Toespraak van mgr. Luc Van Looy bij de priesterwijding


We bevinden ons in de atmosfeer van de eerste leerlingen, vergaderd rond diezelfde tafel waar ze met Jezus eucharistie gevierd hadden. Ze hadden moeilijke dagen meegemaakt, hun aanwezigheid in de samenleving was gecompromitteerd geworden. Ze waren bang hetzelfde lot van Jezus te ondergaan, sommigen waren al terug naar huis gekeerd, ontmoedigd. Maar dan komt Christus, onverwacht, op een nieuwe manier, zonder deuren open te doen, bij hen. Het nieuwe van zijn aanwezigheid was al voorbereid op diezelfde plaats waar hij brood en wijn als sacrament van zijn aanwezigheid gegeven had. God is anders dan de mensen, wie in God opgaat en  in Hem verblijft is niet zo maar “van de wereld”.
De vergelijking met onze tijd, de houding vanwege de samenleving naar de kerk toe en de onzekerheid van de kerkmensen te midden van de maatschappij doet ons nadenken over de rol van de gelovigen binnen het weefsel van de hedendaagse context.
Dan komt Christus binnen en hij roept mensen, onverwacht, op een nieuwe manier. Andreas en Vincent, totaal verschillend van achtergrond, wellicht een verrassing voor de omstaanders toen deze 2 mensen hun besluit aankondigden om Christus radicaal te volgen in deze Norbertijenabdij.
Wat dan de aantrekkingskracht geweest is van deze abdij zal elk van hen persoonlijk wel kunnen duiden, maar zeker is vandaag dat God aan het werk is door deze kloostergemeenschap binnen onze samenleving.
Dit is een oase, hoognodig in onze tijd, niet zo maar om uw toevlucht te nemen “uit schrik voor de Joden”, om ons veilig te voelen. Het is een pastorale oase, niet alleen een aankomstlijn, het is veeleer een vertrekplaats. Van op het moment dat Jezus binnenkwam in de bovenkamer vlogen deuren en vensters open. De Heilige Norbertus van Xanten had goed begrepen dat hem een taak wachtte naar vele mensen toe, en dat hij zich daartoe moest terugtrekken om klaar te staan voor de confrontatie met de wereld.
Priester zijn in de orde van de Heilige Norbertus combineert deze twee elementen: het is én een contemplatief leven én pastoraal. De Harmonische beleving van de diepe eenheid met God en de medebroeders én de pastorale bezorgdheid geven aan deze abdij een unieke uitstraling.
Beide aspecten bevruchten elkaar zodanig dat ze licht werpen op al wie met deze oase of met een van zijn bewoners in contact komt. Hier voelt men dat ieder mens als gave ontvangen wordt om gemeenschap te vormen. Een mens kan hier niet als een product beschouwd worden of als een object dat de producten van een consumistische maatschappij zal afnemen.
Onwillekeurig heeft het leven van een monnik, een priester in een reguliere orde een genezende taak. Zoals de leerlingen genezingen teweegbrachten, enkel maar door hun schaduw te laten vallen op de mensen, zo ademt het Norbertijnse leven genezing uit.
Onnodig te herhalen welke de ziekten van onze tijd zijn die onze aandacht vragen. Het bewustzijn van elkeen die hier komt “gave te zijn” voor de ander, roept op tot vertrouwen, tot trouw aan het gegeven woord, als gehuwde of elders, tot standvastigheid, verdraagzaamheid, vredelievendheid, zachtmoedigheid, zuiverheid van intentie en transparantie. Hier kan men niet zo maar aan zichzelf denken. Norbertus gaf alles aan de armen!
Hier voelt men aan de lijve aan dat onze samenleving priesters, religieuzen, gelovigen nodig heeft, als antwoord op zoveel ontevredenheid, zoveel angst, angst voor de toekomst van een opwarmende aarde, voor een luchtvervuiling, voor racisme en geweld. Hier legt men de toekomst in Gods hand. Dat is gebeurd toen Jezus binnenkwam. “Vrede zij u” was zijn groet, en alle angst was weg. Priesters, religieuzen, gelovigen zeggen vandaag dat een repressieve benadering van de mensen in hun zwakheid of zondigheid absoluut geen oplossing biedt.
Priesters zijn geroepen om zonden te vergeven, als vertegenwoordiger van Christus en de Kerk. Maar niet alleen de priester. Vergeven en vergeving vragen zijn wellicht de meest karakteristieke houdingen van elke christen. Het valt op dat Jezus “de macht” geeft zonden te vergeven. Een heel verschillend concept van macht dan degene die de wereld hem leert. 70 x 7 maal vergeven, dat is christelijk.

Beste Andreas en Vincent, beste priesters hier aanwezig. We zijn geroepen om de wil te doen van diegene die ons geroepen en gezonden heeft. “Wat ik heb, heeft God mij gegeven” zegt Pater Damiaan. Als priester hebben wij bijzondere gaven ontvangen, die vandaag zeker tekenen zijn voor de mensen. Ons celibaat is een uiting van radicale trouw, wellicht pas begrijpbaar voor wie op goede vrijdag het kruis van Christus aanbeden heeft; het teken van brood en wijn, het breken van het brood, dat zich na de eucharistie verlengt in de dienst aan armen, zwakken en hulpbehoevenden; het teken van vrede, de mens van de verrezene die de dood overwonnen heeft; het teken van de vergeving, uitgedrukt in het verkwikkende wassen van de voeten, als dienst aan de kleinsten; het teken van de dialoog, luisteren naar het verhaal van de mensen; het teken van de tijdsinvulling, zo anders dan wat de wereld ons voorhoudt, tijd voor God, tijd om te luisteren naar de mensen. Daar gebeurt het, beste mensen waar luisteren naar het Woord van God en luisteren naar mensen die hun verhaal kwijt willen samenvloeit. Daar is God aan het werk, daar is priester zijn optimaal.
De ambtsdrager-priester, als vertegenwoordiger door God aangesteld voor zijn gemeenschap, brengt dan deze tweevoudige dialoog aan het altaar, waar ze samensmelt en bevrucht wordt door Gods liefde, zoals het stukje lichaam van Christus gedropt in zijn bloed, brood in de wijn, tot eenwording komen.

Beste mensen, God is aan het werk, en we voelen aan dat dit nodig is, dit doet deugd!
Vandaag gaan we meer dan voorheen overtuigd naar huis van het belang dat onze samenleving priesters nodig heeft.
Het is een uitnodiging zorg te dragen voor onze priesters, te bidden en ijveren voor priesterroepingen, jonge mensen te steunen in hun verlangen op de priesterroeping in te gaan. En moest nog iemand twijfelen aan de vreugde en het geluk dat het priesterschap brengt aan mensen, dan is het voldoende deze twee mensen vandaag te bekijken, mee te leven met hen. Spontaan gaan we God danken voor zulke intense gave gegeven aan mensen.

Advertenties

0 Responses to “Toespraak van mgr. Luc Van Looy bij de priesterwijding”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 112,224 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: