Homilie 1e zondag van de advent C


M’n eerste homilie in de abdijkerk.

lezingen:
Jer 33, 14-16
1 Tes 3, 13-4,2
Lc 21, 25-28.34-36

 

proprium:
Ad Te levavi

Als we aan advent denken, komen er bij ons vooral beelden op van verwachting, hoop, positieve voorspellingen, een kribbe waar we een kindje in verwachten.

 

Maar in het begin van de advent krijgen we een heel andere boodschap naar ons hoofd geslingerd: “Pas op! Wees waakzaam! Bidt dat ge in staat moogt zijn aan de verschrikkingen te ontkomen! Volkeren zullen in angst verkeren, radeloos, ze zullen het besterven van de schrik, in spanning om wat de wereld gaat overkomen.”

Een koude douche, als we onszelf bij onze eerste kaars knusjes ingeduffeld hebben laten wegdromen.

Advent is veel meer dan een voorbereiding op Kerstmis. Het is een voorbereiding op de komst van de Heer: niet alleen vroeger; ook nu, in ons dagelijkse levensverhaal; ook in de toekomst, bij de voltooiing van de tijd, wanneer Hij zal wederkomen.

Vaak is dat een dimensie van ons geloof waar we niet zoveel mee bezig zijn. We denken zoals het huispersoneel in de parabel “de Heer blijft nog wel een tijdje weg…”

Jezus roept ons op om niet in die val te trappen.

 

De beschrijving die we vandaag uit het Lucasevangelie beluisterden, klinkt ons nogal sensationeel in de oren: schrikwekkende tekenen, grote rampen. Waarschuwingen tegen afstomping door geestelijke dronkenschap en wereldse zorgen. Mensen die het besterven van de schrik. Allemaal overdreven, toch?

Hoewel…

Misschien is dat allemaal zo ver nog niet van ons bed… Hoeveel mensen vluchten niet in allerlei soorten van roes en ontspanning – of zeg ik beter “ontsnapping”? Je kan dan denken aan drugs, drank en kicks. Maar dan schuiven we ook de “kleine roesmiddelen” aan de kant. Mensen raken afgestompt door een overvloed aan slecht nieuws en geweld.

Soms hebben we het ook echt nodig om er eens even tussenuit te zijn. Anders slaan we tilt.

En toch is het verstandig om Jezus’ oproep tot waakzaamheid ernstig te nemen. Want wie wakker blijft, zal ook eerder de prille sporen van Gods heerschappij ondervinden.

De idee van “bidden opdat ge stand moogt houden” is nog even actueel. Misschien gaat het dan vandaag niet over vervolgingen, maar wel om een “indommelen” van ons geloof. We worden dan “gewoontechristenen”, die al die spectaculaire toestanden met een rustige glimlach over ons heen laten stromen. “Ach, voor één of twee keer per jaar kunnen we zoiets wel verdragen…”

 

Maar dan vergeten we een belangrijk punt: al in de geschriften van de profeten klinkt de voorspelling van de vervulling van Gods belofte. De eerste lezing was wel bijzonder kort, maar daarom niet minder betekenisvol: Gods stad krijgt een nieuwe naam: Heer, onze gerechtigheid. En het land zal rechtvaardig en eerlijk bestuurd worden.

Dàt is de belofte die ons gedaan wordt: gerechtigheid. Dat is ook wat wij dadelijk zingend belijden: Hij zal komen om te oordelen over levenden en doden en zijn Rijk zal geen einde hebben. Venturus est iudicare vivos et mortuos, cuius regni non erit finis.

En dàt is ook wat wij vragen in het Onzevader: Uw Rijk kome.

We mogen er, vanuit Gods belofte op rekenen, dat onrecht niet het laatste woord krijgt. Uiteindelijk zal Gods rechtvaardigheid de verdrukten verlossen. Hij had het eerste woord en zal het laatste woord hebben.

De advent is een tijd van verwachting van de komst van de Heer.

Laten we in ons hart niet alleen plaats maken voor een kindje in een kribbe, maar ook oprecht verlangen naar de vervulling van Gods belofte, naar de voltooiing van Zijn verlossingswerk.

Moge God Paulus’ bede ook in ons leven verhoren: moge Hij ons doen toenemen in liefde voor elkaar en voor alle mensen. Moge Hij ons hart sterken, opdat we onberispelijk en heilig zijn voor zijn Aanschijn.

En dan weerklinken ook voor ons de woorden: richt dan uw hoofden op en weest verheugd, want uw verlossing komt nabij.

Advertenties

1 Response to “Homilie 1e zondag van de advent C”


  1. 1 Thomas Heynderickx maandag 11 december 2006 om 19:19

    “En toch is het verstandig om Jezus’ oproep tot waakzaamheid ernstig te nemen. Want wie wakker blijft, zal ook eerder de prille sporen van Gods heerschappij ondervinden.”

    Absoluut!

    Mooie preek, ik ben het volledig eens, of laat het mij anders uitdrukken, ik heb ook eerder deze gevoelens bij de advent i.p.v. de feestgevoelens die mensen soms hebben bij de advent en kerstmis. Uiteraard mogen we blij zijn met de komst van de heer, maar waakzaamheid blijft geboden…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 112,224 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: