Op zondag 5 februari 2012 ging ik voor in de eucharistieviering in onze abdijkerk. Ik sprak er deze homilie uit:
lezingen:
Job 7, 1-4.6-7
1 Korintiërs 9,16-19.22-23
Mc. 1, 29-39
Broeders en zusters,
met het vriesweer van de voorbije dagen worden we met onze neus op het feit gedrukt dat de winter nog niet voorbij is. De dagen zijn nog kort, koud en donker. Mensen verzuchten tegen elkaar “dat het toch maar snel lente mag worden”.
Voor veel mensen lijkt het ook op gelovig gebied winter te zijn, een barre periode, waarin ze geen warmte en licht vinden, maar zwoegend en tobbend zich door de dagen, weken en maanden slepen. Voor zoveel gelovigen zijn de woorden van Job opvallend vertrouwd: “’s Avonds denk ik: wanneer wordt het morgen? en ’s morgends: wanneer wordt het avond? En zolang het licht is, ben ik ziek van onrust.”
Stress, angst, onrust, prestatiedruk, faalangst, concurrentie, … ze tekenen onze zogenaamd ontwikkelde vooruitgangswereld, waar zelfs stilstaan beschouwd wordt als achteruitgang. En hoe vol de dagen soms ook lijken te zijn: altijd maar weer de verzuchting “de tijd gaat toch snel voorbij”.
Hoe anders klinken de tweede lezing en het evangelie van deze zondag: met onvermoeibare ijver zetten Jezus en Paulus zich in voor de verkondiging van het evangelie. Krachtig en wervend stelt de apostel zijn inzet tot voorbeeld van de Korintische christenen: hij wil er zo veel mogelijk voor Christus winnen. Alles wil hij inzetten om er tot elke prijs enkelen te redden en ook zelf deel te krijgen aan het evangelie.
Maar wat is dat evangelie dan? Welke boodschap kan een mens zo van z’n sokken blazen dat hij, desnoods tegen alles in, aan het verkondigen gaat? Hij vervloekt zichzelf bijna: “wee mij als ik het evangelie niet verkondig!” Hij doet het niet voor de prestige of de eer, beseffend dat zijn activiteiten hem de kop kunnen kosten.
Waaruit bestaat die reddende en bevrijdende boodschap van het evangelie? In plaats van naar de inhoud van de prediking te kijken – dat kunnen we op een andere gelegenheid nog doen –, zou ik vandaag de aandacht willen vestigen op de effecten ervan: laten we eens kijken naar wat er gebeurt als er ergens het evangelie van Christus verkondigd werd of wordt.
Marcus begint zijn evangelie bijna meteen met het beschrijven van het Jezus-effect. We zitten nog maar aan het einde van zijn eerste hoofdstuk – bij Lucas en Mattheus ligt Jezus nog in de pampers. Na de roeping van de eerste lezingen begint Jezus te verkondigen in Kafarnaüm, zijn thuisstad, zoals we vorige week in het evangelie konden beluisteren. Na zijn opgemerkte toespraak in de synagoge gaat Jezus bij zijn kersverse leerling Simon Petrus en Andreas op bezoek. Maar hun sabbatse koffie dreigt in mineur te verlopen: Petrus’ schoonmoeder ligt met koorts te bed. Als u al eens flink koorts hebt gehad, weet u hoe versuffend en verlammend koorts werkt. Alle fut stroomt uit je lichaam, alles doet pijn en behalve slapen lijkt alles onmogelijk. Tegelijk brengt koorts een onrust en verwarring mee. Je voelt je niet thuis in je eigen vel. Vergelijk het maar met de geestelijke koorts die we in het boek Job en in onze maatschappij aantroffen. De zieke vrouw ervaart Jezus’ bevrijdende aanwezigheid en staat genezen op van haar bed. Ze weet zich door Hem bij de hand gepakt en verrijst uit haar doodse versuffing. Ze kwijt zich van haar taak als goede gastvrouw en bedient haar gasten. Dat is een eretaak, waar men groot belang aan hechtte in Jezus’ tijd.
Het verhaal van de genezing van de schoonmoeder van Petrus verspreidt zich als een lopend vuurtje door dorp en streek. En ’s avonds, wanneer het daglicht verdwijnt, brengen allerlei mensen hun zieken naar Jezus toe.
Als de nacht al ten einde loopt staat Jezus op om ergens op een eenzame plek te gaan bidden. Het werk en de inzet voor Gods zaak hebben altijd de inspiratie en kracht nodig, die uit de beleving en versterking van zijn relatie met God ontstaan. Dat is zo voor alle mensen die zich voor het evangelie willen inzetten.
Zonder dat gebed zou onze innerlijke bron opdrogen en vervallen we in een activistisch streven naar resultaten. Dan verworden we van werkers in de wijngaard tot huurlingen, die meer om zichzelf dan om de goede zaak geven.
Eén van de resultaten van dat nachtelijke gebed is het besluit van Jezus om zijn boodschap niet enkel voor zijn eigen kring, zijn eigen stad of familie te houden, maar een begin te maken aan zijn rondtrekkende prediktocht, die uiteindelijk haar volle betekenis zal krijgen in Jeruzalem, op de berg Golgotha.
Wat Paulus met zijn grote begeestering vertelt, is niets anders dan wat Jezus met zijn leven en sterven toont: God is liefde die zich geeft, over alle denkbare grenzen heen.
Zulke gevende liefde werkt genezend en bevrijdend, brengt rust en vrede waar stress en onrust ons verteren, zoekt verzoening en evenwicht waar mensen zichzelf in het middelpunt plaatsten ten koste van anderen.
Laten ook wij die woorden van Paulus ernstig nemen: wee ons, als we niet in woorden of daden het evangelie verkondigen. Wie de boodschap van Jezus ernstig neemt, kan niet anders dan te zoeken naar wegen om haar gestalte te geven in deze wereld. We hoeven niet allemaal missionaire helden te zijn als Paulus, maar als helemaal niet aan ons te merken is dat we volgelingen van Jezus willen zijn, hoe zou Hij het dan merken? Zoals elders geschreven staat: we moeten niet alleen geloven in woorden en leuzen, maar ook in concrete daden. Dat kan zich uiten in daden van naastenliefde, strijd tegen kleine en grote onrechtvaardigheden, maar ook in het opbouwen van onze geloofsgemeenschap of het onderhouden van een gebedsleven in verbondenheid met medemensen.
Als dan de apostelen tot Jezus zeggen “Iedereen zoekt U”, kan Hij antwoorden: kijk naar mijn leerlingen. Daar ben ik aan het werk. Amen.
0 Reacties tot “Homilie voor de 5e zondag door het jaar B”