Op zaterdag 7 november 2009 mocht  ik in De Brink te Herentals voorgaan in de eucharistieviering tijdens Trainingsdagen I, een opleidingsinitiatief voor nieuwe KLJ-leiding. De werkgroep K van provincie Antwerpen, waar ik lid van ben, had een mooie en sfeervolle viering voorbereid. Dit is de homilie van die viering.

lezingen:
1 Kor 12, 12-27          ‘Eenheid in verscheidenheid’
Joh 17, 20-…              ‘Mogen zij één zijn’

homilie:

Hine(y) ma tov u’manayim

Shevet akh-im gam ya-khad

Je krijgt niet elke dag Hebreeuws te beluisteren, zeker niet op popmuziek… en dan nog te denken dat deze tekst al meer dan 2400 jaar oud is. En toch heeft die oude tekst gelijk:

het is mooi en het doet deugd om samen te zijn als broers en zussen.

Daar gaat het in deze viering over, eigenlijk in elke eucharistieviering: we vormen samen een geheel. We horen bij elkaar. Mensen zijn niet gemaakt om alleen te blijven, maar om het geluk te vinden bij elkaar.

Maar natuurlijk is het niet altijd koek en ei. Waar mensen samen zijn wordt er “gemenst”: ergernis, jaloezie, uitlachen, pesten, maar ook onhandigheid en gebrek aan medemenselijkheid… allemaal heel gewone, menselijke, maar vervelende en vaak kwetsende situaties.

En dan heb je ook nog de karakters die botsen: de ene is ijverig, de andere wat passiever, de ene voert graag het woord, de ander zegt liever niet teveel, de ene kan je goed vertrouwen, de andere speelt graag roddelblad van dienst.
Je hebt mensen die snel actie ondernemen, die niet graag te lang over dingen nadenken. Anderen proberen vanuit hun intuïtie, hun gevoel, met de werkelijkheid om te gaan. En dan heb je nog de denkers, die het liefst alles zorgvuldig overpeinzen of graag filosoferen. Die zijn allemaal nodig. Wij zijn allemaal nodig. Ook al denk je wel eens: “die is eigenlijk nutteloos”, of misschien zelfs “ik ben eigenlijk nutteloos”: je bent er, je hebt een rol in deze wereld. Om te beginnen in de KLJ, anders zou je hier deze avond niet zijn.

In elke afdeling zou je de oefening van de fiets kunnen maken: wie zijn de trappers, diegenen die zorgen dat de boel in gang blijft? Wie is de rem? Dat is de voorzichtige, ofwel de passieve. Wie is de bel? Wie maakt er het meeste lawaai? Of wie waarschuwt voor risico’s? Wie zijn de lichten? Wie denkt nog eens goed na over wat er besloten moet worden en probeert alles vanuit een nieuw perspectief te zien? Wie is het zadel? Bij wie kan je terecht om eens te gaan zitten en je hart te luchten? Wie is de bagagedrager? Wie zorgt dat niemand iets te kort komt? Of wie komt er op voor de zwakkere?

Zo doen we zoals Paulus, die de christengemeenschap vergelijkt met een lichaam, waar Jezus Christus het hoofd is en wij allemaal de verschillende ledematen.

De avond voor zijn kruisdood heeft Jezus volgens de evangelist Johannes intens voor zijn leerlingen gebeden, voor alle mensen die in hem geloven, dat ze één zouden zijn. Hij heeft voor ons gebeden dat wij zo’n hechte band met Hem en met elkaar zouden hebben als Hijzelf met God, zijn Vader heeft. Die band bestaat uit een liefde die zich aan geen enkele grens stoort, zelfs niet aan de dood. Dat is wat wij vieren als we eucharistie vieren: we gedenken hoe Jezus ons, in zijn leven, zijn dood en zijn verrijzenis, heeft willen tonen hoezeer God met ons verbonden wil zijn.

Vandaag vragen veel mensen zich af waar ze God moeten zoeken. In het christendom wordt die vraag omgedraaid: God is naar ons op zoek. Laten wij ons vinden? Zorgen we voor een gemeenschap, een KLJ, waar ruimte is voor God, waar Hij ons kan vinden? Dat kunnen we maar doen door ieder deeltje van het geheel naar waarde te schatten.

Misschien blinkt een remblokje van een fiets niet zo mooi als de bel… maar zonder dat blokje is de fiets niet meer veilig.
Ook God houdt van ons, mensen, zonder onderscheid. Hij wil elk van ons een plaats gunnen in deze wereld en zal ons ook na dit leven verwelkomen in zijn liefde.

Als Hij al zo van ons houdt… dan is het ook onze opdracht van onszelf en van elkaar te leren houden. Met vallen en opstaan, in lief en leed. Laat deze viering daarvan al een teken zijn, door het delen van het zelfde brood en door nu samen ons geloof te belijden.

Wat wij niet zien, maar toch leuk kan zijn.

lezingen:
Genesis 2,18-24
Hebreeën 2,9-11
Marcus 10,2-16

In het begin, bij de schepping, heeft God de mensen als man en vrouw gemaakt. Daarom verlaat een man zijn vader en moeder om zich te binden aan zijn vrouw en deze twee zullen volkomen één worden.

Zusters en broeders, als we ons de vraag stellen waarom Jezus het huwelijk zo belangrijk vindt, ligt een belangrijke aanzet van het antwoord vervat in die twee zinnen. We zongen het ook in het openingslied: God die in het begin uit aarde, naar zijn beeld, de mensen voor elkaars geluk geschapen heeft.(ZJ 666)

De mens werd geschapen naar het beeld van God, op Hem gelijkend, lezen we in het eerste hoofdstuk van de bijbel. Man en vrouw schiep Hij de mens. God wilde dat de mens een relationeel wezen werd. In de eerste lezing werd dit op een meer verhalende manier uitgedrukt: tussen de andere levende wezens op aarde vond de mens niemand die bij hem paste. Pas wanneer twee mensen bij elkaar kwamen, werd het mogelijk gelukkig te zijn. Pas dan was Gods schepping van de mens voltooid.
Omdat God ons geluk wil en met ons een verbond, een relatie wil aangaan, zijn man en vrouw door hun verbond, door hun relatie, een beeld van God. De diepste grond van ons bestaan is elkaars geluk te zijn.

Pas als we helemaal doordrongen zijn van die diepe betekenis van het huwelijk, kunnen we begrijpen waarom Jezus zo rechtlijnig reageert op de vraag van zijn volksgenoten of het toegestaan is je echtgenoot weg te zenden of in de steek te laten. Wie huwen, maken van  hun relatie een teken van Gods liefdesverbond met de mensen. Ze schenken elkaar hun toekomst, ze gaan een grenzeloos engagement aan, zoals Gods liefde voor ons grenzeloos is. Dat verbond verbreken of ontkennen, maakt dan ook dat het teken geschonden wordt. Ons beeld-van-God-zijn wordt vertroebeld.

“Wat God heeft verbonden, zal een mens niet scheiden,” zegt Jezus. Daarom houdt onze geloofsgemeenschap er aan dat een huwelijk onverbreekbaar is. Het is een band die mensen levenslang met elkaar verbindt.

