Lezingen:
Hand. 4, 8-12
1 Joh. 3, 1-2
Joh. 10, 11-18
inleidingswoord
Broeders en zusters,
de Heer brengt ons vandaag bijeen, zoals een herder zijn kudde.
Op deze vierde Paaszondag blijven wij de verrijzenis van Jezus vieren,
want door zijn dood en verrijzenis heeft Hij ons getoond
hoe groot de liefde is die de Vader ons betoond heeft.
Laten wij God loven en danken voor de grote dingen die Hij aan ons deed.
homilie
Stel u voor: u opent de krant en leest:
“Grote multinational zoekt voor langdurig engagement als leidinggevend en bezielend medewerker jonge dynamische en geïnspireerde gelovigen. Aanbod: uitdagende en afwisselende werkomgeving, kans tot evenwicht tussen zelfstandig werk en werken in teamverband. Wettelijk statuut, verloning en faciliteiten afhankelijk van concrete takenpakket. Boeiend spreken voor publiek, zin voor improvisatie en zangtalent vormen een pluspunt. Vereiste opleiding wordt door de organisatie verzorgd. Kandidaten kunnen zich melden bij hun filiaal naar keuze.”
of
“Gezocht: herders. Goede Herder zoekt nieuwe herders voor zijn kudde. Alle talenten worden gewaardeerd. Wie zich geroepen voelt, kan zich wenden tot de plaatselijke herder voor meer info. De schapen zullen u dankbaar zijn.”
Vandaag, op roepingenzondag, willen we met de hele kerkgemeenschap in het bijzonder bidden om roepingen tot het religieuze leven en het gewijde dienstwerk als diaken, priester of bisschop. Zo’n advertentie klinkt misschien leuk of interessant om mensen te “lokken”, maar de ervaring leert dat hier zelden de gewenste respons op komt.
“Roeping” is een eigenaardig, misschien wel mysterieus fenomeen, waar weinig goede woorden voor te vinden zijn. En toch weet haast elke gelovige waar het om gaat. Diep in ons hart voelen we dat we door God opgeroepen worden om mee te bouwen aan zijn Rijk, door onze talenten niet in de grond te stoppen, zoals de angstige knecht in de parabel van de talenten, maar er mee te woekeren, er winst mee te maken, er iets mee te doen.
Met advertenties en campagnes alleen zullen we er niet komen. Maar ze zijn wel nodig om de aandacht van ons allemaal af en toe naar dit onderwerp te trekken.
Want roepingen komen niet zomaar uit de lucht gevallen. Voor de meesten gaat het om een traag groeiproces, een proces van zoeken, twijfelen, groeien naar zekerheid en keuzes maken.
En dan is er toch die “klik”, dat ene duwtje in de rug, dat iemand nodig heeft om de sprong te maken.
Misschien hebt u het zelf wel eens meegemaakt, zo’n roeping. Plots rinkelt de telefoon of staat er iemand voor de deur met de vraag of u niet zou willen meehelpen met dit of dat project. Zelf had u misschien wel eens over nagedacht om zoiets te beginnen, maar het kwam er nooit van. Nu krijgt u de vraag in de schoot geworpen. En dan zeg je “ja”. En dat antwoord maakt u gelukkig, het doet iets met u, het geeft vervulling en vrede.
Als dit voor religieuze roepingen ook geldt, dan hebben we drie dingen nodig:
ten eerste: werken aan een geloofsgemeenschap waar mensen mogen groeien, zowel in hun relatie met God als die met de rest van de gemeenschap. Gemeenschappen die zichzelf dompelen in de azijn van de mismoedige gelatenheid verschrompelen en sterven uit. Natuurlijk kunnen we klagen. Vaak hebben we daar zelfs goede redenen voor. Maar het helpt niemand vooruit. Je concentreren op het positieve is geen naïeve vlucht, maar een houding die kansen en perspectief schept. Zo krijg je een gemeenschap waar leven in zit, waar mensen zich thuis kunnen voelen, die aanstekelijk werkt. De wereld kent en begrijpt ons niet, omdat ze niet geloven in de verrezen Heer. (vgl. 1 Joh 3, 1-2) Het is aan ons om door ons kerk-zijn een waarachtige en geloofwaardige verkondiging van het Rijk Gods te worden. Als Jezus de hoeksteen van onze gemeenschap is en zijn verrijzenis de grond van onze hoop, dan mogen wij ons niet laten wegzakken in negatieve gedachten, maar worden we uitgedaagd om ook in moeilijke situaties ons steentje bij te dragen voor een positief klimaat, of zoals we in het openingsgebed gebeden hebben: de gemeenschap waar Gods vreugde heerst.
ten tweede: een volgehouden en vertrouwvol bidden. Jezus Christus, onze Opperherder, weet wat wij nodig hebben. Hij is met ons begaan en gaat ons voor op de goede weg. Hij kent ons en door het evangelie en de inspiratie van de Geest mogen wij Hem kennen.
We doen wat Jezus ons heeft opgedragen: vraagt aan de Heer van de oogst om arbeiders te zenden om te oogsten. Want de oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig. (Mt. 9, 37-38)
Ons gebed hoeft niet wanhopig te klinken. De Herder zal zijn kudde niet in de steek laten.
ten derde: het is belangrijk en noodzakelijk dat we het ook zelf aandurven om mensen aan te spreken, om hen te roepen. Niet enkel Gods stem in het binnenste van onze ziel is belangrijk, ook de roeping door de geloofsgemeenschap speelt een cruciale rol in de roeping van religieuzen, diakens, priesters en bisschoppen. Het is de gemeenschap die concrete mensen oproept tot dienstbaarheid, tot herderschap, tot verkondiging. Gods stem klinkt door onze moedige vraag: kom voor ons zorgen, wij zullen je dragen. Heb vertrouwen, de Heer roept je. En wij zullen je steunen.
Want onze geloofsgemeenschap heeft mensen nodig, mannen en vrouwen, die met hun leven een getuigenis willen worden van Gods liefde. Met vallen en opstaan, want we blijven immers mensen, proberen kloosterlingen het Rijk Gods aanwezig te brengen in deze wereld. De ene gemeenschap doet dat door een biddende oase van stilte te zijn, die bidt voor een wereld met mensen die het te druk hebben om te bidden, of die zo gekwetst zijn dat ze niet meer kunnen of durven bidden. De andere gemeenschap probeert dit door voelbaar Gods liefde gestalte te geven bij de armen en kleinen van deze wereld.
Zo’n radicale levenskeuze klinkt vandaag op een nieuwe manier uitdagend. De eeuwen door heeft God zijn volk door woestijnen teruggeleid naar het Beloofde Land. Laten we Hem in deze eucharistieviering ook danken voor de herders en getuigen die Hij aan de Kerk geschonken heeft en voor hen bidden, dat ze ons kunnen samenbrengen als één kudde van broers en zussen, kinderen van God, waarvan Jezus Christus de ene Herder is. Amen.
0 Reacties tot “Homilie 4e Paaszondag – Roepingenzondag”