Meer heb ik niet nodig…

Homilie huwelijksviering Marjolein en Glenn

Op zaterdag 18 juli 2009 mocht ik het huwelijk van mijn nicht Marjolein Ceulemans met Glenn Dierickx inzegenen in de Sint-Catharinakerk te Stabroek.

lezingen:
Genesis 2,18-24
Johannes 15,9-12

God sprak: “Het is niet goed dat de mens alleen blijft” (Gen. 2,18). Zo begon de zoektocht naar een passende gezel voor de mens. Die zoektocht eindigt met de uitroep “eindelijk!”, met de ontdekking van die andere mens. En zo werden man en vrouw elkaars levensgezellen. Marjolein en Glenn, als ik me dat goed herinner, was het bij jullie op die eerste avond in Schoten niet zo’n kreet. Het was eerder iets dat in de dagen en weken nadien gegroeid is.

Zo is jullie relatie een heel groeiproces geworden. Jullie zijn naar deze dag, naar deze belangrijke stap in jullie leven toe gegroeid.

En ook deze huwelijksviering is geen eindpunt, maar een mijlpaal. Vanaf dit punt zal de weg er anders uitzien. Zoals het lied straks vertelt: een hele nieuwe wereld gaat voor jullie open. Er is meer zekerheid, want jullie willen het vervolg van jullie levensweg aan elkaar verbinden. Daarom zijn we hier samen.

De weg die achter jullie ligt, was boeiend en verrijkend. Eén van de vragen die je aan jezelf en aan elkaar zou kunnen stellen is “Wat hebben we van elkaar al geleerd?”. En als je daarover begint na te denken, zal je merken dat er al zoveel is, maar ook dat er nog zoveel te ontdekken en te koesteren valt. Al die puzzelstukjes die samen je leven vormen worden nu op een bijzondere manier met elkaar verbonden. Met het huwelijk kiezen jullie voor een levensgemeenschap, of anders gezegd: vanaf nu horen jullie bij elkaar, met al wat je bent, al wat je kan, met je dromen en teleurstellingen, met je sterke en zwakke kanten.

Het huwelijk is een heel bijzonder sacrament. Tijdens de voorbereidingsgesprekken hebben we daar over nagedacht en gepraat. Eén van de aspecten ervan leek me bijzonder toepasselijk op hoe jullie naar jullie relatie kijken. Eigenlijk zijn het er drie, die bij elkaar horen. De grote kerkvader Augustinus, onder andere de schrijver van de kloosterregel die ik volg, heeft heel wat over het huwelijk nagedacht.

Hij beschreef ondermeer wat hij beschouwde als de drie vruchten of “goeden” van het huwelijk. Kinderen, trouw en het sacrament. Die drie geven het ritme van jullie toekomst als gehuwden aan, ook al horen ze er altijd wel op een of andere manier bij.

De kinderen, die komen meestal in de eerste periode van het huwelijk. Zo vormen jullie als ouders een dynamische en veilige thuis voor hen. Zij zijn het teken dat jullie het leven mooi genoeg vinden om het door te geven. Door mama en papa te worden verbind je des te sterker je toekomst aan elkaar. Want ook al leert de ervaring soms dat het fout kan gaan: iedereen zal spontaan vinden dat een mama en een papa bij elkaar horen om voor hun kinderen te zorgen.

Dan verstrijken de jaren. Mensen worden wat ouder, de spieren worden wat slapper, er ontstaan buikjes en blinkende hoofden… dan dient de tweede periode zich aan. Daarin staat de huwelijkstrouw centraal. De zekerheid dat je op elkaar kan rekenen, dat je op elkaar kan vertrouwen, dat je steeds bij elkaar terecht kan en op elkaar aan kunt. In die tweede periode, als de kinderen al wat opgegroeid zijn, is dat de rijkste vreugdebron in het huwelijk, schrijft Augustinus.

En wanneer de leeftijd verder vordert, is misschien de grootste vreugde, naast de andere twee die natuurlijk niet ophouden, het sacramentele van het huwelijk. Dat wil zeggen: het huwelijk maakt van jullie een teken van God. Zoals jullie van elkaar houden en een verbond met elkaar aangaan, zo is God met de mensen een verbond begonnen. En in de liefde, de genegenheid en de trouw tussen gehuwden kunnen we die goddelijke liefde ontdekken. Daarom dat onze kerkgemeenschap er ook aan houdt dat zo’n trouwbelofte onherroepelijk is. God neemt immers zijn woord ook niet terug.

Heeft dan dat sacramentele alleen maar betekenis voor wie naar jullie mag opkijken? Gelukkig niet, want er is nog een tweede aspect: het genieten. Hoe langer je met elkaar onderweg bent, hoe meer je zal hebben opgebouwd en naar hoe meer je tevreden en genietend kan terugkijken. En zo is God ook aanwezig in jullie relatie en blijft het belangrijk dat je ook Hem daar af en toe voor dankt. Dat kan je doen door te bidden, maar ook door aan je kinderen en je kleinkinderen af en toe iets te vertellen over hoe God een plaats krijgt in jouw eigen leven, in jullie gezin.

Zo zijn we hier ook vandaag samengekomen, om God te danken voor de groeiweg die jullie al hebben afgelegd en zijn zegen te vragen over de toekomst.

“Eindelijk”, riep de mens uit, “ik heb een tochtgenoot gevonden”. En God zag dat het heel goed was…

Homilie huwelijksviering Davy en Kristel

Op dinsdag 14 juli 2009, op de 8e verjaardag van hun relatie, gaven Davy Verbist en Kristel Vermeulen elkaar in de Sint-Bavokerk te Zittaart (Meerhout) het ja-woord.

lezingen:
Hooglied 2,8‑10.14.16a;8,6‑7a
Matteüs 25, 34-40

Beste Kristel en Davy,

wie de lezingen van deze viering bekijkt, zou wel eens kunnen vermoeden  dat jullie dierenvrienden zijn. In de eerste lezing kwamen er een gazel, een hert en een duif voorbij, in het evangelie schapen en bokken… En voor de kerk stond zonet een koets met een paard.

Zorgen voor dieren helpt ons vaak ook beter om te kijken naar mensen. Want ze leren ons heel wat over onszelf. In het gedrag van dieren kunnen we onze eigen mooie en moeilijke kantjes ontdekken. We spreken niet voor niets over onze medemensen als over ezels, kiekens, uilen, honden, beren, varkens en eksters. Maar evengoed kunnen die diertjes ons van pas komen om koosnaampjes voor mekaar te bedenken… die zullen jullie beter kunnen aanvullen dan ik.

Want als je van elkaar houdt, dan zijn onze woorden te beperkt om uit te drukken wat we voelen. We zoeken naar beelden en vergelijkingen om de stormen en vuren die in ons binnenste woeden een naam of een klank te geven. En telkens weer is het alsof we maar stamelen en stotteren. Want de liefde is altijd groter en sterker dan onze woorden.

Zelfs in die grote en belangrijke woorden van jullie huwelijksbelofte kan je maar een klein straaltje van jullie liefde laten klinken.

Daarom ook dat we er heel wat gebaren aan toevoegen. Jullie zullen elkaars hand vasthouden bij het uitspreken van jullie ja-woord. Je zal elkaar een ring aanschuiven als teken van trouw en liefde. Er zal een kaars ontstoken worden als teken van het licht dat in jullie harten straalt.

We zullen met jullie het brood en de beker van het eeuwige verbond delen, teken van Gods liefde, die de bron is van alle goeds.

De evangelielezing van zonet klink misschien voor sommigen wat vreemd in de oren. Wie gaat er op een trouwdag nu vertellen over het laatste oordeel? En toch: wat Jezus in deze passage zegt is van allergrootst belang in wat we vandaag gaan vieren en beleven. Want door met elkaar te trouwen willen jullie zich niet opsluiten in jullie relatie. Integendeel. Door hier, ten overstaan van jullie familie en vrienden, ten overstaan van de hele kerkgemeenschap en voor God jullie liefde en trouw uit te spreken, breken jullie jullie relatie als het ware open naar de hele wereld. Vanaf vandaag willen jullie een lichtend teken zijn voor al wie het maar zien en horen wil: de liefde is onverwoestbaar. Er kunnen stormen van onenigheid opsteken, overstromingen van jaloezie, aardbevingen van meningsverschillen, ijstijden van onbegrip… maar de liefde laat zich daar niet door blussen. Uiteindelijk kan en zal zij overwinnen. Zelfs als niemand er nog in zou geloven. Want vanaf vandaag is God op een heel bijzondere manier de beschermer van jullie relatie.

De ervaring leert dat het tegen kan zitten. Je hebt dat al zien gebeuren. Mensen kunnen in de liefde diep teleurgesteld raken. Maar uit jullie eigen relatie hebben jullie ook geleerd dat je er aan kan werken, dat je door te vertrouwen op elkaars liefde heel wat kan overwinnen.

Bij dat laatste oordeel, de uiteindelijke komst van gerechtigheid voor ons allemaal, zal de Heer niet vragen hoeveel uren we in de kerk hebben doorgebracht, hoe belangrijk dat ook is.

Hij zal vragen of we daadwerkelijk en oprecht onze medemensen hebben bemind. Niet alleen in ons hart, niet alleen met onze woorden, maar in concrete daden van barmhartigheid. Want al wat je voor onze medemensen doet, voor onze broers en zussen, heb je ook voor de Heer Jezus gedaan. Soms zal die medemens dichtbij zijn, je eigen echtgenoot of kindje. Soms is het een vreemde die op jullie goedheid een beroep doet. Wees je altijd bewust dat zo’n vraag om hulp een oproep is van God zelf om je levensgeluk niet voor jezelf alleen te houden, dat Hij je uitdaagt te delen en zo te ontdekken dat gedeeld geluk dubbel geluk betekent.

Dan komt dat koninkrijk van God, dat al van in het vroegste begin van de schepping voor Gods uitverkorenen is bestemd, in jullie leven al een hele sprong dichterbij.

Moge jullie huwelijksleven zo boeiend zijn als die hele schepping, met alles wat goed is. Moge het een avontuur zijn vol ontdekkingen en mooie verrassingen. Met de hele kerkgemeenschap mag ik zeggen: wij staan achter jullie, we zullen jullie steunen en dragen waar het nodig is. En we rekenen ook op jullie. Maak er een mooie tocht van, jullie leven lang.

Homilie huwelijksviering van Kris Daems en Tinne Voet

Op zaterdag 4 juli 2009 zegende ik in een zonovergoten Eindhout het huwelijk in van Kris Daems en Tinne Voet.

lezingen:
een Pools sprookje (Jan en Grazina)
Hooglied 2,8-10.14.16a;8,6-7a
Matteüs 22,35-40

“Mijn geliefde is van mij en ik van hem.” Zo zingt de bruid in het Hooglied. “Draag mij als een zegel op uw hart, als een zegel aan uw arm.”

Door het huwelijk worden man en vrouw een eenheid. Ze horen bij elkaar, zoals de takken van een boom. Elk heeft misschien wel zijn eigen vruchten en bladeren, elk z’n eigen dorheid ook. Maar toch zal iedereen zeggen: ja, ze horen bij elkaar. Als jullie straks deze kerk weer buitengaan, zullen jullie kunnen zeggen: kijk, dit is mijn vrouw, dit is mijn man. Of “ik ben de vrouw van Kris” en “ik ben de man van Tinne.” Dat ga je niet meer over iemand anders kunnen zeggen. Je hebt maar één echtgenoot of echtgenote. De huwelijksliefde is onverbiddelijk: ieder ander wordt uitgesloten.

Betekent dat dan dat je niet meer van de andere mensen mag houden? Integendeel. Jezus zegt in het evangelie dat het beminnen van de naaste de helft is van het grootste gebod van God. Maar toch zal niemand anders dan Tinne zich zijn vrouw en niemand anders dan Kris zich haar man kunnen noemen.

De andere helft van het gebod is even belangrijk. Jezus zegt dat die twee gelijkwaardig zijn. Gij zult de Heer, uw God, beminnen met geheel uw hart en met geheel uw ziel en geheel uw verstand. Dat is heel wat. Dat betekent: vertrouw zo op God, dat je niets boven zijn liefde stelt, dat je niets achter de hand houdt. Laat je overspoelen en meedrijven met Gods liefde, die alleen maar het beste voor je wil, die de enige zekere weg is naar oneindig geluk.

Als je die liefde, voor God en voor je naaste, maar ook voor jezelf, eerlijk en zuiver in je leven een plaats geeft, dan zal niets het vuur van de liefde kunnen blussen, zelfs niet de grootste stortvloed.

Elkaar liefhebben is niet vanzelfsprekend. Toch niet elke dag, elke week, elke maand, elk jaar dat jullie gegeven wordt. Daarom ook dat ik in het openingswoord zei: heb geduld, veel geduld met jezelf en nog meer met elkaar. Geduld is één van die kostbare vruchten van de heilige Geest, die jullie vandaag op een bijzondere manier geschonken wordt door het sacrament dat het christelijke huwelijk is. Die Geest zal tot voltooiing brengen wat bij jullie vanaf de eerste dag is beginnen groeien. Jullie hebben al twee jaar samengewoond en dat heeft jullie alleen maar gesterkt in jullie overtuiging dat jullie bij elkaar horen. Vanaf vandaag is dat een feit waar niemand nog aan kan twijfelen: jullie horen bij elkaar. Jullie krijgen vandaag de opdracht mee te bouwen aan elkaars geluk.

Mogen jullie geluk en jullie liefde ook vruchtbaar zijn in deze wereld, in onze mensengemeenschap. In onze voorbereidende gesprekken leerde ik jullie kennen als heel realistische mensen, die ook oog hebben voor de diepere dingen in het leven. Want het kàn: met je voeten op de grond blijven staan en toch af en toe met je hoofd in de wolken mogen zitten. Zo krijgen het verhaal uit Polen en de lezing uit het Hooglied vandaag hun verbinding met jullie leven: het moet niet spectaculair buitengewoon zijn: juist in het gewone kan je wonderlijk veel vreugde ontdekken. Gewoon van elkaar houden.

Broeders en zusters, laten wij in die wonderlijke gewone liefde tussen Kris en Tinne ook een beeld van God ontdekken, die liefde is. Moge het ons inspireren en raken, troosten ook als dat nodig is. Want de liefde is sterker dan wat dan ook. Geen stortvloed van water kan haar blussen, geen rivier spoelt haar weg. De liefde vergaat nooit. Amen.

Chris Tomlin – Amazing Grace

“Amazing Grace (My Chains Are Gone)”

Amazing grace

How sweet the sound

That saved a wretch like me

I once was lost, but now I’m found

Was blind, but now I see

‘Twas grace that taught my heart to fear

And grace my fears relieved

How precious did that grace appear

The hour I first believed

My chains are gone

I’ve been set free

My God, my Savior has ransomed me

And like a flood His mercy rains

Unending love, Amazing grace

The Lord has promised good to me

His word my hope secures

He will my shield and portion be

As long as life endures

The earth shall soon dissolve like snow

The sun forbid to shine

But God, Who called me here below

Will be forever mine

Will be forever mine

You are forever mine

Slotviering Basisschool Sancta Maria Aarschot

Op dinsdag 30 juni 2009 was ik uitgenodigd om in de Sint-Rochuskapel te Aarschot voor te gaan in de eucharistieviering die het eindpunt betekende van het schooljaar voor de leerlingen van de basisschool Sancta Maria.

Het werd een heel sfeervolle viering, met mooie muzikale momenten en -ondanks de hitte- heel aandachtige en rustige deelnemers.

Ik sprak er deze homilie uit:

evangelielezing: Marcus 4,26-32

Als je ergens heel hard voor werkt, dan wil je toch dat er ook veel opbrengst is.
Stel je voor: je begint een moestuintje.
Eerst moet je de grond omspitten.
Dat is, zeker als het zo warm is als de laatste dagen, een vermoeiend werk.
En dan zaai je zaadjes van de groenten of de bloemen die je zou willen hebben.
Daarna moet je er natuurlijk water over gieten en soms ook wat meststof.
En staan er dan al direct bloemen? of sla? Op dezelfde dag?
Nee… want ze moeten nog groeien. Als je iets zaait, moet je geduld hebben tot het gegroeid is.

Eigenlijk is dat ook zo wanneer je naar school gaat.
Wie heeft er dit jaar hard gewerkt op school? Steek je hand maar eens op.
Dat is zoals het spitten en het zaaien van zaadjes.
En wie vond dat wel eens moeilijk? Dat hoort er bij.
Want als alles heel gemakkelijk zou zijn, dan was het misschien niet eens nodig om naar school te gaan.

Wel, het evangelie van deze viering wil Jezus ons geruststellen als het over werken gaat.
Hij zegt: het kan gebeuren dat je nog niet direct ziet of al je werk iets heeft uitgehaald.
Natuurlijk, je hebt wel je resultaten op je rapport gekregen…
maar ben je nu ook slimmer geworden?
Da’s niet zo’n gemakkelijke vraag hé.

Ik kan het me voorstellen dat je tijdens dit schooljaar ook wel eens oefeningen of zo moest doen, waarvan je helemaal niet begreep waarom die nu nodig zijn.
En toch… ik ben er zéker van dat ze je iets hebben bijgeleerd.
Want zo’n oefening, ook al is ze nog zo vervelend of nog zo saai –gebeurt dat wel eens?-,
je leert er altijd wel iéts van bij.
Die oefeningen zijn zoals de zaadjes van de zaaier.
Als je ze zo ziet zitten in een doosje of een zakje, dan zou je nooit geloven dat daar bloemen of groenten of zelfs een hele boom uit kan komen. Toch gebeurt het zo.

Jezus zegt dat het koninkrijk van God ook op die manier groeit.
Het koninkrijk van God, dat is wat er gebeurt als alle mensen helemaal leven zoals God het graag zou hebben. Dan zijn alle verdriet, alle haat, alle pijn en alle angst voorbij. Daar zijn liefde, vrede en goedheid er voor iedereen. Dat noemen we ook wel de hemel.
Jezus is aan de mensen, en dus ook een beetje aan ons, komen vertellen: dat koninkrijk van God groeit zoals zaadjes: in het begin zie je er niet veel van, maar als je blijft hopen en geduld hebt, dan zal je zien: het komt er wel.

Misschien is dat met schoolwerk ook wel zo: in het begin is het alsof er niet veel gebeurd is, maar als je achteraf eens goed kijkt, zie je dat er al heel wat bijgeleerd is, dat je al heel wat kan en weet.

In deze viering willen we daar biddend voor samenkomen en mekaar en God danken voor het goede van het voorbije schooljaar. Zo kunnen we met een blij hart de vakantie in.
Daarom zullen we nu de viering verder zetten en samen bidden voor wat er leeft in ons hart. En daarna kunnen we met het grote dankgebed God bedanken voor het goede dat er in ons leven gebeurt.

Wat heeft ze laten zien?

Een monumentje uit de Vlaamse humorgeschiedenis:

Weer een symbolische mijlpaal

Ja hoor, ‘t is weer zover: weer een grote kaap bereikt in mijn bezoekerscijfers.

50 000 pageviews… dat is veel meer dan ik me ooit had durven toewensen.

Het sterkt mij alvast in mijn voornemens: gemiddeld een keer per week iets nieuws posten.

Voor de statistiekliefhebbers:

Op dit moment telt deze blog 236 posts in 12 categorieën en 263 comments. Tot de meest populaire pagina’s behoren mijn huwelijkspreken. Blijkbaar zoeken veel koppels hun teksten op het Internet…

Scherpenheuvel-bedevaart KLJ en Landelijke Gilde

Op donderdag 21 mei 2009 gingen enkele leden van KLJ Antwerpen en de Landelijke Gilde op bedevaart naar Scherpenheuvel.

Die ochtend (6u30) kwamen we met de KLJ’ers samen in de Pelgrim voor een bezinningsmoment. Om 11u00 vierden we in de Mariahal met vele bedevaarders de eucharistie. Ik mocht er voorgaan en de volgende homilie houden.

KLJ-bezinningsmoment

lezing: Matteüs 10, 7-14.16.27

Welke weg ga jij in je leven?

Waar wil je naartoe met al je mogelijkheden en talenten, je kleine kanten en je moeilijkheden?

Je bent onderweg geweest om hier aan te komen. Je had een doel, een bestemming.

Het lied bij het begin van deze viering vertelt eigenlijk hetzelfde verhaal als de bedevaarders van alle eeuwen: ik ben onderweg, en dat is de “plaats” waar ik wil zijn: de weg is het doel geworden. Onderweg is de beste plaats om mensen te ontmoeten, met vrienden te praten, samen te zijn en op ontdekking te gaan.

De evangelielezing van zojuist vertelde hoe Jezus zijn leerlingen er op uitstuurde met de opdracht te gaan verkondigen. Niet alleen met woorden “Het koninkrijk der hemelen is nabij”, maar ook met daden: zieken genezen, doden opwekken,…

Maar in de rest van zijn opdracht wordt duidelijk dat de leerlingen niet helemaal op zichzelf alleen moeten rekenen. Ze moeten er op rekenen dat hun opdracht zo goed is, dat ze door God zelf ondersteund zal worden. En dat ze dit zullen merken aan de manier waarop mensen voor hen zullen zorgen. Daarom moeten ze geen extra voorraden meebrengen. Dat komt vanzelf wel in orde, zegt Jezus. Geen extra kleren of schoenen. Die leiden de aandacht af.

Misschien is dat niet meer echt iets voor ons. Maar het vervolg van zijn zending is nog altijd zinvol: Als je bij een gezin binnengaat, wens het dan vrede. En als het die vrede waard is, zal die daar ook te vinden zijn.

Als wij met ons goede nieuws naar mensen toe willen stappen, moet ons eerste woord vrede zijn. Daarom zongen we ook “vrede is onze weg”.

Zo stuurt Jezus ook ons op weg om een levende verkondiging te zijn van de idealen waar we voor staan en waar we naar streven. En hoe kunnen we die beter uitdrukken dan in ons KLJ-lied? Daarom willen we, om dit moment van bezinning af te sluiten, nu dat lied zingen.

Eucharistieviering Scherpenheuvel 2009

“Samen op tocht naar Scherpenheuvel”

lezingen:
Handelingen 8, 26-39
Lucas 24, 13-33

Welkomstwoord

Beste leden van KLJ en Landelijke Gilde,

hartelijk welkom in deze viering. En proficiat, want je bent tot in Scherpenheuvel geraakt.Je bent op weg geweest, hebt mooie en misschien moeilijke momenten doorgemaakt.En nu komen we hier samen, op deze plaats waar al eeuwenlang mensen samenkomen rond Maria, om eucharistie te vieren, om God te danken en Hem onze vragen en gebeden voor te leggen. Zo kunnen we op deze plaats wat geestelijke bagage opdoen voor onze levenstocht.Laten we het nu stil maken in ons hart, plaats maken voor de Heer in ons midden, en bidden.

Homilie

Welke weg ga jij in je leven?

Waar wil je naartoe met al je mogelijkheden en talenten, je kleine kanten en je moeilijkheden?Je bent onderweg geweest om hier aan te komen. Je had een doel, een bestemming.Het lied tijdens de communie vertelt straks eigenlijk hetzelfde verhaal als de bedevaarders van alle eeuwen: ik ben onderweg, en dat is de “plaats” waar ik wil zijn: de weg is het doel geworden. Onderweg is de beste plaats om mensen te ontmoeten, met vrienden te praten, samen te zijn en op ontdekking te gaan.

De lezingen van deze viering maken duidelijk dat samen onderweg gaan heel belangrijk is als het gaat om inspiratie en spiritualiteit.

De twee verhalen hebben eenzelfde lijn: iemand die onderweg is, die op zoek is naar een antwoord op zijn levensvragen ontmoet iemand die hem aan de hand van de Bijbel duidelijk maakt dat wat Jezus is komen verkondigen zin geeft aan je leven. De reisgenoten luisteren naar elkaar en ontdekken zo op een nieuwe manier inspiratie voor hun leven en doen er ook iets mee.

Zo kan het ook voor ons zijn: als leden van de KLJ of de Landelijke Gilde zijn we elkaars tochtgenoten. We zijn samen onderweg en ontmoeten op die manier nieuwe mensen, ontdekken nieuwe uitdagingen. Zoiets is alleen maar mogelijk als we bereid zijn te luisteren naar de anderen, als we hun verhaal als even waardevol en belangrijk als het onze leren zien.

