Scherpenheuvel-bedevaart KLJ en Landelijke Gilde

Op donderdag 21 mei 2009 gingen enkele leden van KLJ Antwerpen en de Landelijke Gilde op bedevaart naar Scherpenheuvel.

Die ochtend (6u30) kwamen we met de KLJ’ers samen in de Pelgrim voor een bezinningsmoment. Om 11u00 vierden we in de Mariahal met vele bedevaarders de eucharistie. Ik mocht er voorgaan en de volgende homilie houden.

KLJ-bezinningsmoment

lezing: Matteüs 10, 7-14.16.27

Welke weg ga jij in je leven?

Waar wil je naartoe met al je mogelijkheden en talenten, je kleine kanten en je moeilijkheden?

Je bent onderweg geweest om hier aan te komen. Je had een doel, een bestemming.

Het lied bij het begin van deze viering vertelt eigenlijk hetzelfde verhaal als de bedevaarders van alle eeuwen: ik ben onderweg, en dat is de “plaats” waar ik wil zijn: de weg is het doel geworden. Onderweg is de beste plaats om mensen te ontmoeten, met vrienden te praten, samen te zijn en op ontdekking te gaan.

De evangelielezing van zojuist vertelde hoe Jezus zijn leerlingen er op uitstuurde met de opdracht te gaan verkondigen. Niet alleen met woorden “Het koninkrijk der hemelen is nabij”, maar ook met daden: zieken genezen, doden opwekken,…

Maar in de rest van zijn opdracht wordt duidelijk dat de leerlingen niet helemaal op zichzelf alleen moeten rekenen. Ze moeten er op rekenen dat hun opdracht zo goed is, dat ze door God zelf ondersteund zal worden. En dat ze dit zullen merken aan de manier waarop mensen voor hen zullen zorgen. Daarom moeten ze geen extra voorraden meebrengen. Dat komt vanzelf wel in orde, zegt Jezus. Geen extra kleren of schoenen. Die leiden de aandacht af.

Misschien is dat niet meer echt iets voor ons. Maar het vervolg van zijn zending is nog altijd zinvol: Als je bij een gezin binnengaat, wens het dan vrede. En als het die vrede waard is, zal die daar ook te vinden zijn.

Als wij met ons goede nieuws naar mensen toe willen stappen, moet ons eerste woord vrede zijn. Daarom zongen we ook “vrede is onze weg”.

Zo stuurt Jezus ook ons op weg om een levende verkondiging te zijn van de idealen waar we voor staan en waar we naar streven. En hoe kunnen we die beter uitdrukken dan in ons KLJ-lied? Daarom willen we, om dit moment van bezinning af te sluiten, nu dat lied zingen.

Eucharistieviering Scherpenheuvel 2009

“Samen op tocht naar Scherpenheuvel”

lezingen:
Handelingen 8, 26-39
Lucas 24, 13-33

Welkomstwoord

Beste leden van KLJ en Landelijke Gilde,

hartelijk welkom in deze viering. En proficiat, want je bent tot in Scherpenheuvel geraakt.Je bent op weg geweest, hebt mooie en misschien moeilijke momenten doorgemaakt.En nu komen we hier samen, op deze plaats waar al eeuwenlang mensen samenkomen rond Maria, om eucharistie te vieren, om God te danken en Hem onze vragen en gebeden voor te leggen. Zo kunnen we op deze plaats wat geestelijke bagage opdoen voor onze levenstocht.Laten we het nu stil maken in ons hart, plaats maken voor de Heer in ons midden, en bidden.

Homilie

Welke weg ga jij in je leven?

Waar wil je naartoe met al je mogelijkheden en talenten, je kleine kanten en je moeilijkheden?Je bent onderweg geweest om hier aan te komen. Je had een doel, een bestemming.Het lied tijdens de communie vertelt straks eigenlijk hetzelfde verhaal als de bedevaarders van alle eeuwen: ik ben onderweg, en dat is de “plaats” waar ik wil zijn: de weg is het doel geworden. Onderweg is de beste plaats om mensen te ontmoeten, met vrienden te praten, samen te zijn en op ontdekking te gaan.

De lezingen van deze viering maken duidelijk dat samen onderweg gaan heel belangrijk is als het gaat om inspiratie en spiritualiteit.

De twee verhalen hebben eenzelfde lijn: iemand die onderweg is, die op zoek is naar een antwoord op zijn levensvragen ontmoet iemand die hem aan de hand van de Bijbel duidelijk maakt dat wat Jezus is komen verkondigen zin geeft aan je leven. De reisgenoten luisteren naar elkaar en ontdekken zo op een nieuwe manier inspiratie voor hun leven en doen er ook iets mee.

Zo kan het ook voor ons zijn: als leden van de KLJ of de Landelijke Gilde zijn we elkaars tochtgenoten. We zijn samen onderweg en ontmoeten op die manier nieuwe mensen, ontdekken nieuwe uitdagingen. Zoiets is alleen maar mogelijk als we bereid zijn te luisteren naar de anderen, als we hun verhaal als even waardevol en belangrijk als het onze leren zien.

Zowel Jezus als Filippus hebben aandacht voor wat de reizigers die ze ontmoeten nodig hebben. Ze willen niet in de eerste plaats hun idee verkopen, maar stellen de vraag naar wat de ander bezighoudt. Maar in hun antwoord zijn ze niet bang om van hun eigen rijkdom aan inspiratie te delen. Ze spreken over wat hen ten diepste toe bezighoudt. Dat zouden ook wij moeten durven. De meesten onder ons zijn geen supergelovigen. Ik ook niet, trouwens. Maar mijn ervaring leert dat door daar eens over te praten met elkaar, je veel beter je eigen ideeën en gevoelens leert begrijpen en verwoorden, maar vooral: dat je ze dieper gaat beleven.

Als we vanuit christelijke waarden willen leven en met elkaar willen omgaan, dan is het belangrijk dat we ons ook af en toe laten inspireren door die Jezus Christus, die deze waarden heeft voorgeleefd en verkondigd.

De boodschap die zowel Filippus als Jezus zelf aan de mensen onderweg, en dus ook aan ons, willen verkondigen is deze: door de verrijzenis van Jezus is duidelijk geworden dat Hij niet zomaar de zoveelste profeet is, maar een speciale gezondene van God, Zijn eigen Zoon. Op deze Hemelvaartsdag viert de Kerk dat Jezus bij de Vader in de hemel is teruggekeerd, maar tegelijk ons nooit in de steek zal laten. Onze grootste tochtgenoot is dus bij God, om daar voor ons ten beste te spreken.

Al eeuwen komen mensen op deze plaats om te bidden, om aan Maria steun te vragen in wat hen in het leven dwarszit. Ook van haar geloven we dat ze in de hemel bij God voor ons bidt. Dat we vertrouwen op voorsprekers in de hemel, betekent niet dat we zelf niet meer bidden. Maar waar voor ons het leven soms zo zwaar wordt dat we de hoop dreigen te verliezen, zijn er die hemelse tochtgenoten, die luisteren naar onze verzuchtingen en met ons begaan blijven.

Laten we dan in deze viering dankbaar bidden voor al onze tochtgenoten, voor al die mensen die een bijzondere plaats hebben in ons leven. En laten we ook ons vertrouwen uitdrukken in God, die altijd met ons op weg wil gaan.