Voorgeborchte


Zie link op RKNieuws en DSOnline

De reacties liegen er niet om: veel mensen vroegen zich af of het een grap was. In de loop van de eeuwen dacht men de erfzonde leer zo consequent door dat het ondenkbaar werd dat ongedoopte kinderen naar de hemel zouden kunnen gaan. En dus ontstond er de theorie van het voorgeborchte: ongedoopte kinderen gaan niet naar de hel, maar blijven in een soort wacht-situatie tot het einde der tijden, wanneer de Heer de uiteindelijke beslissing over hun lot zal nemen.

Voor veel ouders van doodgeboren of vroeggestorven kinderen is dit de bron geweest van angst en verdriet. Voor anderen de oorzaak van geloofstwijfel, of in elk geval van twijfel in de geloofwaardigheid van de kerkelijke leer.

Weer anderen hebben daarom hun kind zo snel mogelijk zelf gedoopt ‘om zeker te zijn’.

Op die manier gaven ze uiting aan een godsbeeld dat -mijns inziens- op zijn minst bedenkelijk is. Alsof God een ongenadige wreedaard is, die weigert buiten de sacramenten van de Kerk zijn genade te schenken aan zijn eigen schepselen.

De uitspraak dat ‘wie gedoopt is, gered zal worden’ moet niet omgekeerd worden. We weten niet wat er met ongedoopte medemensen zal gebeuren. En het is allicht een respectvolle houding om daar dan ook niet tot in de details over te speculeren, althans nu niet meer. Uiteindelijk is de oorspronkelijke voorgeborchtehypothese ook ontstaan vanuit een positieve bezorgdheid, eerder dan de wens om ongedoopten theoretisch uit de hemel te weren.

Dit nieuws zal vooral vanuit kerkkritische hoek op schampere reacties mogen rekenen. De heren en dames journalisten verkiezen dit soort berichtgeving boven berichtgeving over positieve initiatieven als Allerheiligen 2006 of interreligieuze dialoog. Daarbij zou ik niet over een complot willen spreken, maar eerder een onbeholpen reactie van mensen die hun huiswerk onvoldoende maken. Een journalist die verslag moet maken van een judowedstrijd moet eerst de spelregels leren. Een journalist die over de islam schrijft, zorgt dat hij/zij voldoende documentatie heeft geconsulteerd. Maar wanneer het over de katholieke kerk gaat, is dat blijkbaar niet altijd nodig. En dan gaat het vaak om mensen die hun volledige opleiding aan een katholieke instelling hebben genoten.

Misschien is het zinvol naar aanleiding van bovenstaande berichtgeving nog maar eens een oproep te doen naar inhoudrijker godsdienstlessen in alle segmenten van het onderwijs. Het vak godsdienst zou op zijn minst de basisprincipes van de christelijke geloofsleer moeten bijbrengen (of misschien zelfs specifieker: de katholieke geloofsleer ) . Voor andere schoolvakken (biologie, informatica, wiskunde, talen, mechanica, etc… ) is dat evident. Het vak godsdienst lijkt echter te verworden tot een soort levensbeschouwelijk praatkransje, waarin de leerkracht zoveel mogelijk moet inspelen op wat er in de klasgroep leeft. Inhoudelijke overdracht van elementaire kennis wordt tot een minimum herleid of zelfs achterwege gelaten. (o.a.: levensloop en context van Jezus van Nazareth, fundamentele grondlijnen van de kerkgeschiedenis, betekenis en verloop van de voornaamste sacramentele vieringen, opbouw en inhoud van de Bijbel, opbouw en structuur van de geloofsgemeenschap, christelijke ethiek, inleiding in het gebed, … )

Verbaast het u dan dat mensen zeggen dat ze niets van de eucharistieviering begrijpen? Als je nooit geleerd hebt dat de Bijbelboeken op verschillende manieren geïnterpreteerd kunnen en moeten worden (en niet steeds letterlijk, zoals een kookboek ) , is het weinig verbazend dat er fundamentalisme of indiferentisme ontstaat.

Wie nooit heeft geleerd dat de Kerk in de eerste plaats de gemeenschap is van alle gedoopten die hetzelfde geloof delen, waarin de diensttaken van bisschop, priester en diaken geen metafysisch, maar een charismatisch en functioneel verschil aangeven, zal de Kerk als een droog en dictatoriaal instituut beschouwen, in plaats van er naar te kijken als naar een thuis, waar iedereen welkom is zoals hij of zij is.

Wie nooit heeft geleerd dat het liefdesgebod van God verder gaat dan sentimentele beschouwingen, maar elke gelovige uitdaagt om die liefde ook naar zichzelf en de naaste in de praktijk te brengen, kan ook moeilijk begrijpen dat er mensen zijn die hun leven willen inzetten in dienst van het evangelie en het volk van God.

Randhypothese en -kwesties als het voorgeborchte leiden de aandacht af van de kern, in dit geval de hemel en de belofte van de Heer dat Hij niemand zomaar in de steek zal laten. Hij is gekruisigd en gestorven. Hij is opgestaan uit de doden. Hij heeft zijn Geest gezonden om ook ons te doen delen in zijn verrijzenis. Door het doopsel worden wij in die dynamiek opgenomen. We zijn gered. We zijn door God aanvaard. En dat kunnen we nooit genoeg herhalen. Want daaruit kunnen wij hoop en leven putten.

Het voorgeborchte wordt wellicht als hypothese verworpen. Hopelijk wordt dat geen excuus om elkaar de hel aan te doen…

Advertenties

0 Responses to “Voorgeborchte”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 111,192 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.191 andere volgers


%d bloggers liken dit: