Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 8.400 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 3 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

 

lezingen:
Ezechiël 18,25-28
Filippenzen 2,1-11
Matteüs 21,28-32

Vorige week al werden we in de evangelielezing geconfronteerd met de – in onze ogen – eigenaardige manier waarop God volgens Jezus naar mensen kijkt. Vandaag breit Matteüs verder op dit thema: niet wie eerst geroepen werd, krijgt het grootste aanzien, maar zij die de wil doen van de Vader.
In joodse oren moet dit verhaal erg striemend geklonken hebben. We vinden deze gelijkenis vlak na de tempelreiniging. Het verhaal van de wijnbouwer en de werkers van het elfde uur komt juist voor de intocht van Jezus in Jeruzalem. De spanningen rond Jezus komen stilaan tot een hoogtepunt. De hogepriesters en oudsten van het volk stellen Jezus’ bevoegdheid openlijk in vraag, maar krijgen geen echt antwoord, omdat ze niet bereid zijn kleur te bekennen.

Dan komt de gelijkenis van de twee zonen. De eerste zoon zegt wel “ja”, maar doet uiteindelijk niet wat er van hem gevraagd is. De tweede zoon zegt “nee”, maar bekeert zich achteraf en gaat toch de opdracht vervullen. Uiteindelijk zal dus achteraf gezien het werk in de wijngaard toch gedaan zijn, maar niet door de eerste zoon. Die eerste zoon is een ondubbelzinnige verwijzing naar het eerste uitverkoren volk van God, het volk Israël. Zij zijn als troetelkind van de Heer uitgekozen. Hij heeft onder hen zijn woonplaats, in de tempel van Jeruzalem. Heel de identiteit van het joodse volk werd en wordt gevormd door de uitverkiezing van dit volk, de nakomelingen van Abraham, Isaak en Jakob, door Mozes uit Egypte naar het Beloofde Land geleid.

Wie het Oude Testament leest, zal merken dat die relatie niet altijd over rozen liep. Mozes was nog niet met de verbondstafelen van de berg afgedaald, of er was al een gouden kalf, een afgodsbeeld. Bladzijde na bladzijde wordt de geschiedenis van God met het volk Israël een knipperlichtrelatie van ontrouw en verzoening.

Toch lieten zowel de volksgenoten van Jezus als de latere jodenchristenen zich er blijkbaar op voorstaan dat zij de eerste zoon, de uitverkorenen waren. En ze keken neer op de heidenen, respectievelijk de heidenchristenen.

Met deze parabel wordt iedereen die zich er op laat voorstaan bij een groep te behoren op zijn nummer gezet. Niet het lidmaatschap van het juiste clubje, maar de concrete beleving van een engagement geeft voor God de doorslag. Hij kijkt niet in de eerste plaats naar onze anciënniteit, maar naar onze bereidheid om zijn wil te volbrengen.

Het is een ondubbelzinnige oproep tot trouw aan onze roeping als gelovige, als kind van God, ongeacht of we nu de eerste of de latere zonen zijn. Elk van ons krijgt de uitnodiging, de vraag van God: kom werken in mijn wijngaard. Elk van ons heeft de vrijheid om daar “ja” of “nee” op te antwoorden. En géén van ons heeft het recht of ook maar de minste goede reden om neer te kijken op de anderen.

Een tweede betekenis van deze parabel komt aan het licht dankzij de eerste lezing: als de boosdoener zich bekeert, zal hij leven. En als de rechtvaardige zich afkeert van het goede zal hij sterven. Wie zich door de zonde laat meesleuren, sterft in geestelijke zin. Hij leeft misschien nog wel in menselijk opzicht, maar de zonde maakt van de mens een slaaf, ontneemt hem de vrijheid om helemaal voor God te kiezen. Wie zich in die afgrond laat meesleuren en zich niet verzet tegen de bekoring van kwaad, zonde en onrecht, wordt er als het ware door bezeten en begint heel zijn leven te organiseren in functie van dat kwade. Wie zich van de zonde afkeert, zich bekeert en oprecht om Gods barmhartigheid bidt, wordt meegenomen in de dynamiek van liefde en leven die in God heerst. Die liefde is sterker dan welke zonde dan ook. Die barmhartigheid is zo grenzeloos dat een toeschouwer er wat ongemakkelijk van wordt; denk maar aan de parabel van vorige week.

De derde oproep die ik in deze gelijkenis hoor, klinkt dankzij de tweede lezing helder door: als we Jezus Christus werkelijk willen navolgen, moeten we ons net zoals Hij nederig worden, tot het uiterste toe. Paulus smeekt de Filippenzen met heel sterke woorden om alles te doen om de gemeenschap op te bouwen in samenhorigheid, eenheid in liefde en eensgezindheid. Voor hem is de gedachte dat de kerkgemeenschap verdeeld wordt door partijzucht en ijdelheid onverdraaglijk. Want als wij als Kerk het lichaam van Christus zijn, dan moeten wij ook vervuld zijn van de gezindheid van Jezus, die, ofschoon Hij Gods Zoon was en daarom alle eer en glorie verdiende, zich tot op het niveau van een mens, een schepsel heeft vernederd. Na 2000 jaar klinkt dat misschien niet meer zo spectaculair. We zijn er aan gewoon geraakt. Maar het is een onvoorstelbaar, bijna absurd idee: Jezus heeft zich er niet op laten voorstaan dat Hij de Zoon van God is. In het licht van de parabel zouden we kunnen zeggen: Hij was de Allereerste Zoon, nog voor er op aarde een eerste zoon zou uitverkoren worden. En uitgerekend die Zoon daalt af, vernedert zich, door de menselijke situatie tot de zijne te maken en ons bestaan te delen. Hij was gehoorzaam aan de Vader tot de dood, zelfs tot de dood aan het kruis. Hij is niet zoals de twee zonen, die geen van beide helemaal de wil doen van de Vader. Hij heeft zichzelf ontledigd, heeft zichzelf helemaal beschikbaar gemaakt om het Rijk Gods ruimte te geven te midden van de mensen. Daarom heeft God Hem hoog verheven en Hem de naam gegeven die boven alle namen is. Laten ook wij belijden, tot eer van God de Vader, dat Jezus Christus de Heer is. En laten wij naar zijn voorbeeld de wil van de Vader volbrengen in liefde, oprechtheid en nederigheid. Amen.

Lezingen:
Galaten 1,13-14.16-18.22-25
Johannes 2,1-11

Laten we even kijken of alles klopt:
een dorpje in de buurt van een grote stad – check
er is feest – check
er is een bruiloft – check
er zijn heel wat mensen uitgenodigd – check
de sfeer zit er goed in – check
er wordt blijkbaar stevig gedronken – stop! – zo ver zijn we nog niet…

We zouden ons natuurlijk kunnen concentreren op die zeshonderd liter wijn die er nog eens bovenop de oorspronkelijke voorraad wordt geschonken, maar daarmee gaan we wellicht voorbij aan de eigenlijke bedoeling van de evangelist Johannes om dit verhaal aan het begin van zijn evangelie te vertellen. Dit is niet het relaas van een bijbelse braspartij. We zouden in dezelfde val trappen als Jezus’ tijdgenoten, die wel geïnteresseerd waren in de wonderlijke tekenen die Jezus deed, maar niet altijd naar de betekenis ervan keken. Trouwens… er was zonet eerst nog de lezing uit de Galatenbrief. Laten we die eerst nader beluisteren om het evangelie goed te kunnen begrijpen.

“Broeders en zusters, u bent geroepen om vrij te zijn”, schrijft Paulus. Die vrijheid is niet enkel een gave en een waardigheid, maar ook een roeping en een verantwoordelijkheid. Vrijheid wordt vaak hoog geprezen en nagestreefd, maar evenzeer overschat en verkeerd begrepen. Vrijheid geeft een mens inderdaad de ruimte om keuzes te maken. Maar er bestaat geen vrijheid zonder grenzen. Vrijheid betekent iets anders dan “uw goesting doen”. Natuurlijk is het een teken van vrijheid wanneer je je verlangens kan volgen. Maar als je door de druk van de samenleving of door verslaving naar iets gaat verlangen, kan je dat moeilijk ware vrijheid noemen, integendeel.

Als we in de christelijke theologie leren dat Jezus Christus gekomen, op het kruis gestorven en verrezen is om ons te bevrijden, dan gaat het om een vrijheid die een heel ander perspectief biedt. Het verhaal van het wijnwonder te Kana geeft ons een sleutel om te begrijpen waar het om gaat. Wanneer Jezus door zijn moeder wordt aangesproken over het feit dat “ze geen wijn meer hebben”, reageert Hij enigszins bizar. “Mijn tijd is nog niet gekomen.” In het Grieks staat er: “Mijn uur is nog niet gekomen.” Dat uur, dat tijdsstip waarop alles duidelijk wordt, is in het Johannesevangelie de kruisiging van Jezus. Pas daar vallen alle puzzelstukken van Jezus’ leven in elkaar en krijgen zijn woorden en daden hun volle betekenis.

Pas wanneer de Zoon tot het alleruiterste is gegaan in vernedering, lijden en sterven, zien mensen in waar het voor God om gaat. “Geen groter liefde kan iemand hebben dan de mens die zijn leven geeft voor zijn vrienden.”
Jezus heeft in alle vrijheid tot de uiterste consequenties zijn boodschap verkondigd en voorgeleefd. Hij wist dat de radicale verkondiging van Gods liefde mensen tegen de borst zou stoten. Hij wist dat Hij daarmee het religieuze systeem van zijn volksgenoten door elkaar zou schudden. Zozeer heeft Hij de mensen liefgehad, dat zelfs de dood Hem er niet van kon weerhouden de liefde te verkondigen.

De vrijheid die Jezus’ leven tekende, was er één die Hem in staat stelde te kiezen voor het goede, te kiezen voor God, ook al betekende dit onvermijdelijk het offer van zijn leven. Liefde gestalte geven in vrijheid, vraagt soms dat je jezelf helemaal inzet om te leven naar Gods Geest. Hij roept ons op om te breken met zelfzucht en egocentrisme. Hij daagt ons uit om niet onszelf, maar God in het middelpunt van onze werkelijkheid te plaatsen en niets boven Hem te stellen.

Jezus’ uur was nog niet gekomen… en toch geeft Hij aan de dienaren de opdracht om die enorme kruiken voor de voetwassing weer met water te vullen en ervan aan de gasten te schenken. Hij laat zich oproepen door de nood van de anderen en volgt niet zijn eigen zin. Misschien besefte Hij pas toen, aan het begin van zijn optreden, dat de Geest van God Hem zou leiden op andere wegen dan de platgetreden paden van de profeten.

De overvloedige wijn is trouwens een ondubbelzinnige verwijzing naar de profeten, die overvloed van gaven aankondigden als het begin van Gods Rijk en de komst van de Gezalfde, de Redder. Met dit eerste teken te Kana wordt dus duidelijk dat met Jezus iets heel bijzonders begonnen is.

De uitspraak over de mindere en de betere wijn heeft in die context trouwens een ingenieuze dubbele bodem: ze staan symbool voor het oude en het nieuwe verbond. In Jezus’ tijd, en lang daarna, vond men dat iets ouds altijd beter, eerbiedwaardiger en belangrijker was dan het nieuwe. Door dit beeld wordt aangegeven dat in Jezus het nieuwe, ultieme en definitieve verbond tussen God en de mensen wordt aangegaan.

Het christelijke huwelijk is op een bijzondere manier een levend teken en een concretisering van dat verbond van liefde dat God met ons wil aangaan. Hij openbaarde zich aan Mozes met de naam “Ik zal er zijn”. God heeft zich aan de mensen getoond als Iemand die er voor ons wil zijn, als een God van liefde. Als we in het Oude Testament lezen dat de mens geschapen is naar Gods beeld en gelijkenis, kunnen we dat begrijpen als een roeping om ook zelf er voor elkaar te zijn, als mensen van liefde.

Beste Valentijn en Isabelle, jullie kiezen vandaag om jullie vrijheid aan elkaar toe te vertrouwen en een levensverbond met elkaar aan te gaan. Net zoals de geschiedenis van God met de mensen ups en downs kent, zal ook jullie liefde beproevingen en hoogtepunten kennen. Moge deze gedachte jullie steunen en inspireren om telkens weer te kiezen voor trouw, barmhartigheid en verbondenheid. Wees levende stenen van Gods bouwwerk, vurige bakens van hoop en warmte in deze wereld die soms door kille berekening en egoïsme wordt ontsierd. Moge de Geest, die ons beloofd is als helper wonen in jullie harten, zodat Hij jullie kan leiden op de wegen van onbeschrijfelijk geluk. Amen.

Lezingen:
Wijsheid van Jezus Sirach 27,30-28,7
Romeinen 14,7-9
Matteüs 18,21-35

Broeders en zusters, medechristenen uit Elewijt en omstreken, en gij allen die hier samengekomen zijt om God te danken voor de nieuwe priester die Hij aan onze kerkgemeenschap geschonken heeft, de lezingen van deze zondag roepen ons op om stil te staan bij één van de belangrijkste, maar ook moeilijkste aspecten van de prediking van Jezus.

Vergeving en verzoening liggen gemakkelijker in onze mond dan in ons hart. Het is zoveel aanlokkelijker zich te wentelen in de rol van slachtoffer of gekwetste rechtvaardige. De ander was fout, is over de schreef gegaan of heeft ons tekort gedaan. Nu kunnen we haar of hem voor altijd afrekenen op die schuld en haar of zijn identiteit voorgoed besmeurd zien door die misstap. Dat geeft een gevoel van voldoening. Het sterkt ons in onze overtuiging dat we gelijk hebben.

In de regel van de heilige Augustinus, de kloosterregel die ook de norbertijnen van Averbode volgen, lezen we de ondubbelzinnige aansporing tot het vragen en schenken van vergeving. “Anders wordt uw bidden van het Onze Vader een leugen.” Hoe kunnen we immers aan God vergeving vragen voor “onze schulden, zoals wij vergeven aan onze schuldenaren”, als we dat laatste helemaal niet willen doen? Dan weten we al hoeveel vergevingsgezindheid we van de Heer te verwachten hebben…

Vergeving schenken betekent echter niet dat je het aangedane kwaad goedkeurt of wegveegt. Het is de beslissing over en voorbij de fouten van de andere, die medemens weer erkennen als een broeder of zuster, als een kind van God. Haar of hem weer het leven te gunnen. Zulke vergeving hebben we broodnodig.

Door te werken aan verzoening tussen mensen, gemeenschappen en volkeren, bouwen we mee aan het Rijk van God. We creëren kansen om de schepping uit haar machteloze gebrokenheid te laten groeien tot heelheid. We maken ruimte voor het mooie en goede dat bestaat, voor de diepe menselijke verbondenheid die we vriendschap noemen.
Het is geen naïef ontkennen van de harde waarheid, maar het verbreden van onze horizon, die door kwetsuren, teleurstellingen en bedrog versmald is tot een dunne, negatieve, priemende blik.
Pas in een wereld en een mensenhart waar van harte vergeving geschonken en gevraagd wordt, kan God zijn liefde ten volle tonen.

In onze kerkgemeenschap zijn de bisschoppen en de priesters tot bijzondere bedienaren van de barmhartigheid aangesteld. Een bisschop wordt in het Latijn pontifex, bruggenbouwer, genoemd. Hij heeft als taak verbindingen te leggen tussen mensen en gemeenschappen onderling, en ook te waken over de relatie tussen de mens en God. Priesters worden geroepen en gewijd om de bisschop in dat dienstwerk van de gemeenschap bij te staan, door in verbondenheid met hem de sacramenten te vieren, het gelovige volk als herder ten dienste te staan en hen in navolging van Jezus Christus in woord en daad het Rijk Gods te verkondigen. Zo worden sommigen uit de gemeenschap van de gedoopten geroepen om voor al die gelovigen een voorbeeld en teken te zijn. Een priester wordt geroepen tot een leven van gegeven-zijn. Hij moet attent zijn voor de mensen die de Heer op zijn weg zendt. Hij biedt in Gods naam een luisterend oor, helpende handen, spreekt in zijn Naam woorden van troost, geloof, liefde en hoop. (cfr. “Hemels Licht”, P. van Kuyck, 2005, p 92.)

Niet alleen voor de enkeling moet een priester bezorgd zijn, maar vaak ook voor een deel van de kudde van de Heer. Hij moet hen de wegen wijzen die naar God leiden, geduld hebben met wie achter blijven, zoeken naar manieren om verdwaalde schapen weer op het rechte pad te helpen. (cfr. “Alleen voor jou”, P. van Kuyck, 2007, p 118.) Hij moet wijzen en verwijzen naar de Herder die zelf de Weg naar de Vader was en is: Jezus Christus.

Zulk een roeping waarmaken kan een mens nooit op eigen kracht. In de eerste plaats is er de kracht van de heilige Geest voor nodig, de Geest die ook Jezus bezielde.
Daarnaast heeft een priester nood aan mensen die met hem begaan zijn en voor hem bidden. Het is voor ons een enorme steun om te weten dat de geloofsgemeenschap waar we ons verbonden mee weten, voor ons bidt. Dat is het eerste en belangrijkste dat jullie vandaag en voortaan voor Philippe kunnen doen.
Daarnaast geloof ik dat het van onschatbaar belang is dat de leden van onze geloofsgemeenschappen met hun herders een wederzijdse band van mildheid en barmhartigheid cultiveren.
Het ideaal, de roeping van gewijde bedienaren is hoog. Maar de realiteit leert ons ook dat geen van ons daar helemaal aan beantwoordt. Net zoals in de kudde zijn er kleine en grote zondaars en boosdoeners tussen de herders. Met hoeveel goede wil velen van ons ook aan hun taak begonnen, vaak wordt er gefaald en geblunderd… net zoals in de rest van de mensengemeenschap. Ook hier gaat barmhartigheid niet over het goedpraten van wat nooit goed te noemen is. Maar als een kudde haar herders geen enkel krediet meer gunt, kunnen ze ook niets goeds meer doen. Dan kwijnen ze weg en sterven ze uit.
Maar ook het omgekeerde is gevaarlijk: zet ons niet op een piëdestal, in een aureool van onberispelijkheid en volmaaktheid. Want daar kunnen we nooit helemaal aan beantwoorden.  Dat brengt alleen maar teleurstellingen met zich mee. Echte heiligheid is geen witter-dan-wit resultaat, maar een volhardend streven naar het goede ondánks onze gebrokenheid. Tot die heiligheid zijn wij allemaal geroepen: oprechte toewijding aan God. Geen dweperij, eigen gelijk of hoogmoed ten koste van onze medemensen, maar een nederige, realistische, barmhartige en bovenal liefdevolle houding.

Zo kan Philippe voor u en voor ons priester zijn, en met ons allen dienaar van de grote Herder, die ons de weg wijst naar de Vader. Zo wordt ons bidden van het Onze Vader een gebed dat ons over de grenzen van tijd en ruimte zal verbinden. Amen.

Lezingen:
1 Kor. 12, 3113.8a
Mt 25,31-40

“De liefde is geduldig en goed, zij geeft niet om schone schijn, zij zoekt zichzelf niet. Zij praalt niet.”

Als ik deze woorden van de apostel Paulus herlas met het verhaal van Kevin en Esther in het achterhoofd, dacht ik meteen: ja! Zo is het ook bij hen gegaan. Eventjes je gsm laten gebruiken na een avondje uit… een heel eenvoudig gebaar van goedheid tegenover een medemens in nood. Voor dit bruidspaar was het in 2003 het eerste moment dat de een de ander nodig had.

Geen spectaculaire reddingscène met gierende banden of krijsende menigten, maar een ondubbelzinnig teken van vertrouwen in je medemens.

Daar gaat het ook over in de evangelielezing die Kevin en Esther ons voor vandaag aanreiken. Wat wij voor medemensen doen is niet betekenisloos voor God. Integendeel: Hij is zo verbonden met alle mensen, ook hen die wij misschien als arm, klein, gevangen of ziek zien, dat Hij alles wat wij voor hen doen persoonlijk neemt. Alles wat je voor één van die broers of zussen van Jezus, de Mensenzoon, doet, zal je ook voor Hem hebben gedaan. Als je in het vijfentwintigste hoofdstuk van het evangelie van Matteüs nog wat verder leest, zal je zien dat Jezus daarna de vergelijking ook omdraait. Je kan nog zo toegewijd zijn aan de Heer, zo vroom of braaf… alles wat je niet hebt willen doen voor je medemensen, heb je ook aan God tekort gedaan. Het gaat vaak niet om grote dingen, maar om die kleine dagelijkse tekens van medemenselijkheid, van echte naastenliefde.

Doorheen de eeuwen hebben mensen door dit verhaal wel eens de indruk gekregen dat ze hun hemel konden “verdienen” door goed te doen voor anderen. Dat lijkt mij niet helemaal juist. Want dan is het alsof je door goede daden God probeert om te kopen om toch maar in de hemel te geraken. Terwijl God al van ons houdt. Jezus zegt immers tegen die aan zijn rechterhand, dat hun beloning al vanaf het begin van de wereld voor hen klaarlag. Ze moeten het niet verdienen, ze hebben het al gekregen, gratis, uit pure liefde.

God houdt zoveel van mensen, dat wie dit ook maar een béétje beseft, haast niet anders kàn dan die liefde door te geven. Zet maar eens een emmer onder een waterval… zo’n emmer kan niet alles voor zichzelf houden. Hij blijft overstromen en doorgeven.

Zo is Gods droom voor alle mensen.

En om die overvloedige liefde voor ons zichtbaar te maken, schenkt God vandaag Esther en Kevin aan de kerkgemeenschap als gehuwden: een teken van zo’n grote liefde, dat twee mensen bereid zijn heel hun leven aan elkaar te verbinden, elkaar te aanvaarden en zichzelf weg te schenken aan de ander.

Omdat, hoe stralend ze er vandaag ook uitzien, ze ook beseffen dat ze mensen zijn, die net als wij allemaal daarin soms gehinderd worden door machteloosheid of door wat onze geloofstraditie zonde noemt – alles wat de liefde blokkeert –, willen zij vandaag voor God gaan staan en samen met ons bidden om zijn zegen over hun engagement, hun gezin en hun toekomst.

Esther en Kevin, vandaag zetten jullie de stap om van jullie relatie een verbond te maken. Een verbond is altijd een teken van wederzijds vertrouwen en engagement. Het vraagt van jullie beiden de moed om verder te kijken dan vandaag. Je belooft vandaag dat je alles wat mogelijk is wil doen om elkaar gelukkig te maken. Daarvoor zal je soms je eigen grenzen moeten doorbreken, terwijl je tegelijk ook trouw moet blijven aan jezelf. Dat is een boeiende evenwichtsoefening die nooit zal vervelen.

Trouwen is beloven dat je bereid bent om de liefde die er tussen jullie is te verdiepen en te voeden, haar te laten rijpen tot een boom met talloze vruchten: verbondenheid, eerbied, eerlijkheid, fijngevoeligheid, trouw, vergeving, maar ook vreugde, geluk en de onnoemelijke genade van het ouderschap.

Zoals in de tussenzang gezongen werd, delen we hier samen de overtuiging dat je in elkaar de hemel op aarde ontdekt hebt. Laat deze heilige verbintenis dan voor jullie een baken zijn, dat ook in donkere periodes jullie herinnert aan het feit dat jullie bij elkaar horen, dat jullie elkaars inspiratie en geluk willen zijn. Moge God jullie daarin altijd bijstaan met zijn heilige Geest, die soms als een lichte bries, soms als een laaiend vuur jullie harten meer en meer bij elkaar zal smeden tot een bron waarlangs het hemelse geluk in jullie gezin dag na dag opborrelt.

Lezingen:

Hooglied 1,2-4.8,6-7

Matteüs 14,22-32

Trouwen en vertrouwen horen bij elkaar. ’t Is een vaak gehoord cliché, maar ook clichés kunnen waar zijn. Als je samen in het huwelijksbootje stapt, maak je een geloofssprong. Je vertrouwt je toekomst aan elkaar toe en belooft levenslange trouw in goede en kwade dagen. Het bijbelboek Prediker zegt: “Geniet van het leven, met de vrouw van je hart, van heel het ijdele en kortstondige bestaan dat God je geeft onder de zon. Grijp met beide handen de kansen die je nu krijgt, want in het dodenrijk waarnaar je op weg bent is het afgelopen met denken en doen, met kennis en wijsheid.” (Prediker 9-10)

Trouwen betekent dat je bereid bent samen met elkaar het onbekende tegemoet te gaan, omdat je van elkaar houdt, omdat je ontdekt hebt dat wat je samen hebt, uniek is. Omdat je van je relatie iets blijvends wil maken, iets dat eeuwigheidswaarde heeft. Daarom zingt de bruid in het Hooglied: “Draag me als een zegel op je hart, als een zegel aan je arm: want de liefde is sterker dan de dood, met de onverbiddelijkheid van het dodenrijk sluit zij ieder ander buiten.” (Hooglied 8,6) De liefde maakt van jullie levensverhalen een teken, een monument. Trouwen is dan ook je relatie in Gods handen leggen, opdat Hij er nog méér van zou maken dan wat jullie zelf al kunnen. Je maakt er ook voor elkaar en voor alle mensen mee duidelijk dat je voor dié persoon hebt gekozen, ondubbelzinnig, zonder voorbehoud. Twee levenswegen worden één toekomst, één gezin.

Beste Christine en Jan, het huwelijk is een sacrament. Dat wil zeggen dat er twee richtingen of dimensies aan zitten: aan de ene kant is het de uitdrukking van wat er in en tussen jullie leeft: het verlangen om een levensverbond aan te gaan, om elkaar gelukkig te maken. Aan de andere kant schenkt God jullie door het huwelijk de kracht en zijn zegen om dat engagement waar te maken. En daardoor worden jullie voor alle mensen tot een teken van God zelf: liefde die zo groot is, dat iemand zichzelf wil geven en de andere wil aanvaarden. De woorden en tekens die we hier zullen beleven, maken jullie tot gehuwden, tot man en vrouw, tot een nieuw gezin.

Jullie stappen nu in het huwelijksbootje… in het begin is dat een robuuste sloep met een avontuurlijke kant. Aan het begin is een huwelijk zoiets als vakantie: genieten van al het mooie dat jullie gegeven is: het levendige, jeugdige, speelse van een relatie. Een stralende zon, een speelse bries, af en toe een verrassend golfje, …
Jullie boot zal verder varen en groeien, een zeiljacht of zoiets: naast de heerlijke vakantiesfeer is er ook werk aan de winkel: het dek moet geschrobd worden, de zeilen gehesen of gestreken, de wind kan al wel eens venijnig zijn, de zee onrustig. Het kan ook gebeuren dat de bekoring van een andere route zich aandient. Misschien lijken de stranden van andere mensen zonniger, of lijkt de sfeer aan boord van een ander schip beter. Laat je daar niet door ontmoedigen, maar juist inspireren om jullie aan in eigen schip het best mogelijke te realiseren.
Uiteindelijk wordt zo’n huwelijksboot een groot zeeschip, waar de storm noch de golven iets tegen vermogen. Maar ook binnenin is er het rustige, vertrouwde ronken van de motoren, de deining die het ritme van het leven met zich meebrengt. En dan is er de uiteindelijke, laatste haven, aan de kant waar de zon van het leven ondergaat.

Ook naar jullie zal Jezus te voet over het water gaan: Hij gaat op zoek naar mensen die Hem willen volgen op zijn weg naar de Vader. Hij wil beluisterd worden door mensen die open staan voor het Rijk Gods. Maar om Hem op te merken, moet de blik van de opvarenden open en ruim blijven, en niet enkel gericht op het eigen bootje. Vooral in de storm komt Hij jullie tegemoet. Wanneer je ongerust bent, wanneer je niet meer weet welke koers de juiste is, wanneer de golven en de wind de rust aan boord verstoren. Dan mag je naar Hem roepen, en Hij zal zeggen: kom gerust over het water naar mij toe. Laat dan je vertrouwen zo groot zijn als dat van Petrus, die uit de boot over het water naar Jezus durfde toe stappen. Vertrouw al je zorgen en vragen aan Hem toe en geloof vast dat Hij je zal bijstaan. Dan zal je niet zinken, hoe hoog de golven ook zijn, hoe hevig de wind ook waait. Als je je leven ent op dat van Jezus, zal zijn Geest in jullie gezin wonen en werken.

Net zoals naar Jezus, zullen jullie op het meer van het leven ook naar elkaar toe moeten gaan, met alleen maar een woord om op te vertrouwen, alleen maar dat ja-woord van vandaag. Zo’n ja-woord is al genoeg om mensen op water te doen lopen. En voor iemand dit thuis of elders zou gaan proberen: op water lopen is in de bijbelse symbooltaal in de eerste plaats een beeld voor iemand die zich niet uit evenwicht laat brengen door de vragen, de twijfels, de angsten en de onrust die het leven voor ieder van ons met zich meebrengen. De verbondenheid die jullie als echtpaar gestalte geven, blijft niet beperkt tot jullie beiden. Het feit alleen al dat we hier met meer dan ons drieën bij het altaar van de Heer verzameld zijn, bewijst dat jullie verbonden zijn met heel wat mensen. In de eerste plaats jullie familie, zowel hen die er hier vandaag bij zijn, als zij die jullie in jullie hart aanwezig weten. Nog zovele andere mensen, vrienden, collega’s en ook de kerkgemeenschap zijn met jullie verbonden.

