Homilie voor de huwelijksviering van Ilse en Koen

Op zaterdag 8 augustus 2009 traden Ilse Brants en Koen Fransen met elkaar in het huwelijk te Kapellen. Als oude kennissen vanuit jeugdhuis Tel18 nodigden ze me uit om in hun huwelijksviering voor te gaan. Daar sprak ik deze woorden uit:

lezingen:
1 Korintiërs 12, 31-13,8a
Marcus 10,6-9

Broeders en zusters,

de eerste lezing van zonet begon met een opdracht, die voor ons allemaal bedoeld is: “Streef naar de hoogste gaven.” (1 Kor. 12,31)

Het is een ernstige opdracht, maar geen onmogelijke. Als we naar ons eigen leven kijken, kunnen we ontdekken dat we tal van gaven hebben ontvangen. De ene is goed met dieren (véél dieren), de andere kan goed overweg met licht en techniek. Er zijn mensen die goed kunnen spreken, weer anderen weten uit iemands verhaal de kern te halen en te begrijpen.

Weten wat je zelf wil is ook een gave. En je eigen wil opzij kunnen zetten voor een ander evenzeer. Eén gave is verheven boven alle andere. Zonder die ene gave is al de rest hol en zinloos. De liefde is de grootste gave die we in ons leven kunnen ontvangen. En God zij dank is zij voor ons allemaal bestemd.

Het is de liefde die Ilse en Koen heeft samengebracht. (En ook een beetje de Leentjes, naar ’t schijnt.) En die liefde heeft voor ons, christenen een naam en een gezicht gekregen. In Jezus heeft God zich getoond als oneindige liefde, vriendelijk en vrijgevig, geduldig en bescheiden.

Een leven lang is de mens op zoek naar de liefde, tot ze gevonden wordt in een medemens. En dan gebeurt het wonder van de schepping opnieuw: twee levens worden één. Man en vrouw vormen samen een gezin waarin nieuw leven een plaats kan krijgen. En zo krijgt de mensheid toekomst en hoop.

Koen en Ilse, jullie willen vandaag voor God en de mensen van twee levens één toekomst maken. Door elkaar trouw, liefde en waardering te beloven brengen jullie het verhaal van jullie relatie op een nieuw spoor. Het is geen breukmoment, geen plotse wending, maar een stap waar jullie naartoe zijn gegroeid. Hiermee gaan jullie in het spoor van die ontelbare generaties die het mee mogelijk hebben gemaakt dat wij hier vandaag staan. Want bedenk maar eens. Als er van die honderden voorouders één had ontbroken, dan hadden we hier niet geweest. Dan had de wereld er helemaal anders uit gezien. Toeval? Dat kan ik niet geloven.

Jullie zijn begiftigd met grote gaven, ook met de grootste gave van de liefde. Je weet dat je in het leven niet alles zomaar in je schoot geworpen krijgt. Maar jullie levensverhaal vertelt ook dat er heel wat cadeau gekregen wordt. Het leven kan heel kwetsbaar zijn, maar tegelijk zo rijk en zinvol.

Gisteren nog zei iemand me: zelfkennis is het begin van de ellende. En daar antwoordde ik op: bwoh, volgens mij is zelfkennis eerder het begin van een vorm van humor. Als je je eigen zwakke kanten kent en weet waar je kwetsbaar bent, hoeft dat geen reden tot neerslachtigheid of zo te zijn. Het kan evengoed of zelfs beter het begin zijn van een boeiend avontuur met jezelf en met je medemensen.

Als je dan dat cadeau, dat jullie ook voor elkaar willen zijn, dankbaar aanneemt, wees dan ook dankbaar tegenover God, de gever van alles wat goed is. Wees dankbaar voor het leven dat je toelacht, het eten dat op tafel komt (ook al werk je daar zelf ook hard voor en aan), de kinderen die jullie geschonken zullen worden, de kleine en grote meevallers in het leven.

Dat is ook wat wij hier samen willen doen nadat jullie ja-woord heeft geklonken: de Heer danken en prijzen. Want we hebben redenen om blij te zijn en dankbaar. Hij zal jullie overstelpen met de hoogste gaven. Hij gaat met jullie op weg, een leven lang.