Uitgesproken in de Sint-Guibertuskerk te Schilde op zaterdag 6 augustus 2011.
Lezingen:
Hooglied 1,2-4.8,6-7
Matteüs 14,22-32
Trouwen en vertrouwen horen bij elkaar. ’t Is een vaak gehoord cliché, maar ook clichés kunnen waar zijn. Als je samen in het huwelijksbootje stapt, maak je een geloofssprong. Je vertrouwt je toekomst aan elkaar toe en belooft levenslange trouw in goede en kwade dagen. Het bijbelboek Prediker zegt: “Geniet van het leven, met de vrouw van je hart, van heel het ijdele en kortstondige bestaan dat God je geeft onder de zon. Grijp met beide handen de kansen die je nu krijgt, want in het dodenrijk waarnaar je op weg bent is het afgelopen met denken en doen, met kennis en wijsheid.” (Prediker 9-10)
Trouwen betekent dat je bereid bent samen met elkaar het onbekende tegemoet te gaan, omdat je van elkaar houdt, omdat je ontdekt hebt dat wat je samen hebt, uniek is. Omdat je van je relatie iets blijvends wil maken, iets dat eeuwigheidswaarde heeft. Daarom zingt de bruid in het Hooglied: “Draag me als een zegel op je hart, als een zegel aan je arm: want de liefde is sterker dan de dood, met de onverbiddelijkheid van het dodenrijk sluit zij ieder ander buiten.” (Hooglied 8,6) De liefde maakt van jullie levensverhalen een teken, een monument. Trouwen is dan ook je relatie in Gods handen leggen, opdat Hij er nog méér van zou maken dan wat jullie zelf al kunnen. Je maakt er ook voor elkaar en voor alle mensen mee duidelijk dat je voor dié persoon hebt gekozen, ondubbelzinnig, zonder voorbehoud. Twee levenswegen worden één toekomst, één gezin.
Beste Christine en Jan, het huwelijk is een sacrament. Dat wil zeggen dat er twee richtingen of dimensies aan zitten: aan de ene kant is het de uitdrukking van wat er in en tussen jullie leeft: het verlangen om een levensverbond aan te gaan, om elkaar gelukkig te maken. Aan de andere kant schenkt God jullie door het huwelijk de kracht en zijn zegen om dat engagement waar te maken. En daardoor worden jullie voor alle mensen tot een teken van God zelf: liefde die zo groot is, dat iemand zichzelf wil geven en de andere wil aanvaarden. De woorden en tekens die we hier zullen beleven, maken jullie tot gehuwden, tot man en vrouw, tot een nieuw gezin.
Jullie stappen nu in het huwelijksbootje… in het begin is dat een robuuste sloep met een avontuurlijke kant. Aan het begin is een huwelijk zoiets als vakantie: genieten van al het mooie dat jullie gegeven is: het levendige, jeugdige, speelse van een relatie. Een stralende zon, een speelse bries, af en toe een verrassend golfje, …
Jullie boot zal verder varen en groeien, een zeiljacht of zoiets: naast de heerlijke vakantiesfeer is er ook werk aan de winkel: het dek moet geschrobd worden, de zeilen gehesen of gestreken, de wind kan al wel eens venijnig zijn, de zee onrustig. Het kan ook gebeuren dat de bekoring van een andere route zich aandient. Misschien lijken de stranden van andere mensen zonniger, of lijkt de sfeer aan boord van een ander schip beter. Laat je daar niet door ontmoedigen, maar juist inspireren om jullie aan in eigen schip het best mogelijke te realiseren.
Uiteindelijk wordt zo’n huwelijksboot een groot zeeschip, waar de storm noch de golven iets tegen vermogen. Maar ook binnenin is er het rustige, vertrouwde ronken van de motoren, de deining die het ritme van het leven met zich meebrengt. En dan is er de uiteindelijke, laatste haven, aan de kant waar de zon van het leven ondergaat.
Ook naar jullie zal Jezus te voet over het water gaan: Hij gaat op zoek naar mensen die Hem willen volgen op zijn weg naar de Vader. Hij wil beluisterd worden door mensen die open staan voor het Rijk Gods. Maar om Hem op te merken, moet de blik van de opvarenden open en ruim blijven, en niet enkel gericht op het eigen bootje. Vooral in de storm komt Hij jullie tegemoet. Wanneer je ongerust bent, wanneer je niet meer weet welke koers de juiste is, wanneer de golven en de wind de rust aan boord verstoren. Dan mag je naar Hem roepen, en Hij zal zeggen: kom gerust over het water naar mij toe. Laat dan je vertrouwen zo groot zijn als dat van Petrus, die uit de boot over het water naar Jezus durfde toe stappen. Vertrouw al je zorgen en vragen aan Hem toe en geloof vast dat Hij je zal bijstaan. Dan zal je niet zinken, hoe hoog de golven ook zijn, hoe hevig de wind ook waait. Als je je leven ent op dat van Jezus, zal zijn Geest in jullie gezin wonen en werken.