Maar de realiteit van een huwelijk kan veel minder ideaal zijn dan wat verloofden elkaar en zichzelf toewensen wanneer ze trouwen. Jezus wist ook wel dat het tussen mensen niet altijd rozengeur en maneschijn is. Misschien daarom dat Hij op deze moeilijke vraag met een tikkeltje meer spitsvondigheid antwoordde dan we van Hem gewend zijn. Hij vult de vraag van de Farizeeën aan voordat Hij er krachtig op antwoordt: wie zijn vrouw verlaat om een ander te huwen begaat echtbreuk, en wie haar man verlaat om een andere te huwen, maakt zich schuldig aan echtbreuk. Blijkbaar erkende Jezus wel dat het soms nodig is dat gehuwden afstand van elkaar nemen. Maar als dat gebeurt om met een ander te huwen, dan ontkennen ze hun eerste (en volgens Jezus enige) levensverbond. Zo kan ook de Kerkgemeenschap het aanvaarden dat mensen besluiten dat samenleven onmogelijk geworden is, hoewel ze er ook altijd op zal aandringen dat we geroepen worden tot verzoening en dialoog. Maar het gegeven ja-woord, waardoor mensen door God verbonden worden, kan je niet uit de geschiedenis wegknippen.

Ook tussen God en zijn volk is het dikwijls tot moeilijke en pijnlijke conflicten gekomen. Al bij de verbondssluiting moest Mozes vaststellen dat zijn volgelingen een afgod hadden gemaakt van goud. Maar God berust niet in de breuksituatie. Hij blijft zijn volk telkens weer opzoeken en oproepen. Zelfs de ballingschap, die eigenlijk het einde van het volk Israël had moeten betekenen, bleek het begin te worden van een heropleving, een vernieuwde beleving van de relatie met God. Zo kan ook een huwelijksrelatie vele stormen doormaken, door dorre periodes heen moeten worstelen, soms tot de grootste wanhoop toe. Het openingslied bezong het: Zoals ten einde toe de mensen twee aan twee hun lange wegen gaan en God gaat met hen mee, zo zal Hij met u zijn in leven en in dood.

Een passend antwoord op alle relatieproblemen kunnen we als kerkgemeenschap niet geven, hoe graag ik dat ook zou willen. Het zou ook verkeerd zijn om vanuit veralgemeningen of principes de concrete situatie van twee gehuwden te beoordelen of te veroordelen.

Door het huwelijk verbindt de geloofsgemeenschap zich er wel toe de gehuwden te steunen door dik en dun, in gebed en medeleven, met grote sympathie en dankbaarheid dat zij er voor gekozen hebben om hun beeld-van-God-zijn op zo’n mooie en edele manier gestalte te geven in deze wereld. Laten we dan op deze zondag speciaal bidden voor alle gehuwden, voor alle verloofden en vooral voor hen, wiens huwelijk, net zoals het verbond tussen God en de mensen, beproefd wordt. Mogen zij ervaren dat God hen niet in de steek laat en dat zijn liefde voor hen onverbrekelijk is, een teken van eeuwige trouw aan zijn gegeven Woord.

Op zondag 4 oktober 2009 mocht ik de homilie houden tijdens de eucharistieviering in de abdijkerk.

Probeer dan deze maar eens na te doen:

Op zaterdag 19 september 2009 trouwden Joris Maes en Leen De Doncker te Meerhout-Gestel. Tijdens deze sfeervolle viering sprak ik deze homilie uit:

lezingen:
1 Korintiërs 12,31-13,8a
Johannes 15, 12-17

Beste Leen en Joris,

bestaat er een recept voor een perfect huwelijk? Is er zoiets als een “methode” om te garanderen dat er, wanneer je trouwt, alleen nog maar goede, rijke en gezonde dagen zijn en zo min mogelijk kwade, arme en zieke dagen?Als ik die formule zou hebben, dan zou ik geen seconde aarzelen om ze hier te verklappen. Maar de hele formule heb ik niet… ‘k heb wel een paar stukjes die er zeker bij horen. Die geef ik jullie dus mee. We maken tijd voor een geestelijke kookles.

Het eerste ingrediënt, en wellicht het belangrijkste, vind je in de twee lezingen die we hebben gehoord: de liefde. Het moet pure liefde zijn, geen wit product. Liefde die zichzelf niet zoekt, die vriendelijk en vrijgevig is, vergevingsgezind en vredelievend. Liefde die ruimte geeft aan de ander, maar ook je zelfrespect niet wegdrukt.