Zowel Jezus als Filippus hebben aandacht voor wat de reizigers die ze ontmoeten nodig hebben. Ze willen niet in de eerste plaats hun idee verkopen, maar stellen de vraag naar wat de ander bezighoudt. Maar in hun antwoord zijn ze niet bang om van hun eigen rijkdom aan inspiratie te delen. Ze spreken over wat hen ten diepste toe bezighoudt. Dat zouden ook wij moeten durven. De meesten onder ons zijn geen supergelovigen. Ik ook niet, trouwens. Maar mijn ervaring leert dat door daar eens over te praten met elkaar, je veel beter je eigen ideeën en gevoelens leert begrijpen en verwoorden, maar vooral: dat je ze dieper gaat beleven.

Als we vanuit christelijke waarden willen leven en met elkaar willen omgaan, dan is het belangrijk dat we ons ook af en toe laten inspireren door die Jezus Christus, die deze waarden heeft voorgeleefd en verkondigd.

De boodschap die zowel Filippus als Jezus zelf aan de mensen onderweg, en dus ook aan ons, willen verkondigen is deze: door de verrijzenis van Jezus is duidelijk geworden dat Hij niet zomaar de zoveelste profeet is, maar een speciale gezondene van God, Zijn eigen Zoon. Op deze Hemelvaartsdag viert de Kerk dat Jezus bij de Vader in de hemel is teruggekeerd, maar tegelijk ons nooit in de steek zal laten. Onze grootste tochtgenoot is dus bij God, om daar voor ons ten beste te spreken.

Al eeuwen komen mensen op deze plaats om te bidden, om aan Maria steun te vragen in wat hen in het leven dwarszit. Ook van haar geloven we dat ze in de hemel bij God voor ons bidt. Dat we vertrouwen op voorsprekers in de hemel, betekent niet dat we zelf niet meer bidden. Maar waar voor ons het leven soms zo zwaar wordt dat we de hoop dreigen te verliezen, zijn er die hemelse tochtgenoten, die luisteren naar onze verzuchtingen en met ons begaan blijven.

Laten we dan in deze viering dankbaar bidden voor al onze tochtgenoten, voor al die mensen die een bijzondere plaats hebben in ons leven. En laten we ook ons vertrouwen uitdrukken in God, die altijd met ons op weg wil gaan.

Huwelijksviering Katleen en Ward

Op zaterdag 16 mei 2009 mocht ik het huwelijk inzegenen van Ward Horemans en Katleen Ceulemans (nee, toch geen familie) te Lint.

Lezingen:
1 Kor. 12,31;13,1-8a
Mt. 7, 21-22.24-27

Verwelkoming bij de intrede

Beste Ward en Katleen,

in naam van de hele kerkgemeenschap mag ik jullie verwelkomen in deze kerk.We zijn blij met de belangrijke keuze die jullie gemaakt hebben.

In december 2008 schreven jullie op jullie huwelijkssite:

“Deze maand zijn we ook bij onze goede vriend Vincent geweest om ons een voorlaatste keer te bezinnen over onzen trouw. Ik word daar “zot” van de stilte maar keer op keer rijden we met rust in het hart en geest terug naar huis! Hoe speelt hij da toch klaar?!”
Laat die rust nu terugkeren in jullie hart en geest. Dan kunnen we voor God gaan staan om Hem te danken voor jullie liefde en jullie toekomst in zijn handen leggen.

Homilie

Als je een huis wil bouwen, dan moet je daar goed over nadenken. Bouw ik op de juiste grond? Gaat er niets inzakken of wegspoelen met de tijd? Bouw ik met de juiste materialen? Ken ik de goede mensen om dat te doen en ben ik zelf ook bereid m’n handen uit m’n mouwen te steken? Anders ga je niet ver komen met je bouwplannen.

Als je wil bouwen aan je geloofsleven, dan is het belangrijk om te weten met welke diepere redenen je dat wil. Mensen die alleen maar over geloof praten of nadenken, komen niet ver.

Jezus vraagt niet alleen om naar zijn woorden te luisteren, maar ook om er naar te leven. Om er iets mee te doen. Want Jezus’ woorden zijn geen regeltjes-om-de-regeltjes. Zijn gebod is de liefde. Een liefde die rechtstreeks met God verbonden is. Een liefde die niet zichzelf zoekt, niet praalt, niet om de schone schijn geeft. Een liefde die nooit vergaat. (1 Kor. 13, 4-8)

Bouwen aan een huwelijk is eigenlijk ook zo. Daarom dat de voorbereiding van deze belangrijke stap in jullie relatie, Ward en Katleen, vrij uitgebreid was. Jullie hebben er met twee serieus over nagedacht en daarna nog eens samen met mij. De blauwdruk is klaar en de fundamenten liggen er al. En nu is het tijd om te beginnen met het gebouw zelf. En daarom zijn we hier samengekomen. Vanaf vandaag zullen jullie niet meer spreken over “mijn vriend Ward” of “mijn vriendin Katleen”, maar over “mijn man” en “mijn vrouw”. Jullie willen jullie relatie duidelijk en ondubbelzinnig op de voorgrond zetten, er een gezin van maken. Jullie belofte van trouw en genegenheid is een boodschap van onvoorwaardelijke aanvaarding. Je schenkt jezelf en je toekomst aan elkaar.

Die zekerheid, dat gegeven-en-gekregen-zijn, zal een grote vrede en een nog groter geluk in jullie leven betekenen. Je weet dat je op elkaar kan rekenen, vandaag, morgen en overmorgen.

Er zullen momenten komen dat het stormt en regent in jullie leven. Dat je door twijfels of irritatie overmeesterd wordt en je afvraagt hoe je in hemelsnaam aan dit avontuur hebt kunnen beginnen. Maar als jullie huis op de rots gebouwd is, zal het niet instorten of wegspoelen. Crisis en conflict horen er nu eenmaal bij. Telkens weer zal je door de ander opgeroepen worden om je eigen zekerheden in vraag te stellen en opnieuw te leren luisteren naar wat de andere echt nodig heeft om gelukkig te zijn. Je zal uitgedaagd worden om creatief en attent te blijven. En als het goed zit, eindigt zo’n crisis dan ook in een schaterlach of een teder moment.

Zoals het noorden en het zuiden bij elkaar horen, maar toch verschillen (Dat zal met de KLJ-afdelingen van Lier niet anders zijn, zeker?), zo kunnen jullie elke dag weer ontdekken dat jullie bij elkaar horen en dat verschillen juist de rijkdom van jullie relatie uitmaken.

Die grote en kleine dingen ontdekken en leren kennen, zal van jullie huwelijk een boeiende tocht maken. En waarschijnlijk ga je op die manier ook heel wat van jezelf ontdekken. Wellicht zullen jullie kinderen jullie daar later ook bij helpen. Op de ene of andere manier kunnen zij een echte spiegel zijn voor jullie, zonnestraaltjes, die geboren worden uit jullie geluk.

Ook namens de provinciale medewerkers van KLJ Antwerpen wens ik jullie veel geluk en vreugde, maar ook hoop en moed waar het nodig zal zijn. Misschien is dit voor jullie engagementen binnen KLJ een beetje een eindpunt, toch ben ik er zeker van dat de vriendschappen die jullie hebben opgebouwd binnen KLJ voort blijven duren en dat je op elkaar kan blijven rekenen.

Wat ik jullie zeker nog wil meegeven op jullie tocht is dit: neem af en toe eens te tijd om stil te staan en te genieten van een rustig moment, een moment waarop je samen of alleen kan nadenken en blij zijn met al het mooie dat er in jullie leven is. En dank dan God, de gever van alles wat goed is. Ik weet heel goed dat dit vandaag de dag niet simpel is. Maar de ervaring leert dat je daardoor juist intenser zal leven. Jezus zegt in het evangelie niet alleen maar: wie naar mijn woorden handelt, maar wie naar mijn woorden luistert en er naar handelt. De twee horen dus samen. Zo zet je een huis op rotsgrond, sterk en stabiel.

Bouw dan met vertrouwen voort aan jullie thuis, aan jullie gezin. Moge de Heer er altijd aanwezig zijn als bron van vertrouwen en vrede, alle dagen van jullie leven. Amen.