJ. Je inzetten voor medemensen, je lamp niet onder de korenmaat zetten… het heeft al een plaats in jullie leven. Ik wens je toe dat dit ook in de toekomst jullie kracht zal zijn. Want dat hoort allemaal bij het boeiende avontuur dat nu een hele nieuwe start krijgt: door het leven gaan als man en vrouw, bouwen aan een gezin.
Het zal met vallen opstaan zijn, met hoogte- en dieptepunten. Dat weet je. Maar je bent hier ook gekomen met het geloof, het vertrouwen, dat je het niet alleen moet doen. De Heer zal jullie nabij zijn. En ook de hele geloofsgemeenschap en alle mensen die er vandaag bij zijn of hadden willen zijn, steunen jullie in jullie huwelijk.

Beste mensen, neem vandaag Wouter en Nathalie op in jullie hart. Laat uw leven vandaag eens op smaak brengen en bijlichten door het geluk dat u in hun ogen kan zien stralen. Voor de gehuwden onder u kan deze dag mooie herinneringen oproepen. Voor wie twijfelt of zoekt naar een zinvolle levenskeuze mag deze dag een bron van moed en vertrouwen zijn. Voor wie ooit gekwetst is in de liefde moge het een teken zijn dat het negatieve niet het laatste woord zal hebben.

Dankjewel, Nathalie en Wouter, dat ik er op deze dag bij mag zijn om voor jullie geluk te bidden en te danken. Moge de Heer altijd werkzaam aanwezig zijn in jullie gezin, in jullie liefde, alle dagen van jullie leven. Amen.

Homilie huwelijksviering Hans en Evelien

Op zaterdag 9 mei 2009 mocht ik het huwelijk van Hans Santens en Evelien De Saegher inzegenen tijdens de eucharistieviering in de Sint-Theresiakerk te Ekeren-Bunt.

Lezingen:
1 Kor 12,31;13,1-8a
Joh. 15,12-17

Verwelkoming aan het portaal

Beste Hans en Evelien,
nu staan we hier… we hebben een heel lange en intense weg van voorbereiding achter de rug.
De eerste keer dat jullie naar de abdij kwamen om kennis te maken,
hadden jullie waarschijnlijk niet gedacht dat jullie tegen het einde van de rit bijna kind aan huis geworden zouden zijn bij ons.
Als er één ding is, waar ik in elk geval meer dan ooit van overtuigd ben geraakt, is het dit: jullie hebben de juiste keuze gemaakt. Ik sta er helemaal achter.
In naam van de hele kerkgemeenschap mag ik jullie verwelkomen
en meenemen tot bij het altaar van de Heer.
Laten we er samen met al die mensen die er bij zijn van genieten.

Homilie

Broeders en zusters,

“Streef naar de hoogste gaven!”, schreef Paulus aan de christenen van Korinte. De lofzang op de liefde volgt in die brief op een stuk waarin hij beschrijft hoe de heilige Geest aan de christenen verschillende gaven schenkt: wijsheid en kennis, genezingen en profetie.

En al die gaven, al die talenten, zijn voor Paulus waardevol en belangrijk. Ze bouwen de gemeenschap op. Maar één gave is verheven boven alle andere: de liefde. Zonder liefde mogen we nog zo getalenteerd zijn, het haalt niets uit. We mogen alle kennis bezitten over de wereld en wat haar overstijgt, het is onzin zonder de liefde.

Wie de liefde niet heeft, is de armste van alle mensen, hoe rijk hij in hun ogen misschien ook zou zijn. Want wat bestaat is ook eindig. Alleen de liefde vergaat nooit, want zij hoort bij God.

Beste Evelien en Hans, jullie zijn begenadigd met heel wat grote en goede gaven in jullie leven. Die talenten zullen jullie en onze maatschappij nog heel veel vreugde brengen.

En je zal ze ook nodig hebben, wanneer je verder bouwt aan wat jullie hier vandaag met jullie ja-woord een nieuwe start willen geven: jullie liefdevolle relatie.

Jezus draagt zijn leerlingen op elkaar lief te hebben met de liefde die Hij voor hen heeft gehad. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar de evangelielezing van deze viering maakt duidelijk dat dit een allesomvattende opdracht is, een hoog ideaal, waar God zelf ten diepste mee verbonden is. Het is “je leven geven voor je vrienden”: liefhebben over alle grenzen heen. Vandaag willen jullie aan God en heel de wereld zeggen: wij schenken onze levens aan elkaar, ons verleden en onze toekomst, onze gaven en gebreken, onze dromen en teleurstellingen.

Maar je zegt ook aan elkaar “Liefste, ik aanvaard je met heel je verleden en met al wat de toekomst brengen zal, met je gaven en gebreken, met je dromen en illusies.”

Je bent al een tijdje samen onderweg… je kent al heel wat van elkaars grote en kleine kanten.

En telkens weer zullen er aspecten opduiken die je zullen verrassen, verwonderen, vertederen, soms ook ergeren. Maar juist omdat je beseft dat je elkaar wil en kan dragen, worden dat allemaal parels aan de kroon van jullie huwelijk, dauwdruppels op het klavertjevier van jullie gezin.

Vandaag komen we in deze kerk samen om jullie relatie ook in Gods licht te zetten. Hij mag van jullie een plaats krijgen in jullie gezin, Hij mag er inspirerend en steunend aanwezig zijn. En dat zal Hij doen, volgens de kenmerken die Paulus aan de liefde toeschrijft: geduldig en vriendelijk, vrijgevig, niet afgunstig, met zorg voor de waarheid, zonder zichzelf te zoeken of zichzelf iets in te beelden.

Zoals Jezus zijn leerlingen er op uit stuurde om te verkondigen, mogen jullie door deze verbintenis een levende verkondiging zijn van Gods liefde. En zoals de leerlingen daar de ene dag beter in slaagden, zo zal het ook voor jullie wel eens moeilijk zijn om dat vuur brandende te houden.

Dat had Jezus ook voorzien. Daarom zei Hij: Wat je de Vader ook vraagt in mijn naam, Hij zal het je geven. Daarom besluiten wij in onze christelijke gebeden zo vaak met “door Christus, onze Heer”. We vragen vandaag in Zijn naam Gods zegenende nabijheid in jullie huwelijk. Wat de toekomst ook brengen zal, Hij zal jullie niet in de steek laten. Net zoals jullie ouders bij jullie doopsel beloofd hebben jullie te dragen en te steunen, heeft Hij gezegd: “naast mijn hand zal je nooit vallen”.

Van thuis uit, op school en bij zoveel andere mensen hebben jullie dat vertrouwen en die grote levenswaarden meegekregen. Jullie zijn ook vast van plan die door te geven aan jullie kinderen. Zo dragen jullie een kostbare schat mee, een rijke erfenis, die jullie op een nieuwe en eigentijdse manier gestalte zullen moeten geven. Een hele uitdaging, maar volgens mij ook een grote genade. Want in de voorbije maanden heb ik mogen ontdekken hoe jullie eerlijk en gedreven op zoek willen gaan naar het goede en zinvolle, met een fijn gevoel voor wat echt is en nooit zonder een vleugje humor.

Het was voor mij een groot genoegen samen met jullie op weg te mogen gaan naar deze dag. De gesprekken en ontmoetingen, het samen zoeken naar de zin en de betekenis van jullie keuze, de gezellige momenten in de abdij, … (en toegegeven: m’n overwinning bij het hartenjagen…)

Dit alles mag nu z’n voltooiing krijgen in dit heilige moment. Moge het voor altijd in onze harten gegrift staan. Amen.

Homilie 4e Paaszondag – Roepingenzondag

Lezingen:
Hand. 4, 8-12
1 Joh. 3, 1-2
Joh. 10, 11-18

inleidingswoord

Broeders en zusters,

de Heer brengt ons vandaag bijeen, zoals een herder zijn kudde.
Op deze vierde Paaszondag blijven wij de verrijzenis van Jezus vieren,
want door zijn dood en verrijzenis heeft Hij ons getoond
hoe groot de liefde is die de Vader ons betoond heeft.
Laten wij God loven en danken voor de grote dingen die Hij aan ons deed.

homilie

Stel u voor: u opent de krant en leest:
“Grote multinational zoekt voor langdurig engagement als leidinggevend en bezielend medewerker jonge dynamische en geïnspireerde gelovigen. Aanbod: uitdagende en afwisselende werkomgeving, kans tot evenwicht tussen zelfstandig werk en werken in teamverband. Wettelijk statuut, verloning en faciliteiten afhankelijk van concrete takenpakket. Boeiend spreken voor publiek, zin voor improvisatie en zangtalent vormen een pluspunt. Vereiste opleiding wordt door de organisatie verzorgd. Kandidaten kunnen zich melden bij hun filiaal naar keuze.”

of

“Gezocht: herders. Goede Herder zoekt nieuwe herders voor zijn kudde. Alle talenten worden gewaardeerd. Wie zich geroepen voelt, kan zich wenden tot de plaatselijke herder voor meer info. De schapen zullen u dankbaar zijn.”

Vandaag, op roepingenzondag, willen we met de hele kerkgemeenschap in het bijzonder bidden om roepingen tot het religieuze leven en het gewijde dienstwerk als diaken, priester of bisschop. Zo’n advertentie klinkt misschien leuk of interessant om mensen te “lokken”, maar de ervaring leert dat hier zelden de gewenste respons op komt.

“Roeping” is een eigenaardig, misschien wel mysterieus fenomeen, waar weinig goede woorden voor te vinden zijn. En toch weet haast elke gelovige waar het om gaat. Diep in ons hart voelen we dat we door God opgeroepen worden om mee te bouwen aan zijn Rijk, door onze talenten niet in de grond te stoppen, zoals de angstige knecht in de parabel van de talenten, maar er mee te woekeren, er winst mee te maken, er iets mee te doen.