Trouwen voor de kerk brengt ook die dimensie van het huwelijk aan het licht: jullie mogen zich gesteund en gedragen weten door de geloofsgemeenschap, die met en voor jullie bidt. In haar naam ontvang ik jullie ja-woord, in verbondenheid met haar vieren we eucharistie. Om die verbondenheid, ook doorheen tijden en tradities heen uit te drukken hebben we bij de voorbereiding van deze viering er voor gekozen om een deel van het eucharistisch gebed in één van de oudste talen van de katholieke gemeenschap, het Latijn, te bidden. Zo kunnen we ons over de grenzen van ruimte en tijd heen geborgen weten in die grote gemeenschap van gedoopten, van hen die toegewijd zijn aan God en door Hem als zijn kinderen bemind worden.

Beste Christine en Jan, geen stortvloed van water kan het vuur van de liefde ooit blussen.
Moge dat vuur ook allen die jullie levensweg kruisen inspireren en verwarmen.
De tijd van uitkijken en wachten is voorbij. Met deze gemeenschap vertrouw ik jullie aan elkaar en aan God toe, opdat geluk, vreugde en vrede de tekens mogen zijn van jullie levensverbond.

Lezingen:

Hooglied 1,2-4.8,6-7

Matteüs 14,22-32

Trouwen en vertrouwen horen bij elkaar. ’t Is een vaak gehoord cliché, maar ook clichés kunnen waar zijn. Als je samen in het huwelijksbootje stapt, maak je een geloofssprong. Je vertrouwt je toekomst aan elkaar toe en belooft levenslange trouw in goede en kwade dagen.

Het bijbelboek Prediker zegt: “Geniet van het leven, met de vrouw van je hart, van heel het ijdele en kortstondige bestaan dat God je geeft onder de zon. Grijp met beide handen de kansen die je nu krijgt, want in het dodenrijk waarnaar je op weg bent is het afgelopen met denken en doen, met kennis en wijsheid.” (Prediker 9-10)

Trouwen betekent dat je bereid bent samen met elkaar het onbekende tegemoet te gaan, omdat je van elkaar houdt, omdat je ontdekt hebt dat wat je samen hebt, uniek is. Omdat je van je relatie iets blijvends wil maken, iets dat eeuwigheidswaarde heeft.

Daarom zingt de bruid in het Hooglied: “Draag me als een zegel op je hart, als een zegel aan je arm: want de liefde is sterker dan de dood, met de onverbiddelijkheid van het dodenrijk sluit zij ieder ander buiten.” (Hooglied 8,6) De liefde maakt van jullie levensverhalen een teken, een monument. Trouwen is dan ook je relatie in Gods handen leggen, opdat Hij er nog méér van zou maken dan wat jullie zelf al kunnen. Je maakt er ook voor elkaar en voor alle mensen mee duidelijk dat je voor dié persoon hebt gekozen, ondubbelzinnig, zonder voorbehoud. Twee levenswegen worden één toekomst, één gezin.

Beste Christine en Jan, het huwelijk is een sacrament. Dat wil zeggen dat er twee richtingen of dimensies aan zitten: aan de ene kant is het de uitdrukking van wat er in en tussen jullie leeft: het verlangen om een levensverbond aan te gaan, om elkaar gelukkig te maken.

Aan de andere kant schenkt God jullie door het huwelijk de kracht en zijn zegen om dat engagement waar te maken. En daardoor worden jullie voor alle mensen tot een teken van God zelf: liefde die zo groot is, dat iemand zichzelf wil geven en de andere wil aanvaarden.

De woorden en tekens die we hier zullen beleven, maken jullie tot gehuwden, tot man en vrouw, tot een nieuw gezin.

Jullie stappen nu in het huwelijksbootje… in het begin is dat een robuuste sloep met een avontuurlijke kant. Aan het begin is een huwelijk zoiets als vakantie: genieten van al het mooie dat jullie gegeven is: het levendige, jeugdige, speelse van een relatie. Een stralende zon, een speelse bries, af en toe een verrassend golfje, …

Jullie boot zal verder varen en groeien, een zeiljacht of zoiets: naast de heerlijke vakantiesfeer is er ook werk aan de winkel: het dek moet geschrobd worden, de zeilen gehesen of gestreken, de wind kan al wel eens venijnig zijn, de zee onrustig. Het kan ook gebeuren dat de bekoring van een andere route zich aandient. Misschien lijken de stranden van andere mensen zonniger, of lijkt de sfeer aan boord van een ander schip beter. Laat je daar niet door ontmoedigen, maar juist inspireren om jullie aan in eigen schip het best mogelijke te realiseren.

Uiteindelijk wordt zo’n huwelijksboot een groot zeeschip, waar de storm noch de golven iets tegen vermogen. Maar ook binnenin is er het rustige, vertrouwde ronken van de motoren, de deining die het ritme van het leven met zich meebrengt. En dan is er de uiteindelijke, laatste haven, aan de kant waar de zon van het leven ondergaat.

Ook naar jullie zal Jezus te voet over het water gaan: Hij gaat op zoek naar mensen die Hem willen volgen op zijn weg naar de Vader. Hij wil beluisterd worden door mensen die open staan voor het Rijk Gods. Maar om Hem op te merken, moet de blik van de opvarenden open en ruim blijven, en niet enkel gericht op het eigen bootje.

Vooral in de storm komt Hij jullie tegemoet. Wanneer je ongerust bent, wanneer je niet meer weet welke koers de juiste is, wanneer de golven en de wind de rust aan boord verstoren.

Dan mag je naar Hem roepen, en Hij zal zeggen: kom gerust over het water naar mij toe.

Laat dan je vertrouwen zo groot zijn als dat van Petrus, die uit de boot over het water naar Jezus durfde toe stappen. Vertrouw al je zorgen en vragen aan Hem toe en geloof vast dat Hij je zal bijstaan. Dan zal je niet zinken, hoe hoog de golven ook zijn, hoe hevig de wind ook waait. Als je je leven ent op dat van Jezus, zal zijn Geest in jullie gezin wonen en werken.

Net zoals naar Jezus, zullen jullie op het meer van het leven ook naar elkaar toe moeten gaan, met alleen maar een woord om op te vertrouwen, alleen maar dat ja-woord van vandaag.

Zo’n ja-woord is al genoeg om mensen op water te doen lopen.

En voor iemand dit thuis of elders zou gaan proberen: op water lopen is in de bijbelse symbooltaal in de eerste plaats een beeld voor iemand die zich niet uit evenwicht laat brengen door de vragen, de twijfels, de angsten en de onrust die het leven voor ieder van ons met zich meebrengen.

De verbondenheid die jullie als echtpaar gestalte geven, blijft niet beperkt tot jullie beiden. Het feit alleen al dat we hier met meer dan ons drieën bij het altaar van de Heer verzameld zijn, bewijst dat jullie verbonden zijn met heel wat mensen. In de eerste plaats jullie familie, zowel hen die er hier vandaag bij zijn, als zij die jullie in jullie hart aanwezig weten.

Nog zovele andere mensen, vrienden, collega’s en ook de kerkgemeenschap zijn met jullie verbonden.

Trouwen voor de kerk brengt ook die dimensie van het huwelijk aan het licht: jullie mogen zich gesteund en gedragen weten door de geloofsgemeenschap, die met en voor jullie bidt. In haar naam ontvang ik jullie ja-woord, in verbondenheid met haar vieren we eucharistie. Om die verbondenheid, ook doorheen tijden en tradities heen uit te drukken hebben we bij de voorbereiding van deze viering er voor gekozen om een deel van het eucharistisch gebed in één van de oudste talen van de katholieke gemeenschap, het Latijn, te bidden. Zo kunnen we ons over de grenzen van ruimte en tijd heen geborgen weten in die grote gemeenschap van gedoopten, van hen die toegewijd zijn aan God en door Hem als zijn kinderen bemind worden.

Beste Christine en Jan, geen stortvloed van water kan het vuur van de liefde ooit blussen.

Moge dat vuur ook allen die jullie levensweg kruisen inspireren en verwarmen.

De tijd van uitkijken en wachten is voorbij. Met deze gemeenschap vertrouw ik jullie aan elkaar en aan God toe, opdat geluk, vreugde en vrede de tekens mogen zijn van jullie levensverbond.

lezingen:
1 Koningen 3,5.7-12
Romeinen 8,28-30
Matteüs 13,44-52

proprium:
introitus Deus in loco sancto suo
graduale In Deo speravit cor meum
alleluia Attendite popule meus

Toen iemand de schat, verborgen in een akker vond, verborg hij hem weer, en in zijn blijdschap maakte hij alles wat hij bezat te gelde om die akker te kopen.
Het Rijk der hemelen gelijkt op zo’n man en op zo’n schat, zegt Jezus.

Hoe onbeschrijfelijk groot zou de vreugde zijn van iemand die plots zo’n schat, de parel van het leven, ontdekt. Onverwacht laat die schat zich ontdekken. Meer nog dan het verborgen-zijn van die schat, treft het me dat de parel en de schat zich laten vinden. Alsof het initiatief niet alleen maar bij de zoeker ligt.
Zo is het ook met het Rijk der hemelen: het laat zich vinden door wie het zoeken, het onthult zichzelf onverwacht, subtiel, maar onmiskenbaar.

Broeders en zusters, misschien zit u zich af te vragen: maar wat is dat Rijk der hemelen dan concreet? Hoe herken je het? En waar is het te vinden?

Matteüs spreekt over het Rijk der hemelen, de andere evangelisten over het Rijk Gods. Ze verwijzen naar een centraal thema in de prediking van Jezus. Heel wat van zijn gelijkenissen gaan over het Rijk Gods.
Het gelijkt op een mosterdzaadje, een vrouw die een drachme terugvindt, een schat die verborgen is in de akker, een parel, een sleepnet, een koning die een feestmaal geeft, een zaaier die goed zaad zaait, … Het gelijkt op gist die een vrouw in bloem verwerkte. Voor wie wel eens naar de kerk gaat, zijn deze woorden en beelden vertrouwd. Hoewel… hebben we er al eens echt bij stilgestaan wat deze beelden samen aan het licht brengen?

Vaak zit de kneep ‘m in de details. Jezus speelt met verschillende beelden, die verschillende puzzelstukjes bij elkaar leggen. De ene keer gaat het om de handelende persoon in het verhaal, de andere keer om het ding waarmee die hoofdrolspeler of –speelster in contact komt. Als ik ze bij elkaar zet, zie ik dat het niet zo eenvoudig is om de beelden op elkaar te passen: het Rijk der Hemelen lijkt op een sleepnet dat in zee geworpen, allerlei vissen bijeenbracht, die later gescheiden en beoordeeld worden, maar het lijkt ook op de koning die zelf de man die niet gekleed was voor de bruiloft van zijn zoon buiten laat gooien. Het Rijk Gods is tegelijk passief en actief.

Hoe kunnen we zo’n lappendeken van beelden begrijpen en bij elkaar brengen? Een pasklaar antwoord heb ik daar niet op. Maar ik wil u wel wat van mijn eigen zoektocht aanreiken. Niet voor niets wordt op deze zondag de evangelielezing in parallel gelezen met de lezing over het gebed en de wijsheid van Salomo uit het eerste boek der Koningen. Het Koninkrijk Gods heeft alles te maken met hoe je in de werkelijkheid staat en waar je prioriteiten zijn. Salomo vraagt niet om macht, rijkdom, aanzien of de dood van zijn vijanden, maar om wijsheid, inzicht en gerechtigheid.

 Jezus zegt: het koninkrijk der hemelen is midden onder u! Ziet ge het dan niet?

Ook wij hebben wijsheid en inzicht nodig om te begrijpen dat het Rijk Gods niet veraf is, maar vlakbij, binnen ons gezichtsveld, binnen handbereik. Het toont zich niet zozeer in spectaculaire dingen, maar eerder subtiel, gewoon, maar onmiskenbaar aanwezig. We hoeven het niet ver te zoeken.

In de grote spirituele tradities overal ter wereld, en zeker in het christendom, is er steeds een stroming geweest, die oog had voor die discrete, maar overduidelijke aanwezigheid van God in deze wereld. Meestal noemt men hen mystici. Een mysterie is in spirituele zin niet zozeer een geheim of een onoplosbaar raadsel, maar een werkelijkheid die vanuit het verborgene ontsluierd wordt of wil worden. Het is zoals een bloempje dat tussen de zwarte aarde door naar boven streeft, naar het volle licht, om daar te bloeien en te leven.

Wie de werken van de mystieke schrijvers leest, kan merken dat ze van die ervaring enorm onder de indruk waren en met een overvloed van gevoel en beelden hun ervaring hebben willen delen met anderen. Die overvloed geeft soms verkeerdelijk de indruk dat het om buitengewoon spectaculaire gebeurtenissen gaat. Dat was gewoon de enige manier waarop de mystici uiting konden geven aan dat wonderlijke, aan die grote vreugde van het vinden van de schat in de akker van het leven.

Sommige mensen vinden dat Rijk Gods diep in hun hart, of in de liefde die ze met medemensen mogen delen, of in de ervaring van de natuur, in de kunst of in de speelsheid van een kind. Velen hebben dat Rijk Gods gevonden in de stilte, waar ze ruimte laten voor God. Een leegte die vervuld blijkt van een onuitsprekelijke aanwezigheid en nabijheid.

Zo worden de raadselachtige beginwoorden van de lezing uit de brief van Paulus aan de Romeinen heel betekenisvol: “Wij weten dat God in alles het heil bevordert van die Hem liefhebben, van hen die volgens zijn raadsbesluit geroepen zijn.”

Het Rijk der Hemelen, daar waar God helemaal God mag zijn, is geen onbereikbaar ver land, dat we als smokkelaars en vluchtelingen moeten zien binnen te sluipen. Het is al midden onder ons aan het groeien. We moeten het zoeken in ons eigen leven, vlakbij. Het ligt vlak voor onze neus op ons te wachten en streeft ernaar gevonden te worden. Het wil onze thuis zijn, nu al, in dit leven, in deze wereld. In deze zomertijd wens ik u goede gelegenheden toe om dat Rijk te zoeken en te vinden. Samen met u bid ik om de wijsheid en het inzicht om, net als die koopman, bereid te zijn om er helemaal voor te gaan en op uw eigen manier, volgens uw eigen mogelijkheden, dat Rijk der hemelen verder uit te dragen en te doen groeien in deze wereld. Amen.

lezingen:
Openbaring 21,1-5a.6b-7
Marcus 13,33-37

“Weest waakzaam, want gij weet niet wanneer het ogenblik daar is.”

Plots is alles snel gegaan. Wie had vorige week kunnen denken dat Yves ons hier vandaag samengebracht zou hebben? Hijzelf heeft het in de laatste weken dikwijls gezegd: een mens leeft alsof zijn leven geen grenzen heeft. Pas als hij ermee geconfronteerd wordt, begint hij na te denken en dingen te doen of te zeggen die echt belangrijk zijn.

Jezus roept ons in het evangelie op tot waakzaamheid. We moeten met onze voeten op de grond blijven staan, contact blijven houden met de realiteit van nu en rekening houden met wat de toekomst brengen kan. Toen Yves me vroeg om hem in de laatste periode van zijn levensweg als raadsman te vergezellen zei hij: “Ge moet er geen doekjes rond wikkelen. Zeg maar gewoon waar het op staat.”

Yves wilde dat zijn levenseinde waardig zou zijn, serieus, deftig, zoals het hoort. Hij wilde er klaar voor zijn en besefte dat hij daarin begeleiding nodig zou kunnen hebben. Ik denk dat zowel voor hem als voor zijn gezin het bewust vieren van de ziekenzalving een moment geweest is waarin alle losse eindjes bij elkaar kwamen en zijn rijke levensweg in verbondenheid met God en met zijn beminde medemensen. Zo kregen die laatste 40 uren van zijn leven een bijzondere, haast vredige klank. Wat gezegd moest worden, was gezegd.

Ook zijn diepe wens om als een sterke mens heen te mogen gaan, is vervuld. Zoals in het intredelied werd gezongen, zijn hem geen vreselijke pijnen, geen doffe ellende overkomen. Daarvoor zijn allen die met hem verbonden waren, en ook hijzelf enorm dankbaar. Hij beleefde het als een liefdevolle genade van God. Een geschenk, dat niemand verdient, maar waar iedereen op hoopt.

En wij blijven achter, met ons hart vol herinneringen die we kunnen koesteren en delen. Op momenten als deze zullen we ook moeten omgaan met onbeantwoorde vragen, gezien en ongezien verdriet, onmacht en misschien zelfs boosheid. Het lijkt zo oneerlijk, er was nog zoveel te doen en te zeggen. Een pasklaar antwoord hebben we daar niet op.

Vanuit het christelijk geloof kunnen we ook hoop en vertrouwen ontdekken. De bijbellezingen en de antwoordzang willen ons inspireren om tegelijk realistisch en hoopvol te zijn.

In de eerste lezing beluisterden we een stuk van het visioen van Johannes, dat als een troostvisioen geschreven werd voor de christenen in de tweede eeuw, die onder allerlei beproevingen te lijden hadden.

Hij zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar geen dood meer zal zijn, geen rouw, geen geween, geen smart. Hij zag een hemelse stad, het nieuwe Jeruzalem, de stad van God zelf uit de hemel neerdalen.

Het is dat hemelse Jeruzalem waar we aan het einde van deze viering aan denken tijdens het In Paradisum.

Vanuit de verkondiging en het geloof van de christelijke gemeenschap hopen we en bidden we dat Yves opgenomen wordt in Gods rijk, dat hij bij Hem mag thuiskomen en er mag wonen. Dat is ook de hoop van waaruit wijzelf ons bestaan mogen beleven. God laat zijn mensen niet in de steek.

Tenslotte blijven we achter in verbondenheid, vanuit het geloof dat liefde sterker is dan de dood. Het mysterie van Pasen, dat we in deze tijd tussen Pasen en Pinksteren vieren, het lijden, de dood en de verrijzenis van Jezus, leren ons dat de dood al overwonnen is. We mogen met vertrouwen deze levensweg gaan, omdat we mogen geloven dat onze aardse dood nooit het laatste woord zal hebben over ons bestaan.

Het is mooi dat één van de laatste grote familiemomenten voor Yves uitgerekend het Paasfeest was, hier in Sint-Job. Het was een prachtige dag, vol leven en geluk. Dat is waar het in ons geloof om gaat.

Het kan een troostende gedachte zijn, dat onze geliefde overledenen bij God in de hemel evenveel verbonden zijn met ons als wij met hen. Dat zij voor ons bidden, zoals wij voor hen bidden.

We mogen leven in vertrouwen op God, maar daarbij niet de aansporing van Jezus vergeten: blijf waakzaam! De Heer komt onverwacht. Hij zal komen naar deze wereld, zijn schepping. Hij zal er zijn Hemels Koninkrijk van maken. God is niet onze tegenstander, maar de liefdevolle Vader, die zal voltooien wat er nog onaf en onvolkomen is. Dat is het wat we vragen wanneer we bij het Onze Vader bidden: uw koninkrijk kome.

Moge de Liefdevolle Vader,
die zijn Zoon uit de doden heeft opgewekt
in de kracht van de heilige Geest,
Yves, die in dit leven een liefdevolle echtgenoot, vader en grootvader was,
opnemen in de eeuwige vreugde en vrede van zijn Rijk. Amen.

Lezingen
Handelingen 2,14.22-32
1 Petrus 1,17-21
Lucas 24,13-35

Mensen hebben nood aan tochtgenoten, die met hun blik op de weg voor ons nieuwe perspectieven openen en in moeilijke tijden bemoediging en steun kunnen bieden. Zo was het ook voor de twee leerlingen die terugkeerden naar Emmaüs. Voor een goed verstaander was de zaak heel duidelijk: het spel was uit. Die Jezus, op wie ze zo hun hoop gesteld hadden, bleek een mislukkeling. Wéér zo’n type dat met een veelbelovende boodschap de hoofden en de harten van de mensen op hol had weten te krijgen en daarna al dan niet spectaculair ten onder ging.
Moedeloos, met lood in de sandalen, druipen ze af.
Zusters en broeders, ook wij hebben wellicht heel wat redenen om de schouders te laten hangen en bijna beschaamd onze geloofsweg verder te zetten zonder al te veel enthousiasme en vertrouwen. We kunnen uitgebreide klaagzangen aanheffen over hoe onze geloofsgemeenschap door allerlei moeilijkheden en allerminst fraaie situaties gebukt gaat, aangevallen wordt of gewoon lijkt te verdorren en af te sterven. Net zoals de Emmaüsgangers kunnen we daar onderweg met elkaar over lopen of staan te keuvelen.
Maar misschien kunnen we op die aftocht net zoals die twee leerlingen een tochtgenoot toelaten. Iemand die vraagt “Waar lopen jullie zo over te tobben?” En dan zal ook ons antwoord wellicht zijn: “Weet gij dat dan niet? Leest ge geen kranten? Kijkt ge niet naar ’t nieuws? Zijt gij dan de enige die niet weet hoe zo’n veelbelovend verhaal samen met onze hoop de grond is ingeslagen?”
En dan kan die tochtgenoot eveneens vragen: “Waar hebben jullie het over?”
Dan kunnen wij aan het vertellen gaan over hoe mooi en fris ons geloof ooit wel was, en hoe aanstekelijk en inspirerend onze geloofsgemeenschap. In onze ogen kan die gloed van begeestering eventjes opflakkeren wanneer we vertellen over hoe we in ons leven houvast gevonden hebben in het geloof, hoeveel we vertrouwd hebben op God en hoe we door de hartverwarmende betrokkenheid van medegelovigen al een voorsmaak van de hemel hebben geproefd.
En dan kunnen we eens diep zuchten. Want dat lijkt nu allemaal aan diggelen gegooid. Jezus is dood. Punt. Niks aan te doen. Bedankt voor de aandacht. Goede reis verder.

Maar zo is het niet gelopen… en zo hoeft het ook voor ons niet te zijn. Laten wij ons nog aanspreken door iemand die met een heldere blik op het verleden en het heden ons wegen naar een hoopvolle toekomst aanwijst? Staan onze oren en ons hart nog open voor de levenwekkende woorden van het evangelie?
De Emmaüsgangers dachten dat ze het begrepen hadden… maar zo als zo vaak in het evangelie toont die vreemde tochtgenoot dat ze de puzzelstukken wel in handen hebben, maar de oplossing nog niet beseffen.
Natùùrlijk moest de Messias zo lijden om zo zijn glorie binnen te gaan. Dat vind je bij de profeten en in de andere Bijbelse geschriften. God heeft van oudsher niet nagelaten dit aan zijn volk te openbaren. Maar ze waren verblind en zochten het heil op dwaalwegen.
Zusters en broeders, zijn wij er per se beter aan toe? Zoeken wij de diepe zin van ons leven in het verhaal van God met de mensen? Of hebben we ons geluk gezocht in allerlei zaken die ons vroeg of laat uit de handen gerukt kunnen en zullen worden? Door met een nieuwe blik naar onze levensweg te kijken, door er het licht van het evangelie, het licht van de verrijzenis over te laten schijnen, kunnen we op zoek gaan naar waar het onvergankelijke geluk te vinden is.
Omdat we het al zo vaak gehoord of zelf gezegd hebben, zijn we er als het ware gewoon aan geraakt: die gekruisigde Jezus, die in de ogen van de hele wereld een mislukkeling was, is door de Vader uit de doden opgewekt. Zijn verrijzenis is de ultieme bevestiging dat de boodschap van liefde en redding, die het evangelie is, wààr is. Die kern van ons geloof wordt ons telkens weer aangereikt onderweg.

Net zoals de leerlingen gaandeweg vanuit de Schrift open komen voor die boodschap van vreugde, hebben wij ons door de lezingen van deze zondag laten openbreken voor wat nu volgen zal: in die kleine en toch grootse gebaren van het breken van het brood en het delen van de beker mogen we Jezus herkennen. Niet als een schim uit het verleden, maar als een Levende in ons midden.
Door te delen in de gaven die Hij schenkt, zijn eigen Lichaam, zijn eigen Leven, krijgen we ook deel aan het geluk dat voor Gods uitverkorenen is weggelegd en dat ons door niemand afgenomen kan worden.
Laten we verbonden in dat geloof eucharistie vieren, God de Vader dankend voor het onnoemelijke geschenk dat Hij ons in Jezus’ verrijzenis openbaart, zodat ook onze harten branden met een vuur dat aanstekelijk is voor onze medemensen.

lezingen:

zes kruiken
Tobit 8,5-10
Johannes 15,9-12
de droom
vier seizoenen

Broeders en zusters, in de lezing uit het boek Tobit zei Tobias: We kunnen ons huwelijk toch niet beginnen zoals de mensen die God niet kennen. En ze bidden samen tot de Heer om bescherming en zegen. Zo zijn Katrien en Koen hier vandaag samengekomen om Gods zegen te vragen over hun huwelijk. En wij allen mogen met hen meebidden. We mogen voor God gaan staan en dit bruidspaar aan Hem toevertrouwen. Want Hij is een God van het verbond. Hijzelf heeft tegenover de mensen een belofte van liefde en trouw afgelegd. Van generatie op generatie is het doorverteld, de eeuwen door, dat de Heer trouw blijft aan wat Hij beloofd heeft: Hij laat zijn mensen niet in de steek.

Door te trouwen, Koen en Katrien, worden jullie voor ons op een heel bijzondere manier een beeld van God. Ook Jezus is door zijn leven en sterven een beeld geworden van trouwe liefde, tot in de dood toe. In deze Paastijd vieren we dan ook dat Gods liefde en trouw over de dood hebben gezegevierd: de verrijzenis van Jezus uit de doden mag voor ons een teken zijn dat liefde alle duisternis en kwaad kan overwinnen. Door het doopsel zijn we Jezus op die weg van goddelijk leven gevolgd. Daarom nodigt Hij ons allen uit om Hem na te volgen: als de Vader Hem zo heeft liefgehad dat zelfs zijn antwoord op de gruwel van Goede Vrijdag overvloedig leven is, en Jezus ons verzekert dat Hij ons met evenveel liefde bemint… kunnen we dan nog anders dan die liefde beantwoorden en doorgeven aan onze medemensen? Dat is de kern van ons geloof.

Zo wordt het gebod dat Jezus zijn leerlingen geeft geen juk op onze schouders, maar een bron van vreugde, een bron van overvloedige feestvreugde. De zes kruiken, waar het in de tekst na het openingsgebed over ging, zijn die van de bruiloft te Kana, waar Jezus het alledaagse water in de feestelijke wijn van het Rijk Gods verandert.

Getrouwd zijn heeft zo zijn alledaagse kantjes, dat weten jullie. Voor wie zoals het anonieme bruidspaar te Kana Jezus uitnodigen in hun huwelijk, zal de vreugdewijn nooit opraken. Meer nog: doorheen de jaren krijgt die vreugde nieuwe dimensies en belevingen. Vaak zie je het pas achteraf, zoals in de droom, waar we straks over zullen horen vertellen.

Als je ten volle van je huwelijk wil genieten, vergeet dan niet om op gezette tijden momenten van stilte in te bouwen, momenten waarop je samen of apart kan terugblikken en vooruitkijken, momenten waarop je dankbaar kan zijn of geslagen wonden kan verzorgen of laten helen door vergeving te vragen of te schenken. Je kan al die dingen ook aan God toevertrouwen. Hij schenkt jullie door deze viering de kracht om boven je eigen grenzen uit te blijven bouwen aan de liefde. Hij roept vandaag ook ons allen op om jullie in dit engagement te steunen en te dragen. In het bijzonder hebben jullie aan Benny, Ward, Eline en Bieke gevraagd om getuige te zijn van jullie ja-woord en dat woord mee te dragen doorheen de toekomst, waarvan niemand het verborgen lief en leed kan voorzien. Zij vertegenwoordigen ons hier allemaal als ze jullie trouwbelofte beluisteren, maar ook wanneer ze in ons aller naam het brood en de wijn naar het altaar brengen om dankbaar eucharistie te vieren.

Een huwelijksviering is geen eindpunt, maar een mijlpaal met het perspectief op de oneindigheid. Moge God jullie beiden en de kinderen die jullie geschonken zullen worden altijd nabij zijn. Dat Hij jullie de overvloedige vreugde van het Rijk Gods nu al laat beleven en jullie zoals Tobias en Sara gezond houdt tot op jullie oude dag.

]]> http://frvincentc.wordpress.com/2011/05/01/homilie-voor-de-huwelijksviering-van-katrien-en-koen/feed/ 0 frater Vincent