Slotviering Basisschool Sancta Maria Aarschot

Op dinsdag 30 juni 2009 was ik uitgenodigd om in de Sint-Rochuskapel te Aarschot voor te gaan in de eucharistieviering die het eindpunt betekende van het schooljaar voor de leerlingen van de basisschool Sancta Maria.

Het werd een heel sfeervolle viering, met mooie muzikale momenten en -ondanks de hitte- heel aandachtige en rustige deelnemers.

Ik sprak er deze homilie uit:

evangelielezing: Marcus 4,26-32

Als je ergens heel hard voor werkt, dan wil je toch dat er ook veel opbrengst is.
Stel je voor: je begint een moestuintje.
Eerst moet je de grond omspitten.
Dat is, zeker als het zo warm is als de laatste dagen, een vermoeiend werk.
En dan zaai je zaadjes van de groenten of de bloemen die je zou willen hebben.
Daarna moet je er natuurlijk water over gieten en soms ook wat meststof.
En staan er dan al direct bloemen? of sla? Op dezelfde dag?
Nee… want ze moeten nog groeien. Als je iets zaait, moet je geduld hebben tot het gegroeid is.

Eigenlijk is dat ook zo wanneer je naar school gaat.
Wie heeft er dit jaar hard gewerkt op school? Steek je hand maar eens op.
Dat is zoals het spitten en het zaaien van zaadjes.
En wie vond dat wel eens moeilijk? Dat hoort er bij.
Want als alles heel gemakkelijk zou zijn, dan was het misschien niet eens nodig om naar school te gaan.

Wel, het evangelie van deze viering wil Jezus ons geruststellen als het over werken gaat.
Hij zegt: het kan gebeuren dat je nog niet direct ziet of al je werk iets heeft uitgehaald.
Natuurlijk, je hebt wel je resultaten op je rapport gekregen…
maar ben je nu ook slimmer geworden?
Da’s niet zo’n gemakkelijke vraag hé.

Ik kan het me voorstellen dat je tijdens dit schooljaar ook wel eens oefeningen of zo moest doen, waarvan je helemaal niet begreep waarom die nu nodig zijn.
En toch… ik ben er zéker van dat ze je iets hebben bijgeleerd.
Want zo’n oefening, ook al is ze nog zo vervelend of nog zo saai –gebeurt dat wel eens?-,
je leert er altijd wel iéts van bij.
Die oefeningen zijn zoals de zaadjes van de zaaier.
Als je ze zo ziet zitten in een doosje of een zakje, dan zou je nooit geloven dat daar bloemen of groenten of zelfs een hele boom uit kan komen. Toch gebeurt het zo.

Jezus zegt dat het koninkrijk van God ook op die manier groeit.
Het koninkrijk van God, dat is wat er gebeurt als alle mensen helemaal leven zoals God het graag zou hebben. Dan zijn alle verdriet, alle haat, alle pijn en alle angst voorbij. Daar zijn liefde, vrede en goedheid er voor iedereen. Dat noemen we ook wel de hemel.
Jezus is aan de mensen, en dus ook een beetje aan ons, komen vertellen: dat koninkrijk van God groeit zoals zaadjes: in het begin zie je er niet veel van, maar als je blijft hopen en geduld hebt, dan zal je zien: het komt er wel.

Misschien is dat met schoolwerk ook wel zo: in het begin is het alsof er niet veel gebeurd is, maar als je achteraf eens goed kijkt, zie je dat er al heel wat bijgeleerd is, dat je al heel wat kan en weet.

In deze viering willen we daar biddend voor samenkomen en mekaar en God danken voor het goede van het voorbije schooljaar. Zo kunnen we met een blij hart de vakantie in.
Daarom zullen we nu de viering verder zetten en samen bidden voor wat er leeft in ons hart. En daarna kunnen we met het grote dankgebed God bedanken voor het goede dat er in ons leven gebeurt.