Homilie voor de dankviering van Philippe van Kuyck


Op zondag 11 september 2011 was er in de Sint-Hubertusparochie te Elewijt de druk bijgewoonde dankviering (“eremis”) naar aanleiding van de priesterwijding van Philippe van Kuyck een week eerder te Averbode. Aan mij was de eervolle taak toevertrouwd de homilie te houden.

Lezingen:
Wijsheid van Jezus Sirach 27,30-28,7
Romeinen 14,7-9
Matteüs 18,21-35

Broeders en zusters, medechristenen uit Elewijt en omstreken, en gij allen die hier samengekomen zijt om God te danken voor de nieuwe priester die Hij aan onze kerkgemeenschap geschonken heeft, de lezingen van deze zondag roepen ons op om stil te staan bij één van de belangrijkste, maar ook moeilijkste aspecten van de prediking van Jezus.

Vergeving en verzoening liggen gemakkelijker in onze mond dan in ons hart. Het is zoveel aanlokkelijker zich te wentelen in de rol van slachtoffer of gekwetste rechtvaardige. De ander was fout, is over de schreef gegaan of heeft ons tekort gedaan. Nu kunnen we haar of hem voor altijd afrekenen op die schuld en haar of zijn identiteit voorgoed besmeurd zien door die misstap. Dat geeft een gevoel van voldoening. Het sterkt ons in onze overtuiging dat we gelijk hebben.

In de regel van de heilige Augustinus, de kloosterregel die ook de norbertijnen van Averbode volgen, lezen we de ondubbelzinnige aansporing tot het vragen en schenken van vergeving. “Anders wordt uw bidden van het Onze Vader een leugen.” Hoe kunnen we immers aan God vergeving vragen voor “onze schulden, zoals wij vergeven aan onze schuldenaren”, als we dat laatste helemaal niet willen doen? Dan weten we al hoeveel vergevingsgezindheid we van de Heer te verwachten hebben…

Vergeving schenken betekent echter niet dat je het aangedane kwaad goedkeurt of wegveegt. Het is de beslissing over en voorbij de fouten van de andere, die medemens weer erkennen als een broeder of zuster, als een kind van God. Haar of hem weer het leven te gunnen. Zulke vergeving hebben we broodnodig.

Door te werken aan verzoening tussen mensen, gemeenschappen en volkeren, bouwen we mee aan het Rijk van God. We creëren kansen om de schepping uit haar machteloze gebrokenheid te laten groeien tot heelheid. We maken ruimte voor het mooie en goede dat bestaat, voor de diepe menselijke verbondenheid die we vriendschap noemen.
Het is geen naïef ontkennen van de harde waarheid, maar het verbreden van onze horizon, die door kwetsuren, teleurstellingen en bedrog versmald is tot een dunne, negatieve, priemende blik.
Pas in een wereld en een mensenhart waar van harte vergeving geschonken en gevraagd wordt, kan God zijn liefde ten volle tonen.

 

In onze kerkgemeenschap zijn de bisschoppen en de priesters tot bijzondere bedienaren van de barmhartigheid aangesteld. Een bisschop wordt in het Latijn pontifex, bruggenbouwer, genoemd. Hij heeft als taak verbindingen te leggen tussen mensen en gemeenschappen onderling, en ook te waken over de relatie tussen de mens en God. Priesters worden geroepen en gewijd om de bisschop in dat dienstwerk van de gemeenschap bij te staan, door in verbondenheid met hem de sacramenten te vieren, het gelovige volk als herder ten dienste te staan en hen in navolging van Jezus Christus in woord en daad het Rijk Gods te verkondigen. Zo worden sommigen uit de gemeenschap van de gedoopten geroepen om voor al die gelovigen een voorbeeld en teken te zijn. Een priester wordt geroepen tot een leven van gegeven-zijn. Hij moet attent zijn voor de mensen die de Heer op zijn weg zendt. Hij biedt in Gods naam een luisterend oor, helpende handen, spreekt in zijn Naam woorden van troost, geloof, liefde en hoop. (cfr. “Hemels Licht”, P. van Kuyck, 2005, p 92.)

Niet alleen voor de enkeling moet een priester bezorgd zijn, maar vaak ook voor een deel van de kudde van de Heer. Hij moet hen de wegen wijzen die naar God leiden, geduld hebben met wie achter blijven, zoeken naar manieren om verdwaalde schapen weer op het rechte pad te helpen. (cfr. “Alleen voor jou”, P. van Kuyck, 2007, p 118.) Hij moet wijzen en verwijzen naar de Herder die zelf de Weg naar de Vader was en is: Jezus Christus.

Zulk een roeping waarmaken kan een mens nooit op eigen kracht. In de eerste plaats is er de kracht van de heilige Geest voor nodig, de Geest die ook Jezus bezielde.
Daarnaast heeft een priester nood aan mensen die met hem begaan zijn en voor hem bidden. Het is voor ons een enorme steun om te weten dat de geloofsgemeenschap waar we ons verbonden mee weten, voor ons bidt. Dat is het eerste en belangrijkste dat jullie vandaag en voortaan voor Philippe kunnen doen.
Daarnaast geloof ik dat het van onschatbaar belang is dat de leden van onze geloofsgemeenschappen met hun herders een wederzijdse band van mildheid en barmhartigheid cultiveren.
Het ideaal, de roeping van gewijde bedienaren is hoog. Maar de realiteit leert ons ook dat geen van ons daar helemaal aan beantwoordt. Net zoals in de kudde zijn er kleine en grote zondaars en boosdoeners tussen de herders. Met hoeveel goede wil velen van ons ook aan hun taak begonnen, vaak wordt er gefaald en geblunderd… net zoals in de rest van de mensengemeenschap. Ook hier gaat barmhartigheid niet over het goedpraten van wat nooit goed te noemen is. Maar als een kudde haar herders geen enkel krediet meer gunt, kunnen ze ook niets goeds meer doen. Dan kwijnen ze weg en sterven ze uit.
Maar ook het omgekeerde is gevaarlijk: zet ons niet op een piëdestal, in een aureool van onberispelijkheid en volmaaktheid. Want daar kunnen we nooit helemaal aan beantwoorden.  Dat brengt alleen maar teleurstellingen met zich mee. Echte heiligheid is geen witter-dan-wit resultaat, maar een volhardend streven naar het goede ondánks onze gebrokenheid. Tot die heiligheid zijn wij allemaal geroepen: oprechte toewijding aan God. Geen dweperij, eigen gelijk of hoogmoed ten koste van onze medemensen, maar een nederige, realistische, barmhartige en bovenal liefdevolle houding.

Zo kan Philippe voor u en voor ons priester zijn, en met ons allen dienaar van de grote Herder, die ons de weg wijst naar de Vader. Zo wordt ons bidden van het Onze Vader een gebed dat ons over de grenzen van tijd en ruimte zal verbinden. Amen.

Advertenties

0 Responses to “Homilie voor de dankviering van Philippe van Kuyck”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 112,224 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: