De vormselcatechist: een getuigenis


uitgesproken op de ouderavond over de vormselcatechese voor federatie Meerhout op 25 september 2006:

De vormselcatechist of –catechiste… wie is hij of zij? Wat doen ze? Wat beweegt hen?
Het zou bijna de inleiding kunnen zijn van een tv-reportage over een vreemd fenomeen in onze geloofsgemeenschappen.

Hoewel… vreemd… op enkele uitzonderingen na hebben alle parochies en zeker alle federaties een grote of kleine groep mensen die zich inzetten om jonge mensen voor te bereiden op de viering van het vormselsacrament. Over heel ons land gezien gaat het om een heel diverse groep: jong, minder jong, gehuwd of niet, met kinderen of niet of nog niet, met een godsdienstwetenschappelijk diploma of niet, …

Ook catechisten zijn zoekende gelovigen.

Catechese is niet “het overpompen van een duidelijke waarheid en kennis”.

Catechisten willen op de eerste plaats tochtgenoot zijn van de vormelingen. Samen de weg volgen, groeien naar dat bijzondere moment. Dat doen we niet zonder bagage. Soms zijn we meer een gids dan een tochtgenoot, dan weer eerder een bezemwagen voor de achterblijvers.

In deze tijd, waarin mensen heel veel verschillende antwoorden krijgen op de grote levensvragen, is vormselcatechese niet vanzelfsprekend. We kunnen meestal niet, zoals andere generaties voor ons, verder bouwen op iets dat er al van in het prille begin is in het leven van het kind. Geloven is geen vanzelfsprekendheid. Eigenlijk is het dat nooit geweest, maar in deze tijd voelen we het des te sterker aan: het vraagt een gedurfde keuze.

Vaak voelen mensen zich een beetje onwennig als het over geloof gaat. Over de andere wereldreligies krijgen we regelmatig wat informatie via de media. Deze week nog werd de nodige aandacht gegeven aan het begin van de Ramadan, de vastenmaand voor de moslims.

Die aandacht is er voor het christendom tegenwoordig veel minder. We zijn niet meer “in”, en zeker niet meer “hip”, “spannend” of “tof”. Ook voor jonge gezinnen wordt het steeds moeilijker om het christen-zijn niet te laten wegzakken tot een versiering in hun culturele leven.

 

En toch: zoveel mensen die elk jaar weer hun eigen geloof, inzet en vrije tijd willen cadeau doen aan vormelingen bewijzen voor mij dat dit bezig-zijn met geloof een grote betekenis blijft hebben, ook al is het wat buiten de schijnwerpers.

 

Je kan op twee manieren over en met catechisten praten.

Aan de ene kant is er het negatieve:

-soms zijn er ouders of vormelingen die duidelijk laten voelen dat ze eigenlijk weinig geïnteresseerd zijn in geloof; dat het voor hen alleen om de vormselviering zelf te doen is, eigenlijk zelfs alleen maar om het feest dat erbij hoort. (en de cadeautjes!)

-steeds minder ouders en kinderen gaan in op de uitnodiging tot het vormsel, laat staan zich er op voor te bereiden

-vaak is het moeilijk om aan gemotiveerde catechisten te komen

-de spanningen in een parochiegemeenschap kunnen ook wel eens doordringen tot binnen de organisatie van vormsel en –catechese

-de basiskennis en –beleving van het christelijk geloof lijken langzaam weg te smelten, alleen de vooroordelen en negatieve ervaringen worden nog doorgegeven

-…. en zo kan je een lange lijst maken

 

Maar belangrijker zijn er de positieve aspecten:

-het valt vormselcatechisten op dat ze na jaren stilte vaak onverwacht iemand ontmoeten, die zich de catechese of het vormsel nog herinneren, of een sterke ervaring uit die periode

-een groeiend deel van de vormelingen kiest voor het vormsel vanuit een overtuiging (of een zoekend geloof) en niet meer vanuit traditie of druk van buitenaf

-ouders worden meer betrokken bij de catechese en ervaren dit dikwijls als een herbronning van hun eigen geloof, een duwtje in de rug om er zelf eens over na te denken

-ouders van vormelingen kunnen vaak in de ontmoeting met elkaar een gelegenheid vinden om eens over geloof te praten, over de vragen die ze daarbij hebben, de twijfels en de moeilijkheden

Voor de catechisten is elk nieuw werkjaar weer een nieuw avontuur. Nieuwe vormelingen, steeds weer andere karakters en persoonlijkheden, ieder met een eigen achtergrond en vaak met -ook voor ons- moeilijke en confronterende vragen over God, Jezus, de kerk, de pastoor, geloven, … over alles eigenlijk.

Soms is lijkt vormselcatechese wel op een gevecht tegen de wind: we willen een positieve en ruimdenkende visie op geloof aanbieden aan kinderen die leven in een maatschappij waar elke vorm van religieuze radicaliteit verdacht wordt gemaakt of weggelachen.

Hoewel de meerderheid van de bevolking toegeeft wel eens te bidden, is bijna niemand nog bereid om daar openlijk voor uit te komen. Daarvan geeft een groot deel aan dat ze eigenlijk niet goed weten wat bidden is, maar dat ze op een of andere manier troost zoeken, steun bij Iemand (met grote I) of dat ze dankbaar zijn om het goede in hun leven, maar niet goed weten hoe ze dat aan God kunnen zeggen of die vreugde met andere mensen kunnen delen.

Onze voornaamste bekommernis is juist dit: we willen aan deze jonge mensen ons eigen enthousiasme doorgeven, hen uitnodigen om hun eigen relatie met God te verdiepen en elkaar daarin te steunen. Want juist door tochtgenoot voor elkaar te zijn op onze geloofsweg helpen we elkaars vragen uit te klaren, doodlopende wegen in ons geloofsleven te vermijden en moed te houden als twijfels of tegenslag ons de weg versperren.

We hopen dat we daarmee niet alleen staan, maar ook op de steun van de leefomgeving van de vormelingen mogen rekenen: in de eerste plaats in het eigen gezin, maar ook vanuit de familie, de school, de vrijetijdsbesteding van de vormeling.

Want geloven is iets dat doorklinkt in heel je leven, meer nog: wanneer je het laat groeien wordt het zelfs de bron ervan. Geloof dat in de schuif blijft liggen en maar héél af en toe wat licht en lucht mag zien gaat dood. Levend geloof daarentegen kan een mens echt sterker en gelukkiger maken. En dan bedoel ik geen buitengewone of spectaculaire ervaringen, maar wel een rustig en tevreden levensgeluk, zodat je wel met je voeten op de grond staat, maar niet met je hoofd tussen je knieën of zelfs in het zand.

Dat levensgeluk, dat we mogen zien op de stralende gezichten van onze vormelingen en hun ouders, elk voorjaar weer. Moge die dag, en ook de groei er naartoe voor jullie allemaal een beetje hemels zijn.

Advertenties

2 Responses to “De vormselcatechist: een getuigenis”


  1. 1 Geert Vanhaverbeke maandag 13 november 2006 om 23:14

    Prachtige getuigenis , we doen het ook vooral voor de positieve aspect

  2. 2 Heidi Vanlerberghe woensdag 8 september 2010 om 20:53

    Catechiste zijn is meer dan een hobby,
    het is eigenlijk ook een stukje een roeping,
    waarvan je meer en meer doordrongen raakt,
    iets wat je dagelijks doen en zijn bepaalt, zelfs in de rustmomenten tussen het vormsel en een nieuw jaar …

    De mooie momenten overstijgen al de rest!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 112,224 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: