Homilie voor de huwelijksviering van Joris en Leen

Op zaterdag 19 september 2009 trouwden Joris Maes en Leen De Doncker te Meerhout-Gestel. Tijdens deze sfeervolle viering sprak ik deze homilie uit:

lezingen:
1 Korintiërs 12,31-13,8a
Johannes 15, 12-17

Beste Leen en Joris,

bestaat er een recept voor een perfect huwelijk? Is er zoiets als een “methode” om te garanderen dat er, wanneer je trouwt, alleen nog maar goede, rijke en gezonde dagen zijn en zo min mogelijk kwade, arme en zieke dagen?Als ik die formule zou hebben, dan zou ik geen seconde aarzelen om ze hier te verklappen. Maar de hele formule heb ik niet… ‘k heb wel een paar stukjes die er zeker bij horen. Die geef ik jullie dus mee. We maken tijd voor een geestelijke kookles.

Het eerste ingrediënt, en wellicht het belangrijkste, vind je in de twee lezingen die we hebben gehoord: de liefde. Het moet pure liefde zijn, geen wit product. Liefde die zichzelf niet zoekt, die vriendelijk en vrijgevig is, vergevingsgezind en vredelievend. Liefde die ruimte geeft aan de ander, maar ook je zelfrespect niet wegdrukt.

Het gaat om liefde die in drie richtingen werkt. In de eerste plaats is het de liefde van en voor God. Hij staat aan de oorsprong en is de bezieler van alle liefde. Hij is liefde.
Vervolgens gaat de liefde uit naar je naasten. In het huwelijk is dat in de eerste plaats je partner en als de tijd rijp is horen ook jullie kinderen tot die eerste liefdeskring. Daarna kan je cirkels ontdekken van liefdevolle verbondenheid met je familie, je vrienden, je collega’s, je streekgenoten, je landgenoten, je geloofsgenoten, ja met alle mensen.

En tenslotte is er de liefde waarmee je ook naar jezelf mag kijken. Geen egocentrische schijnliefde, waarmee iemand zichzelf in het middelpunt van het heelal plaatst, maar het respectvol en eerlijk omgaan met je talenten en je gebreken. Een mens kan maar echt gelukkig zijn, als hij of zij ook echt lief kan zijn voor zichzelf, als je jezelf iets kan gunnen en ergens van kan genieten. Die liefde behaalt haar hoogste kwaliteit, zegt Jezus, als ze zover zou gaan dat iemand zijn leven zou geven voor zijn vrienden. Een liefde die zich van de grenzen van het leven niets aantrekt en door alles heen blijft beminnen. Daarmee vullen we het grootste deel van de huwelijkskom.

Maar er moeten nog dingen bij. Hier komt het tweede ingrediënt. Dat is misschien wel een afgeleide van liefde, maar ook los verkrijgbaar, zoals je ook eiwit apart aan iets zou kunnen toevoegen, ook al hoort het ei toch bij mekaar. De verdraagzaamheid is als een heel bijzonder kruid. Het brengt een mensenleven op smaak. ’t Is zoals laurier bij de aardappelen. Als ’t er niet is, heb je ’t gevoel dat het wel in orde is, maar alles blijft nogal flets. (Als je dat nog nooit geprobeerd hebt: ‘t is een aanrader.) Verdraagzaamheid betekent niet dat alles goed is, of dat je alles goed moet vinden. Het heeft er mee te maken dat je beseft, vaak vanuit je zelfkennis, dat mensen niet volmaakt zijn, en dat je dat niet van hen mag verwachten. Stap voor stap leer je geduld hebben met de minder leuke kanten aan de ander en aan jezelf. Je blijft ze jammer vinden, maar soms worden het ook juist die kantjes die iemand vertederen of prikkelen. Christenen zijn geroepen om zich telkens opnieuw te richten op het ideaal van het evangelie, waarin Jezus zachtmoedig en nederig met de mensen omgaat. Verdraagzaamheid is een teken van grote wijsheid. Maar net zoals bij kruiden geldt hier: als het teveel wordt, is de soep niet te eten.

Wat gieten we er nog bij? Een ferme scheut humor. Die geeft een toets aan het geheel, helpt om spanningen en teleurstellingen te relativeren of zelfs op te lossen en brengt een tintelende dimensie aan in jullie relatie.

Als je wil dat jullie huwelijk ook voor anderen smaakt, zal er een stevige portie verbondenheid bij moeten, liefst niet te fijn gehakt. Verbondenheid met je ouders en je broer of zussen, met je vrienden, met de mensen om je heen. Solidariteit, medeleven,… allemaal woorden die hier van toepassing zijn. Maar ’t werkt ook in de andere richting: ook die anderen, de mensengemeenschap en in het bijzonder de kerkgemeenschap, zijn vanaf vandaag met jullie verbonden en willen jullie van dichtbij of van iets verder af steunen in jullie stap.

Om het geheel te binden is er geloof nodig. Anders begint vroeg of laat de huwelijkssaus te kabbelen of te klonteren. Het wordt maar een goede mix als je ook aandacht geeft aan God. De eerste stap daarin is diep in je hart vertrouwen dat Hij je niet in de steek laat, dat Hij je bemint, wat er ook gebeurt. Een tweede stap is met dat geloof iets in je leven doen. Zorgen dat jijzelf, maar ook anderen, aan je leven kunnen zien dat God er welkom is, dat Hij niet buiten gezet is: af en toe tijd maken voor bezinning of gebed, je keuzes ook eens in het licht van het evangelie bekijken, bereid zijn tot verzoening als dat nodig is, je kinderen vertellen over Jezus en de belangrijke boodschap die Hij bracht, en die de christelijke gemeenschap nog steeds verkondigt.

En dan moet dat alles nog opgewarmd worden. Daar zorgt de heilige Geest voor. Dat is de Geest van liefde die er tussen de Vader en de Zoon leeft, de Geest die jullie bij het doopsel en het vormsel geschonken is. Vandaag bidden wij dat die Geest jullie leven mag verwarmen, jullie harten met vuur vervullen, met enthousiasme en geluk.

‘k Weet niet of ik voor de keukenprinsen en –prinsessen onder ons een modderfiguur heb geslagen of juist een goede beurt heb gemaakt. Maar ik ben er van overtuigd dat jullie huwelijk een succesnummer wordt op de levensmenukaart als jullie zich aan dit recept houden. Geniet er van!

lezingen:

1 Korintiërs 12,31-13,8a

Johannes 15, 12-17