Het gaat om liefde die in drie richtingen werkt. In de eerste plaats is het de liefde van en voor God. Hij staat aan de oorsprong en is de bezieler van alle liefde. Hij is liefde.
Vervolgens gaat de liefde uit naar je naasten. In het huwelijk is dat in de eerste plaats je partner en als de tijd rijp is horen ook jullie kinderen tot die eerste liefdeskring. Daarna kan je cirkels ontdekken van liefdevolle verbondenheid met je familie, je vrienden, je collega’s, je streekgenoten, je landgenoten, je geloofsgenoten, ja met alle mensen.

En tenslotte is er de liefde waarmee je ook naar jezelf mag kijken. Geen egocentrische schijnliefde, waarmee iemand zichzelf in het middelpunt van het heelal plaatst, maar het respectvol en eerlijk omgaan met je talenten en je gebreken. Een mens kan maar echt gelukkig zijn, als hij of zij ook echt lief kan zijn voor zichzelf, als je jezelf iets kan gunnen en ergens van kan genieten. Die liefde behaalt haar hoogste kwaliteit, zegt Jezus, als ze zover zou gaan dat iemand zijn leven zou geven voor zijn vrienden. Een liefde die zich van de grenzen van het leven niets aantrekt en door alles heen blijft beminnen. Daarmee vullen we het grootste deel van de huwelijkskom.

Maar er moeten nog dingen bij. Hier komt het tweede ingrediënt. Dat is misschien wel een afgeleide van liefde, maar ook los verkrijgbaar, zoals je ook eiwit apart aan iets zou kunnen toevoegen, ook al hoort het ei toch bij mekaar. De verdraagzaamheid is als een heel bijzonder kruid. Het brengt een mensenleven op smaak. ’t Is zoals laurier bij de aardappelen. Als ’t er niet is, heb je ’t gevoel dat het wel in orde is, maar alles blijft nogal flets. (Als je dat nog nooit geprobeerd hebt: ‘t is een aanrader.) Verdraagzaamheid betekent niet dat alles goed is, of dat je alles goed moet vinden. Het heeft er mee te maken dat je beseft, vaak vanuit je zelfkennis, dat mensen niet volmaakt zijn, en dat je dat niet van hen mag verwachten. Stap voor stap leer je geduld hebben met de minder leuke kanten aan de ander en aan jezelf. Je blijft ze jammer vinden, maar soms worden het ook juist die kantjes die iemand vertederen of prikkelen. Christenen zijn geroepen om zich telkens opnieuw te richten op het ideaal van het evangelie, waarin Jezus zachtmoedig en nederig met de mensen omgaat. Verdraagzaamheid is een teken van grote wijsheid. Maar net zoals bij kruiden geldt hier: als het teveel wordt, is de soep niet te eten.

Wat gieten we er nog bij? Een ferme scheut humor. Die geeft een toets aan het geheel, helpt om spanningen en teleurstellingen te relativeren of zelfs op te lossen en brengt een tintelende dimensie aan in jullie relatie.

Als je wil dat jullie huwelijk ook voor anderen smaakt, zal er een stevige portie verbondenheid bij moeten, liefst niet te fijn gehakt. Verbondenheid met je ouders en je broer of zussen, met je vrienden, met de mensen om je heen. Solidariteit, medeleven,… allemaal woorden die hier van toepassing zijn. Maar ’t werkt ook in de andere richting: ook die anderen, de mensengemeenschap en in het bijzonder de kerkgemeenschap, zijn vanaf vandaag met jullie verbonden en willen jullie van dichtbij of van iets verder af steunen in jullie stap.

Om het geheel te binden is er geloof nodig. Anders begint vroeg of laat de huwelijkssaus te kabbelen of te klonteren. Het wordt maar een goede mix als je ook aandacht geeft aan God. De eerste stap daarin is diep in je hart vertrouwen dat Hij je niet in de steek laat, dat Hij je bemint, wat er ook gebeurt. Een tweede stap is met dat geloof iets in je leven doen. Zorgen dat jijzelf, maar ook anderen, aan je leven kunnen zien dat God er welkom is, dat Hij niet buiten gezet is: af en toe tijd maken voor bezinning of gebed, je keuzes ook eens in het licht van het evangelie bekijken, bereid zijn tot verzoening als dat nodig is, je kinderen vertellen over Jezus en de belangrijke boodschap die Hij bracht, en die de christelijke gemeenschap nog steeds verkondigt.

En dan moet dat alles nog opgewarmd worden. Daar zorgt de heilige Geest voor. Dat is de Geest van liefde die er tussen de Vader en de Zoon leeft, de Geest die jullie bij het doopsel en het vormsel geschonken is. Vandaag bidden wij dat die Geest jullie leven mag verwarmen, jullie harten met vuur vervullen, met enthousiasme en geluk.

‘k Weet niet of ik voor de keukenprinsen en –prinsessen onder ons een modderfiguur heb geslagen of juist een goede beurt heb gemaakt. Maar ik ben er van overtuigd dat jullie huwelijk een succesnummer wordt op de levensmenukaart als jullie zich aan dit recept houden. Geniet er van!

“Zingt voor God met een dankbaar hart psalmen, hymnen en liederen, ingegeven door de Geest.”

(Brief van Paulus aan de christenen van Kolosse)

Vanavond benoemde abt Jos Wouters mij tot cantor (“voorzanger”) van de abdijgemeenschap. Samen met de succentores (“medevoorzangers”) Jan Vankeirsbilck en Bart Pauwels (pas benoemd) krijg ik als taak de gemeenschap te dienen in het gebed door als voorzanger en zangleider mijn steentje bij te dragen aan de liturgische diensten. In deze taak volg ik dankbaar medebroeder Marc Fierens op.

Verder verandert er voor mij niets: ik blijf ondermeer medewerker op het bezinningscentrum, begeleider van klasbezinningen, huisbaas van Thagaste en moderator van de Jongerenblog.

Op zondag 6 september ging ik voor in de eucharistieviering van onze abdijgemeenschap. Daar sprak ik deze homilie uit.

Lezingen:
Jes. 35, 4-7a
Jak. 2, 1-5
Mc. 7,31-37

“Vat moed en vreest niet: Uw God komt om de wraak te voltrekken, God komt om te vergelden en om u te redden.”

Broeders en zusters, bij deze woorden kunnen ons allerlei gruwelijke en schrikwekkende taferelen voor ogen komen. In de middeleeuwen hield men zich graag bezig met het zich voorstellen van hoe het einde der tijden er zou uitzien en hoe de zondaars met de meest verschrikkelijke (maar toegegeven ook originele en toepasselijke) straffen zouden gestraft worden. Zulke beelden gebruikte men om kandidaat-zondaars af te schrikken en tot bekering te bewegen, maar ook (en misschien vooral) om zich te verkneukelen over de eigen vijanden, die men al die gruwelijkheden toewenste.

Maar het visioen van Jesaja geeft een heel andere invulling en wending aan Gods komst. Het betekent niet in de eerste plaats slecht nieuws voor de slechten, maar goed nieuws voor de goeden: “De ogen van de blinden gaan weer open, de oren van de doven zullen geopend worden. De lamme zal springen als een hert en jubelen zal de tong van de stomme.”

God komt leven brengen waar de dood heerst. Hij komt de verdrukte oprichten, de benadeelde in het recht stellen. Hij maakt wie Hem liefhebben tot erfgenamen van het beloofde koninkrijk. Zijn wraak, zijn vergelding gaan niet in de eerste plaats over het bestraffen van de daders, maar om het herstel van de vertrapte waardigheid van de slachtoffers. Gods rechtvaardigheid gaat niet om “wie is de schuldige?”, maar “wie heeft er geleden?”.

De genezingsverhalen in het evangelie willen de link leggen tussen deze profetieën en Jezus. In Hem worden die goddelijke beloften vervuld, in Hem begint het koninkrijk Gods.

Maar het verhaal over de genezing van die doofstomme is er niet alleen maar om ons gerust te stellen en blij te maken. We worden door Marcus aan het denken gezet. Zijn wij zelf op onze eigen manier ook niet doof voor Jezus’ verkondiging of zwijgen we ook niet als het over ons geloof gaat? Worden in onze tijd niet evenzeer mensen doof gehouden voor informatie? Zijn er in onze tijd geen mensen die niet aan het woord mogen komen?

En dan denken we misschien snel en politiek correct dat dit vooral in verre landen gebeurt, waar ze de waarden van het evangelie of de rechten van de mens niet hoog in het vaandel dragen. Als we eerlijk zijn, zullen we toch nog voorbeelden kunnen geven van mensen en groepen in onze eigen samenleving, die geacht worden te zwijgen of aan wie het niet toegestaan wordt te horen.

Ook ik, ook wij, hebben die genezende aanraking van Jezus nodig. Laat ik mij door Hem meenemen buiten de kring om met Hem alleen te zijn? Laat ik toe dat Hij me aanraakt en tot me zegt “Effata”? Eigenlijk is dat waarvoor we op deze zondag samenkomen met de christelijke gemeenschap. We komen om naar de woorden van de Heer te luisteren, om onze oren door Hem te laten openen. En we worden naar de wereld teruggezonden aan het einde van de dienst, niet om te zwijgen, maar om te spreken.

Ja, ik weet ook wel dat het in onze tijd en zeker in onze streken niet gemakkelijk is om over geloof te spreken, om er voor uit te komen dat je een actief lid bent van de kerkgemeenschap, dat je regelmatig of af en toe naar de kerk gaat of tijd maakt om te bidden of om de Bijbel te lezen. Soms zijn het juist de christenen die de mond gesnoerd worden. Maar we mogen ons daar niet door laten ontmoedigen. Jezus wil ons aanraken, onze oren en onze mond openen. Hij spreekt ons aan en verwacht van ons een antwoord. “Effata,” zegt Hij. Ga open. Luister en spreek. Laten we als antwoord daarop niet als verlamden neerzitten en zwijgen, maar zoals Jesaja voorzegd heeft opstaan en spreken over ons geloof in de Vader, de Zoon en de heilige Geest.

Op zaterdag 5 september 2009 traden Vicky Bruggeman en Maarten Michiels met elkaar in het huwelijk in de H. Maria Magdalenakerk te Reet. Het was een stemmige viering, die gevolgd werd door indrukwekkende vendel- en wimpeldemonstraties, waaraan ook de pasgehuwden deelnamen.

Tijdens de viering sprak ik deze homilie uit:

Lezingen:
De droom over de strandwandeling
1 Kor. 13,1-8a              Hooglied van de liefde.
Matteüs 5, 13-16         Jullie zijn het licht van de wereld.

Homilie:

“Liefde is niet | veel vragen stellen | aandringen of uitpluizen”
Deze tekst las u misschien vooraan in het boekje van deze viering.
Beste mensen, de liefde is een mysterie dat we moeilijk in woorden kunnen vatten, een gebeuren waar grenzen ontoereikend, ja zelfs ongepast lijken. Net zoals wanneer we over God zouden willen spreken, elk woord een machteloos gevoel achterlaat. We krijgen het niet gezegd. We kunnen het niet eens denken. We kunnen het alleen maar beleven, er met heel ons hart en heel onze ziel in gaan staan, er van leven. Elke analyse maakt liefde, maakt geloof een beetje kapot. Je kan het niet onder de microscoop leggen, je kan er geen jaarresultaten van berekenen.

Moeten we er daarom aan twijfelen of liefde bestaat? Toch niet. De beleving heeft namelijk ook haar rechten. Nu we op deze dag samenkomen om getuige te zijn van het huwelijk van Maarten en Vicky, hebben we eigenlijk geen argumenten meer nodig. Je kan het zien en horen. Het gebeurt hier in ons midden, voor onze ogen en oren. Een dag als deze leert ons dat het belangrijk is om niet doof of blind te worden voor het wonder van de liefde.

Maarten en Vicky, jullie krijgen door jullie huwelijk van de gemeenschap een opdracht mee. Jezus spreekt ons allen, maar vandaag jullie in het bijzonder aan op de verheven taak die wij in deze wereld hebben: zout en licht zijn. Smaak geven aan het leven. Een wegwijzer zijn voor wie in de duisternis dwaalt. Jullie worden geroepen om met heel jullie leven een teken van liefde te zijn, een beeld van Gods liefde voor de mensen.

Het is voor jullie belangrijk om met de voeten op de grond te blijven staan. De werkelijkheid op een rustige en doordachte manier benaderen. Dat is een houding die heel positief en eerlijk de gebeurtenissen en de dingen beschouwt en een betekenis geeft. Een houding van mensen die van het leven houden, er van kunnen genieten, er aan kunnen werken. Een houding van mensen die de liefde een plaats geven in hun leven. In de passage uit de brief van de heilige apostel Paulus lazen we: “De liefde verheugt zich niet over het onrecht, maar vindt haar vreugde in de waarheid.” De waarheid zoeken, najagen en haar koesteren. Dat is een hoog en edel ideaal, waar onze tijd van banalisering grote nood aan heeft.

Vandaag zetten jullie een belangrijke stap in de waarheid van jullie relatie. Jullie hebben ervoor gekozen om te huwen, om jullie leven en jullie toekomst aan elkaar te verbinden. Daarmee ga je de uitdaging aan elkaar elke dag te willen dragen waar het nodig is, en elke dag van elkaar en over elkaar te leren.

Over de toekomst kan ik niets zeggen. Maar als ik naar het verleden en het heden kijk, ben ik er gerust in dat het goed zal zijn. Niet alle dagen. Opdat er onder de zon bloemen kunnen bloeien, moet het ook af en toe regenen. Op elke zee, ook de huwelijkszee, raast er wel eens een storm over. Ik ben er gerust in, want jullie staan er niet alleen voor. In de eerste plaats engageert God zich om voor jullie zorg te dragen, op zijn eigen mysterievolle manier. En ook de kerkgemeenschap zal jullie minstens door haar gebed steunen.

En dan zijn er jullie families, vrienden en collega’s, de mensen met wie jullie al zo lang op weg zijn. Vanuit de KLJ, waar je elkaar leerde kennen, mag je ongetwijfeld ook op supporters rekenen.

In het lied tussen de twee bijbelse lezingen hoorden we hoe tevreden iemand kan zijn met wie God ons schenkt in het leven. Hoe je ook gelooft, ik kan het me niet voorstellen dat je naar een bruidspaar kan kijken zonder een tinteling te voelen, een intuïtie die zegt: zo is het goed. Daar is een bron van geluk, van duurzame levensvreugde. Een ander soort zekerheid die ons steunt in de overtuiging dat mensen voor elkaar gemaakt kunnen zijn, bij elkaar kunnen passen, met elkaar door het leven kunnen gaan. In dat vertrouwen, dat geloof, beluisteren we vandaag jullie ja-woord.

In tijden niet meer zo gelachen met een klassiek concert.

Enjoy!

Deel 1:

Deel 2:

Op zaterdag 8 augustus 2009 traden Ilse Brants en Koen Fransen met elkaar in het huwelijk te Kapellen. Als oude kennissen vanuit jeugdhuis Tel18 nodigden ze me uit om in hun huwelijksviering voor te gaan. Daar sprak ik deze woorden uit:

lezingen:
1 Korintiërs 12, 31-13,8a
Marcus 10,6-9

Broeders en zusters,

de eerste lezing van zonet begon met een opdracht, die voor ons allemaal bedoeld is: “Streef naar de hoogste gaven.” (1 Kor. 12,31)

Het is een ernstige opdracht, maar geen onmogelijke. Als we naar ons eigen leven kijken, kunnen we ontdekken dat we tal van gaven hebben ontvangen. De ene is goed met dieren (véél dieren), de andere kan goed overweg met licht en techniek. Er zijn mensen die goed kunnen spreken, weer anderen weten uit iemands verhaal de kern te halen en te begrijpen.

Weten wat je zelf wil is ook een gave. En je eigen wil opzij kunnen zetten voor een ander evenzeer. Eén gave is verheven boven alle andere. Zonder die ene gave is al de rest hol en zinloos. De liefde is de grootste gave die we in ons leven kunnen ontvangen. En God zij dank is zij voor ons allemaal bestemd.

Het is de liefde die Ilse en Koen heeft samengebracht. (En ook een beetje de Leentjes, naar ’t schijnt.) En die liefde heeft voor ons, christenen een naam en een gezicht gekregen. In Jezus heeft God zich getoond als oneindige liefde, vriendelijk en vrijgevig, geduldig en bescheiden.

Een leven lang is de mens op zoek naar de liefde, tot ze gevonden wordt in een medemens. En dan gebeurt het wonder van de schepping opnieuw: twee levens worden één. Man en vrouw vormen samen een gezin waarin nieuw leven een plaats kan krijgen. En zo krijgt de mensheid toekomst en hoop.

Koen en Ilse, jullie willen vandaag voor God en de mensen van twee levens één toekomst maken. Door elkaar trouw, liefde en waardering te beloven brengen jullie het verhaal van jullie relatie op een nieuw spoor. Het is geen breukmoment, geen plotse wending, maar een stap waar jullie naartoe zijn gegroeid. Hiermee gaan jullie in het spoor van die ontelbare generaties die het mee mogelijk hebben gemaakt dat wij hier vandaag staan. Want bedenk maar eens. Als er van die honderden voorouders één had ontbroken, dan hadden we hier niet geweest. Dan had de wereld er helemaal anders uit gezien. Toeval? Dat kan ik niet geloven.

Jullie zijn begiftigd met grote gaven, ook met de grootste gave van de liefde. Je weet dat je in het leven niet alles zomaar in je schoot geworpen krijgt. Maar jullie levensverhaal vertelt ook dat er heel wat cadeau gekregen wordt. Het leven kan heel kwetsbaar zijn, maar tegelijk zo rijk en zinvol.

Gisteren nog zei iemand me: zelfkennis is het begin van de ellende. En daar antwoordde ik op: bwoh, volgens mij is zelfkennis eerder het begin van een vorm van humor. Als je je eigen zwakke kanten kent en weet waar je kwetsbaar bent, hoeft dat geen reden tot neerslachtigheid of zo te zijn. Het kan evengoed of zelfs beter het begin zijn van een boeiend avontuur met jezelf en met je medemensen.

Als je dan dat cadeau, dat jullie ook voor elkaar willen zijn, dankbaar aanneemt, wees dan ook dankbaar tegenover God, de gever van alles wat goed is. Wees dankbaar voor het leven dat je toelacht, het eten dat op tafel komt (ook al werk je daar zelf ook hard voor en aan), de kinderen die jullie geschonken zullen worden, de kleine en grote meevallers in het leven.

Dat is ook wat wij hier samen willen doen nadat jullie ja-woord heeft geklonken: de Heer danken en prijzen. Want we hebben redenen om blij te zijn en dankbaar. Hij zal jullie overstelpen met de hoogste gaven. Hij gaat met jullie op weg, een leven lang.