Homilie voor de huwelijksviering van Vicky en Maarten

Op zaterdag 5 september 2009 traden Vicky Bruggeman en Maarten Michiels met elkaar in het huwelijk in de H. Maria Magdalenakerk te Reet. Het was een stemmige viering, die gevolgd werd door indrukwekkende vendel- en wimpeldemonstraties, waaraan ook de pasgehuwden deelnamen.

Tijdens de viering sprak ik deze homilie uit:

Lezingen:
De droom over de strandwandeling
1 Kor. 13,1-8a              Hooglied van de liefde.
Matteüs 5, 13-16         Jullie zijn het licht van de wereld.

Homilie:

“Liefde is niet | veel vragen stellen | aandringen of uitpluizen”
Deze tekst las u misschien vooraan in het boekje van deze viering.
Beste mensen, de liefde is een mysterie dat we moeilijk in woorden kunnen vatten, een gebeuren waar grenzen ontoereikend, ja zelfs ongepast lijken. Net zoals wanneer we over God zouden willen spreken, elk woord een machteloos gevoel achterlaat. We krijgen het niet gezegd. We kunnen het niet eens denken. We kunnen het alleen maar beleven, er met heel ons hart en heel onze ziel in gaan staan, er van leven. Elke analyse maakt liefde, maakt geloof een beetje kapot. Je kan het niet onder de microscoop leggen, je kan er geen jaarresultaten van berekenen.

Moeten we er daarom aan twijfelen of liefde bestaat? Toch niet. De beleving heeft namelijk ook haar rechten. Nu we op deze dag samenkomen om getuige te zijn van het huwelijk van Maarten en Vicky, hebben we eigenlijk geen argumenten meer nodig. Je kan het zien en horen. Het gebeurt hier in ons midden, voor onze ogen en oren. Een dag als deze leert ons dat het belangrijk is om niet doof of blind te worden voor het wonder van de liefde.

Maarten en Vicky, jullie krijgen door jullie huwelijk van de gemeenschap een opdracht mee. Jezus spreekt ons allen, maar vandaag jullie in het bijzonder aan op de verheven taak die wij in deze wereld hebben: zout en licht zijn. Smaak geven aan het leven. Een wegwijzer zijn voor wie in de duisternis dwaalt. Jullie worden geroepen om met heel jullie leven een teken van liefde te zijn, een beeld van Gods liefde voor de mensen.

Het is voor jullie belangrijk om met de voeten op de grond te blijven staan. De werkelijkheid op een rustige en doordachte manier benaderen. Dat is een houding die heel positief en eerlijk de gebeurtenissen en de dingen beschouwt en een betekenis geeft. Een houding van mensen die van het leven houden, er van kunnen genieten, er aan kunnen werken. Een houding van mensen die de liefde een plaats geven in hun leven. In de passage uit de brief van de heilige apostel Paulus lazen we: “De liefde verheugt zich niet over het onrecht, maar vindt haar vreugde in de waarheid.” De waarheid zoeken, najagen en haar koesteren. Dat is een hoog en edel ideaal, waar onze tijd van banalisering grote nood aan heeft.

Vandaag zetten jullie een belangrijke stap in de waarheid van jullie relatie. Jullie hebben ervoor gekozen om te huwen, om jullie leven en jullie toekomst aan elkaar te verbinden. Daarmee ga je de uitdaging aan elkaar elke dag te willen dragen waar het nodig is, en elke dag van elkaar en over elkaar te leren.

Over de toekomst kan ik niets zeggen. Maar als ik naar het verleden en het heden kijk, ben ik er gerust in dat het goed zal zijn. Niet alle dagen. Opdat er onder de zon bloemen kunnen bloeien, moet het ook af en toe regenen. Op elke zee, ook de huwelijkszee, raast er wel eens een storm over. Ik ben er gerust in, want jullie staan er niet alleen voor. In de eerste plaats engageert God zich om voor jullie zorg te dragen, op zijn eigen mysterievolle manier. En ook de kerkgemeenschap zal jullie minstens door haar gebed steunen.

En dan zijn er jullie families, vrienden en collega’s, de mensen met wie jullie al zo lang op weg zijn. Vanuit de KLJ, waar je elkaar leerde kennen, mag je ongetwijfeld ook op supporters rekenen.

In het lied tussen de twee bijbelse lezingen hoorden we hoe tevreden iemand kan zijn met wie God ons schenkt in het leven. Hoe je ook gelooft, ik kan het me niet voorstellen dat je naar een bruidspaar kan kijken zonder een tinteling te voelen, een intuïtie die zegt: zo is het goed. Daar is een bron van geluk, van duurzame levensvreugde. Een ander soort zekerheid die ons steunt in de overtuiging dat mensen voor elkaar gemaakt kunnen zijn, bij elkaar kunnen passen, met elkaar door het leven kunnen gaan. In dat vertrouwen, dat geloof, beluisteren we vandaag jullie ja-woord.