Homilie 3e zondag van de veertigdagentijd B


Op zondag 15 maart 2009 mocht ik voorgaan in de eucharistieviering van onze abdijgemeenschap. Ik sprak de volgende homilie uit.

Lezingen:

Exodus 20, 1-17

1 Korinthiërs 1, 22-25

Johannes 2, 13-25

“Wij verkondigen een gekruisigde Christus, voor Joden een aanstoot, voor heidenen een dwaasheid, maar voor hen die geroepen zijn, Joden zowel als Grieken, is die Christus Gods kracht en Gods wijsheid.”

Broeders en zusters, de veertigdagentijd wil ons de ruimte geven om wat bewuster stil te staan bij de kern van ons geloof, dat we met het jaarlijkse Paasfeest intens willen vieren.

Als wij Jezus Christus verkondigen, waarover spreken we dan? Wat vertellen we en wat “vergeten” we? Johannes en Paulus hebben het in de lezingen van deze zondag over de ultieme sleutel om Jezus’ optreden te begrijpen en te verklaren waarom de Jezusbeweging na de kruisiging niet gewoon in de plooien van de tijd verdwenen is.

Als wij hier vandaag samenkomen, is dat niet enkel om een goede mens te gedenken, een wijze en vriendelijke man, die opkwam voor de zwakken en armen, die de mensen op een verfrissende en bevrijdende manier God verkondigde.

Dat was Jezus allemaal. Maar zo liepen en lopen er nog heel veel rond, die wij toch niet op diezelfde manier in herinnering houden als Hij.

De kruisiging was voor Joodse toehoorders een aanstoot. Er staat immers geschreven “al wie sterft aan het hout is vervloekt”. Dus wie op die manier aan zijn einde kwam, kòn geen gezondene van God zijn, laat staan zijn Zoon. Men herkent de boom aan zijn vruchten, zegt men. Dus wie op een vernederde en onteerde manier ter dood wordt gebracht, heeft er in zijn leven niets van gebakken. Is een mislukkeling, een looser.

Maar voor wie gelooft dat Jezus verrezen is, is die kruisdood niet langer een teken van Gods afwijzing. Juist door de verrijzenis krijgt het Kruis zijn volle betekenis. Hij die er groot op had mogen gaan van Goddelijke oorsprong te zijn, heeft zich niet aan zijn positie vastgeklampt, maar heeft zichzelf ontledigd en heeft zich vernederd door slaaf van allen te worden, door gehoorzaam te zijn aan Gods wil, tot de dood toe.

Is God dan een bloeddorstige God, een wrekende god, die alleen maar gekalmeerd kan worden wanneer Hij bloed gezien heeft? Nee. De verrijzenis leert dat die interpretatie mank loopt. Ze houdt ons een spiegel voor. Jezus was niet het slachtoffer van God, maar van de mensen. Als wij naar het kruis opkijken, kijken we naar ons eigen slachtoffer, naar degene die God ons gezonden heeft en die wij aan het kruis genageld hebben.

Zo veel houdt God van ons, dat Hij in zijn Zoon die vernedering wil doorstaan om een teken te geven van zijn liefde tot het uiterste. En dat is ook de verzoening die Christus is komen brengen. Voor wie aanvaardt en gelooft dat Jezus uit de doden verrezen is, is het paasmysterie een teken dat Jezus’ verkondiging door de Vader bevestigd werd en mogen wij vertrouwen dat Hij ons de beloofde Vertrooster en Helper zal zenden: de heilige Geest.

Het conflict tussen God en mens moest niet door de mens opgelost worden om God te vermurwen, maar om de harten van de mensen weer tot God te keren. De mens moest terug leren dat God geen boekhouder of bankier is, die onze schulden netjes bijhoudt en er tot de laatste cent rekenschap over zal eisen. Natuurlijk is er ook de rechtvaardigheid, maar bij God gaat die niet zonder barmhartigheid. Door zijn bloed kocht Jezus de mensheid vrij uit de slavernij van de zonde, die ons aan onszelf verslaafd maakte, aan ons ik. Zo worden we bevrijd om niet langer voor onszelf alleen te leven, maar voor God en voor elkaar. Hij is ons komen tonen dat wij broers en zussen zijn van elkaar, kinderen van één Vader, die een God van levenden is, die zijn geliefden niet in de steek laat. Zelfs niet wanneer ze zijn Zoon aan het kruis nagelen.

Pas als we de woorden en daden van Jezus zien met de bril van de verrijzenis, krijgen ze hun volle betekenis. Daarom was er zoveel onbegrip toen Jezus in de tempel de boel op stelten zette. Johannes zet het verhaal van de tempelreiniging in het begin van zijn optreden. We zitten dan nog maar in hoofdstuk 2. In het Lucasevangelie zouden we dan juist aan de geboorte van Jezus zijn. Tegen het einde van hoofdstuk 2 is Jezus bij Lucas nog maar twaalf jaar. Bij Johannes moet het vanaf het begin duidelijk zijn: niet gebouwen en regels bepalen of je bij God in de gunst bent. De tien geboden zijn niet gebonden aan een plaats of een tijd, maar zijn nadere bepalingen van die ene grondwet: Bemin God de Heer met heel uw hart, met heel uw ziel en al uw krachten en uw naaste zoals uzelf.

Het zijn geen regels om ons te verknechten, maar sleutels om onze boeien te verbreken, breekijzers om onze gesloten harten te openen voor onze broers en zussen.

Moge de veertigdagentijd u en mij de gelegenheid geven om de tempel van ons hart eens grondig te reinigen, zodat de lentezon van Christus’ verrijzenis in ons hart kan stralen.

Advertenties

1 Response to “Homilie 3e zondag van de veertigdagentijd B”


  1. 1 michał sykutera vrijdag 3 november 2017 om 14:48

    whoah this weblog is magnificent i really like reading
    your articles. Keep up the good work! You realize, many persons are looking around for this
    information, you could help them greatly.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 112,224 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: