Homilie – Geboorte van Johannes de Doper

Uitgesproken tijdens de eucharistieviering van het Ceulemans familieweekend te Pont du Berguème (Tenneville) op zondag 24 juni 2007

Lezingen: Jer. 1,4-10 De roeping van de profeet
Lc. 1, 57-66.80 De geboorte van Johannes de Doper

Welke boodschap kan een figuur als Johannes de Doper hebben voor ons, die dit weekend samenkomen voor ontmoeting, ontspanning en om samen te bidden? De evangelielezing van vandaag vertelt over de blijdschap die er in het gezin van Zacharias en Elizabeth heerst bij de langverwachte geboorte van Johannes. Zacharias had een verschijning van een engel beleefd, toen hij in de tempel zijn werk als priester aan het doen was. Omdat hij twijfelde, werd hij met verstomming geslagen tot na de geboorte van het kind. Maar naast de blijdschap om de geboorte is er ook ongerustheid. Wat gaat er toch worden van zo’n kind, waarover zoveel voorspellingen gedaan zijn?
Wanneer in onze dagen een kindje geboren wordt, vragen we ons hetzelfde af: wat gaat de toekomst bieden aan dit kind? Er zijn zoveel veranderingen in de wereld, we maken ons zorgen over het milieu, allergieën en vreemde ziektes overspoelen de bevolking. In welke wereld zullen onze kinderen opgroeien? Ook al kunnen we als enkeling vaak niet veel aan deze situatie doen, het is toch belangrijk om af en toe stil te staan bij het feit dat wij verantwoordelijk zijn voor de wereld van onze nakomelingen.
In de eerste lezing vertelt de profeet Jeremia zelf hoe hij zijn roeping ervaren heeft. Hij wordt geroepen om zijn hele leven in de waagschaal te leggen om Gods woord te verkondigen. Profeten zijn zelden populaire figuren. Ze spreken ons aan op wat er niet goed is of niet goed genoeg. Ze stampen tegen onze schenen, proberen ons wakker te schudden en voorspellen allerlei onheil wanneer we ons niet zullen bekeren. Ook Johannes de Doper is zo’n profeet geweest. Hij predikte bekering. Onrecht moest goedgemaakt worden, armoede bestreden, ongeloof of onverschilligheid omgebogen. Eigenlijk is Johannes net zoals Jeremia met heel zijn leven dienstbaar geweest aan zijn medemensen. Deze levensroeping van dienstbaarheid is niet enkel iets voor in Bijbelverhalen. Ook vandaag gaan mensen in op de oproep om zich met heel hun leven te engageren voor God en voor hun medemensen. Priester worden of trouwen vraagt heel wat ver-trouwen in het leven.

De bezinning over de voetsporen in het zand brengt een ander aspect van deze viering aan het licht: terugblikken op wat voorbij is. We zijn dankbaar om wat er geweest is. Maar we moeten niet doen alsof er nooit iets negatiefs aan was. Zoals de man in het verhaal zullen we nooit vergeten welke de moeilijke periodes uit ons leven zijn geweest. We mogen er aan de andere kant ook op vertrouwen dat God ons niet in de steek zal laten. Ook in de diepste dalen en de donkerste nachten van ons leven is Hij ons nabij. Naast zijn hand zullen we nooit vallen. Zo kunnen we ook terugkijken naar het levensverhaal van de mensen die ons al naar de Heer zijn voorgegaan. Hun leven kan ons vertellen hoe God met mensen bezig is. Hun vriendelijkheid en liefde vertellen ons over Gods liefde voor de mensen. Hun worstelingen en de crisismomenten waar ze uiteindelijk zijn doorgeraakt mogen ons hoop geven voor onze eigen dipjes.
Dit hoogfeest van de geboorte van Johannes de Doper vertelt ons over onze roeping tot toekomst. Johannes de Doper kwam Jezus aankondigen. Tot bijna op het laatste heeft hij getwijfeld of Jezus nu de komende Verlosser was. Maar uiteindelijk heeft hij er zijn leven voor over gehad trouw te blijven aan de opdracht die hem was toevertrouwd.
De nieuwe gezinnen, de geboortes en levensengagementen in onze familie zijn een verkondiging van hoop in de toekomst. Als je het leven niet de moeite waard vindt, geef je het ook niet door. Als je de liefde niet de moeite waard vind, zal je er je toekomst niet aan verbinden. Als je het geloof niet de moeite waard vind, zal je er je levenswijze niet door laten aanpassen. Johannes roept ons op om iets met dat geloof, die hoop en die liefde in ons leven te doen. We mogen niet bij grote woorden blijven steken. Het moet aan ons te zien zijn dat we van Jezus’ boodschap willen leven. Anderen moeten het kunnen merken aan onze manier van leven, aan de manier waarop wij met hen omgaan.
Wees gerust (of moet ik zeggen: helaas): hoogstwaarschijnlijk zitten er hier geen heiligen in de kring, ook geen Johannessen of Jeremia’s. Maar dat doet niets af van Gods verzoek aan ons om naar die heiligheid te streven. En ook daar weer: geen grote woorden of veel theater. Kleine stapjes, heel concreet… conflicten uitpraten, bereid zijn tot verzoening, vergeving kunnen geven of vragen, begaan zijn met het leven van je medemensen, je niet verstoppen achter een hekwerk van excuses wanneer iemand jouw hulp vraagt, trouw blijven aan een gegeven woord, af en toe tijd maken voor gebed, … allemaal kleine stapjes, die niet altijd even gemakkelijk zijn, maar zéker haalbaar!
Als we met die kleine stapjes vooruitgang kunnen maken in ons leven, in onze gezinnen, in onze families, dan zal de verkondiging van Gods Rijk werkelijkheid worden, zoals we elke keer bidden in het Onze Vader.
Deze viering is een viering van dankbaarheid om Gods goedheid, die Hij toonde in het leven van onze nieuwgeborenen, van onze nieuwe gezinnen, in zoveel grote en kleine dingen. ‘Eucharistie’ betekent ‘dankzeggen’. We willen ook dankzeggen voor de grote dingen die God voor zijn mensen heeft gedaan in Jezus, zijn Zoon. In de eucharistie gedenken we biddend dat Jezus zijn leven voor ons gegeven heeft en dat Hij verrezen is, opdat ook wij het eeuwige leven zouden binnengaan. Vanaf dat moment hebben christenen de eeuwen door de tekenen herhaald die Jezus deed: brood breken en delen. Bij mijn priesterwijding is mij voor de viering van de eucharistie een kelk en een hostieschaal geschonken. Deze viering leek mij het uitgelezen moment om ze plechtig in gebruik te nemen. Zoals in onze kerk de gewoonte is, zal ik ze bij de bereiding van de gaven toewijden aan God. Moge Hij ons zijn Geest zenden om in ons leven van alle dagen gestalte te geven aan wat we in deze eucharistie vieren. Amen.