Net zoals naar Jezus, zullen jullie op het meer van het leven ook naar elkaar toe moeten gaan, met alleen maar een woord om op te vertrouwen, alleen maar dat ja-woord van vandaag. Zo’n ja-woord is al genoeg om mensen op water te doen lopen. En voor iemand dit thuis of elders zou gaan proberen: op water lopen is in de bijbelse symbooltaal in de eerste plaats een beeld voor iemand die zich niet uit evenwicht laat brengen door de vragen, de twijfels, de angsten en de onrust die het leven voor ieder van ons met zich meebrengen. De verbondenheid die jullie als echtpaar gestalte geven, blijft niet beperkt tot jullie beiden. Het feit alleen al dat we hier met meer dan ons drieën bij het altaar van de Heer verzameld zijn, bewijst dat jullie verbonden zijn met heel wat mensen. In de eerste plaats jullie familie, zowel hen die er hier vandaag bij zijn, als zij die jullie in jullie hart aanwezig weten. Nog zovele andere mensen, vrienden, collega’s en ook de kerkgemeenschap zijn met jullie verbonden.
Trouwen voor de kerk brengt ook die dimensie van het huwelijk aan het licht: jullie mogen zich gesteund en gedragen weten door de geloofsgemeenschap, die met en voor jullie bidt. In haar naam ontvang ik jullie ja-woord, in verbondenheid met haar vieren we eucharistie. Om die verbondenheid, ook doorheen tijden en tradities heen uit te drukken hebben we bij de voorbereiding van deze viering er voor gekozen om een deel van het eucharistisch gebed in één van de oudste talen van de katholieke gemeenschap, het Latijn, te bidden. Zo kunnen we ons over de grenzen van ruimte en tijd heen geborgen weten in die grote gemeenschap van gedoopten, van hen die toegewijd zijn aan God en door Hem als zijn kinderen bemind worden.
Beste Christine en Jan, geen stortvloed van water kan het vuur van de liefde ooit blussen.
Moge dat vuur ook allen die jullie levensweg kruisen inspireren en verwarmen.
De tijd van uitkijken en wachten is voorbij. Met deze gemeenschap vertrouw ik jullie aan elkaar en aan God toe, opdat geluk, vreugde en vrede de tekens mogen zijn van jullie levensverbond.
Lezingen:
Hooglied 1,2-4.8,6-7
Matteüs 14,22-32
Trouwen en vertrouwen horen bij elkaar. ’t Is een vaak gehoord cliché, maar ook clichés kunnen waar zijn. Als je samen in het huwelijksbootje stapt, maak je een geloofssprong. Je vertrouwt je toekomst aan elkaar toe en belooft levenslange trouw in goede en kwade dagen.
Het bijbelboek Prediker zegt: “Geniet van het leven, met de vrouw van je hart, van heel het ijdele en kortstondige bestaan dat God je geeft onder de zon. Grijp met beide handen de kansen die je nu krijgt, want in het dodenrijk waarnaar je op weg bent is het afgelopen met denken en doen, met kennis en wijsheid.” (Prediker 9-10)
Trouwen betekent dat je bereid bent samen met elkaar het onbekende tegemoet te gaan, omdat je van elkaar houdt, omdat je ontdekt hebt dat wat je samen hebt, uniek is. Omdat je van je relatie iets blijvends wil maken, iets dat eeuwigheidswaarde heeft.
Daarom zingt de bruid in het Hooglied: “Draag me als een zegel op je hart, als een zegel aan je arm: want de liefde is sterker dan de dood, met de onverbiddelijkheid van het dodenrijk sluit zij ieder ander buiten.” (Hooglied 8,6) De liefde maakt van jullie levensverhalen een teken, een monument. Trouwen is dan ook je relatie in Gods handen leggen, opdat Hij er nog méér van zou maken dan wat jullie zelf al kunnen. Je maakt er ook voor elkaar en voor alle mensen mee duidelijk dat je voor dié persoon hebt gekozen, ondubbelzinnig, zonder voorbehoud. Twee levenswegen worden één toekomst, één gezin.
Beste Christine en Jan, het huwelijk is een sacrament. Dat wil zeggen dat er twee richtingen of dimensies aan zitten: aan de ene kant is het de uitdrukking van wat er in en tussen jullie leeft: het verlangen om een levensverbond aan te gaan, om elkaar gelukkig te maken.
Aan de andere kant schenkt God jullie door het huwelijk de kracht en zijn zegen om dat engagement waar te maken. En daardoor worden jullie voor alle mensen tot een teken van God zelf: liefde die zo groot is, dat iemand zichzelf wil geven en de andere wil aanvaarden.
De woorden en tekens die we hier zullen beleven, maken jullie tot gehuwden, tot man en vrouw, tot een nieuw gezin.
Jullie stappen nu in het huwelijksbootje… in het begin is dat een robuuste sloep met een avontuurlijke kant. Aan het begin is een huwelijk zoiets als vakantie: genieten van al het mooie dat jullie gegeven is: het levendige, jeugdige, speelse van een relatie. Een stralende zon, een speelse bries, af en toe een verrassend golfje, …
Jullie boot zal verder varen en groeien, een zeiljacht of zoiets: naast de heerlijke vakantiesfeer is er ook werk aan de winkel: het dek moet geschrobd worden, de zeilen gehesen of gestreken, de wind kan al wel eens venijnig zijn, de zee onrustig. Het kan ook gebeuren dat de bekoring van een andere route zich aandient. Misschien lijken de stranden van andere mensen zonniger, of lijkt de sfeer aan boord van een ander schip beter. Laat je daar niet door ontmoedigen, maar juist inspireren om jullie aan in eigen schip het best mogelijke te realiseren.
Uiteindelijk wordt zo’n huwelijksboot een groot zeeschip, waar de storm noch de golven iets tegen vermogen. Maar ook binnenin is er het rustige, vertrouwde ronken van de motoren, de deining die het ritme van het leven met zich meebrengt. En dan is er de uiteindelijke, laatste haven, aan de kant waar de zon van het leven ondergaat.
Ook naar jullie zal Jezus te voet over het water gaan: Hij gaat op zoek naar mensen die Hem willen volgen op zijn weg naar de Vader. Hij wil beluisterd worden door mensen die open staan voor het Rijk Gods. Maar om Hem op te merken, moet de blik van de opvarenden open en ruim blijven, en niet enkel gericht op het eigen bootje.
Vooral in de storm komt Hij jullie tegemoet. Wanneer je ongerust bent, wanneer je niet meer weet welke koers de juiste is, wanneer de golven en de wind de rust aan boord verstoren.
Dan mag je naar Hem roepen, en Hij zal zeggen: kom gerust over het water naar mij toe.
Laat dan je vertrouwen zo groot zijn als dat van Petrus, die uit de boot over het water naar Jezus durfde toe stappen. Vertrouw al je zorgen en vragen aan Hem toe en geloof vast dat Hij je zal bijstaan. Dan zal je niet zinken, hoe hoog de golven ook zijn, hoe hevig de wind ook waait. Als je je leven ent op dat van Jezus, zal zijn Geest in jullie gezin wonen en werken.
Net zoals naar Jezus, zullen jullie op het meer van het leven ook naar elkaar toe moeten gaan, met alleen maar een woord om op te vertrouwen, alleen maar dat ja-woord van vandaag.
Zo’n ja-woord is al genoeg om mensen op water te doen lopen.
En voor iemand dit thuis of elders zou gaan proberen: op water lopen is in de bijbelse symbooltaal in de eerste plaats een beeld voor iemand die zich niet uit evenwicht laat brengen door de vragen, de twijfels, de angsten en de onrust die het leven voor ieder van ons met zich meebrengen.
De verbondenheid die jullie als echtpaar gestalte geven, blijft niet beperkt tot jullie beiden. Het feit alleen al dat we hier met meer dan ons drieën bij het altaar van de Heer verzameld zijn, bewijst dat jullie verbonden zijn met heel wat mensen. In de eerste plaats jullie familie, zowel hen die er hier vandaag bij zijn, als zij die jullie in jullie hart aanwezig weten.
Nog zovele andere mensen, vrienden, collega’s en ook de kerkgemeenschap zijn met jullie verbonden.
Trouwen voor de kerk brengt ook die dimensie van het huwelijk aan het licht: jullie mogen zich gesteund en gedragen weten door de geloofsgemeenschap, die met en voor jullie bidt. In haar naam ontvang ik jullie ja-woord, in verbondenheid met haar vieren we eucharistie. Om die verbondenheid, ook doorheen tijden en tradities heen uit te drukken hebben we bij de voorbereiding van deze viering er voor gekozen om een deel van het eucharistisch gebed in één van de oudste talen van de katholieke gemeenschap, het Latijn, te bidden. Zo kunnen we ons over de grenzen van ruimte en tijd heen geborgen weten in die grote gemeenschap van gedoopten, van hen die toegewijd zijn aan God en door Hem als zijn kinderen bemind worden.
Beste Christine en Jan, geen stortvloed van water kan het vuur van de liefde ooit blussen.
Moge dat vuur ook allen die jullie levensweg kruisen inspireren en verwarmen.
De tijd van uitkijken en wachten is voorbij. Met deze gemeenschap vertrouw ik jullie aan elkaar en aan God toe, opdat geluk, vreugde en vrede de tekens mogen zijn van jullie levensverbond.
0 Reacties tot “Homilie voor de huwelijksviering van Jan Hoefnagels en Christine Cassiers”