Met advertenties en campagnes alleen zullen we er niet komen. Maar ze zijn wel nodig om de aandacht van ons allemaal af en toe naar dit onderwerp te trekken.

Want roepingen komen niet zomaar uit de lucht gevallen. Voor de meesten gaat het om een traag groeiproces, een proces van zoeken, twijfelen, groeien naar zekerheid en keuzes maken.

En dan is er toch die “klik”, dat ene duwtje in de rug, dat iemand nodig heeft om de sprong te maken.

Misschien hebt u het zelf wel eens meegemaakt, zo’n roeping. Plots rinkelt de telefoon of staat er iemand voor de deur met de vraag of u niet zou willen meehelpen met dit of dat project. Zelf had u misschien wel eens over nagedacht om zoiets te beginnen, maar het kwam er nooit van. Nu krijgt u de vraag in de schoot geworpen. En dan zeg je “ja”. En dat antwoord maakt u gelukkig, het doet iets met u, het geeft vervulling en vrede.

Als dit voor religieuze roepingen ook geldt, dan hebben we drie dingen nodig:

ten eerste: werken aan een geloofsgemeenschap waar mensen mogen groeien, zowel in hun relatie met God als die met de rest van de gemeenschap. Gemeenschappen die zichzelf dompelen in de azijn van de mismoedige gelatenheid verschrompelen en sterven uit. Natuurlijk kunnen we klagen. Vaak hebben we daar zelfs goede redenen voor. Maar het helpt niemand vooruit. Je concentreren op het positieve is geen naïeve vlucht, maar een houding die kansen en perspectief schept. Zo krijg je een gemeenschap waar leven in zit, waar mensen zich thuis kunnen voelen, die aanstekelijk werkt. De wereld kent en begrijpt ons niet, omdat ze niet geloven in de verrezen Heer. (vgl. 1 Joh 3, 1-2)  Het is aan ons om door ons kerk-zijn een waarachtige en geloofwaardige verkondiging van het Rijk Gods te worden. Als Jezus de hoeksteen van onze gemeenschap is en zijn verrijzenis de grond van onze hoop, dan mogen wij ons niet laten wegzakken in negatieve gedachten, maar worden we uitgedaagd om ook in moeilijke situaties ons steentje bij te dragen voor een positief klimaat, of zoals we in het openingsgebed gebeden hebben: de gemeenschap waar Gods vreugde heerst.

ten tweede: een volgehouden en vertrouwvol bidden. Jezus Christus, onze Opperherder, weet wat wij nodig hebben. Hij is met ons begaan en gaat ons voor op de goede weg. Hij kent ons en door het evangelie en de inspiratie van de Geest mogen wij Hem kennen.

We doen wat Jezus ons heeft opgedragen: vraagt aan de Heer van de oogst om arbeiders te zenden om te oogsten. Want de oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig. (Mt. 9, 37-38)

Ons gebed hoeft niet wanhopig te klinken. De Herder zal zijn kudde niet in de steek laten.

ten derde: het is belangrijk en noodzakelijk dat we het ook zelf aandurven om mensen aan te spreken, om hen te roepen. Niet enkel Gods stem in het binnenste van onze ziel is belangrijk, ook de roeping door de geloofsgemeenschap speelt een cruciale rol in de roeping van religieuzen, diakens, priesters en bisschoppen. Het is de gemeenschap die concrete mensen oproept tot dienstbaarheid, tot herderschap, tot verkondiging. Gods stem klinkt door onze moedige vraag: kom voor ons zorgen, wij zullen je dragen. Heb vertrouwen, de Heer roept je. En wij zullen je steunen.

Want onze geloofsgemeenschap heeft mensen nodig, mannen en vrouwen, die met hun leven een getuigenis willen worden van Gods liefde. Met vallen en opstaan, want we blijven immers mensen, proberen kloosterlingen het Rijk Gods aanwezig te brengen in deze wereld. De ene gemeenschap doet dat door een biddende oase van stilte te zijn, die bidt voor een wereld met mensen die het te druk hebben om te bidden, of die zo gekwetst zijn dat ze niet meer kunnen of durven bidden. De andere gemeenschap probeert dit door voelbaar Gods liefde gestalte te geven bij de armen en kleinen van deze wereld.

Zo’n radicale levenskeuze klinkt vandaag op een nieuwe manier uitdagend. De eeuwen door heeft God zijn volk door woestijnen teruggeleid naar het Beloofde Land. Laten we Hem in deze eucharistieviering ook danken voor de herders en getuigen die Hij aan de Kerk geschonken heeft en voor hen bidden, dat ze ons kunnen samenbrengen als één kudde van broers en zussen, kinderen van God, waarvan Jezus Christus de ene Herder is. Amen.