Homilie voor de uitvaart van Yves Descamps (1941-2011)


Op zaterdag 21 mei 2011 ging ik voor in de uitvaartliturgie voor Yves Descamps in de Onze Lieve Vrouwekerk (Lochtenberg) te Sint-Job-in-‘t-Goor. Het was een intense en beklijvende plechtigheid. Deze homilie sprak ik er uit:

lezingen:
Openbaring 21,1-5a.6b-7
Marcus 13,33-37

“Weest waakzaam, want gij weet niet wanneer het ogenblik daar is.”

Plots is alles snel gegaan. Wie had vorige week kunnen denken dat Yves ons hier vandaag samengebracht zou hebben? Hijzelf heeft het in de laatste weken dikwijls gezegd: een mens leeft alsof zijn leven geen grenzen heeft. Pas als hij ermee geconfronteerd wordt, begint hij na te denken en dingen te doen of te zeggen die echt belangrijk zijn.

Jezus roept ons in het evangelie op tot waakzaamheid. We moeten met onze voeten op de grond blijven staan, contact blijven houden met de realiteit van nu en rekening houden met wat de toekomst brengen kan. Toen Yves me vroeg om hem in de laatste periode van zijn levensweg als raadsman te vergezellen zei hij: “Ge moet er geen doekjes rond wikkelen. Zeg maar gewoon waar het op staat.”

Yves wilde dat zijn levenseinde waardig zou zijn, serieus, deftig, zoals het hoort. Hij wilde er klaar voor zijn en besefte dat hij daarin begeleiding nodig zou kunnen hebben. Ik denk dat zowel voor hem als voor zijn gezin het bewust vieren van de ziekenzalving een moment geweest is waarin alle losse eindjes bij elkaar kwamen en zijn rijke levensweg in verbondenheid met God en met zijn beminde medemensen. Zo kregen die laatste 40 uren van zijn leven een bijzondere, haast vredige klank. Wat gezegd moest worden, was gezegd.

Ook zijn diepe wens om als een sterke mens heen te mogen gaan, is vervuld. Zoals in het intredelied werd gezongen, zijn hem geen vreselijke pijnen, geen doffe ellende overkomen. Daarvoor zijn allen die met hem verbonden waren, en ook hijzelf enorm dankbaar. Hij beleefde het als een liefdevolle genade van God. Een geschenk, dat niemand verdient, maar waar iedereen op hoopt.

En wij blijven achter, met ons hart vol herinneringen die we kunnen koesteren en delen. Op momenten als deze zullen we ook moeten omgaan met onbeantwoorde vragen, gezien en ongezien verdriet, onmacht en misschien zelfs boosheid. Het lijkt zo oneerlijk, er was nog zoveel te doen en te zeggen. Een pasklaar antwoord hebben we daar niet op.

Vanuit het christelijk geloof kunnen we ook hoop en vertrouwen ontdekken. De bijbellezingen en de antwoordzang willen ons inspireren om tegelijk realistisch en hoopvol te zijn.

In de eerste lezing beluisterden we een stuk van het visioen van Johannes, dat als een troostvisioen geschreven werd voor de christenen in de tweede eeuw, die onder allerlei beproevingen te lijden hadden.

Hij zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar geen dood meer zal zijn, geen rouw, geen geween, geen smart. Hij zag een hemelse stad, het nieuwe Jeruzalem, de stad van God zelf uit de hemel neerdalen.

Het is dat hemelse Jeruzalem waar we aan het einde van deze viering aan denken tijdens het In Paradisum.

Vanuit de verkondiging en het geloof van de christelijke gemeenschap hopen we en bidden we dat Yves opgenomen wordt in Gods rijk, dat hij bij Hem mag thuiskomen en er mag wonen. Dat is ook de hoop van waaruit wijzelf ons bestaan mogen beleven. God laat zijn mensen niet in de steek.

Tenslotte blijven we achter in verbondenheid, vanuit het geloof dat liefde sterker is dan de dood. Het mysterie van Pasen, dat we in deze tijd tussen Pasen en Pinksteren vieren, het lijden, de dood en de verrijzenis van Jezus, leren ons dat de dood al overwonnen is. We mogen met vertrouwen deze levensweg gaan, omdat we mogen geloven dat onze aardse dood nooit het laatste woord zal hebben over ons bestaan.

Het is mooi dat één van de laatste grote familiemomenten voor Yves uitgerekend het Paasfeest was, hier in Sint-Job. Het was een prachtige dag, vol leven en geluk. Dat is waar het in ons geloof om gaat.

Het kan een troostende gedachte zijn, dat onze geliefde overledenen bij God in de hemel evenveel verbonden zijn met ons als wij met hen. Dat zij voor ons bidden, zoals wij voor hen bidden.

We mogen leven in vertrouwen op God, maar daarbij niet de aansporing van Jezus vergeten: blijf waakzaam! De Heer komt onverwacht. Hij zal komen naar deze wereld, zijn schepping. Hij zal er zijn Hemels Koninkrijk van maken. God is niet onze tegenstander, maar de liefdevolle Vader, die zal voltooien wat er nog onaf en onvolkomen is. Dat is het wat we vragen wanneer we bij het Onze Vader bidden: uw koninkrijk kome.

Moge de Liefdevolle Vader,
die zijn Zoon uit de doden heeft opgewekt
in de kracht van de heilige Geest,
Yves, die in dit leven een liefdevolle echtgenoot, vader en grootvader was,
opnemen in de eeuwige vreugde en vrede van zijn Rijk. Amen.

Advertenties

0 Responses to “Homilie voor de uitvaart van Yves Descamps (1941-2011)”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 111,192 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.191 andere volgers


%d bloggers liken dit: