Homilie voor de huwelijksviering van Maarten Van Orshaegen en Ydris Aerts


Op zaterdag 2 juni 2012 gaven Yldris en Maarten elkaar het ja-woord in de Onze Lieve Vrouwekerk te Meerhout-Gestel. Ze zijn vorig jaar op een strand te Sydney al civiel gehuwd om daarna bewust de voorbereiding van hun kerkelijk huwelijk aan te vatten. Dat is de context waarin ik deze homilie op een beetje eigen manier heb aangepakt.

lezingen:

bezinning geïnspireerd op het boek Ruth

2 Korintiërs 13 Het hooglied van de liefde

Matteüs 19,3-6 Wat God verbonden heeft mag een mens niet scheiden

Als je naar de zee kijkt, wat zie je dan? Zie je de golven en het water? De vogels en de boten? Het zeewier en het zwerfvuil dat aan komt drijven of meegenomen wordt?

Als je naar het strand kijkt, zie je dan het zand en de schelpen? De duinen en de strandcabines, de bradende mensen en de spelende kinderen?

Of zie je iets anders? Is de zee het begin van een mijmering over wat mensen verbindt, ook al zijn ze duizenden kilometers van elkaar verwijderd. Of wat mensen van elkaar gescheiden houdt: ideeën, ideologieën, talen en culturen?

Is het strand een plaats van ontmoeting, bespiegeling, aanwezigheid en verbondenheid?

Voor jullie, Maarten en Yldris, zal elk strand ook weer herinneren aan jullie ja-woord in Sydney. Een korrel zand kan al genoeg zijn om jullie gevoelens, dromen en wensen weer op te roepen. Het ruisen van de zee draagt voor altijd in zich ook de klank van jullie ja-woord.

Zee en strand zijn elkaars bondgenoten en lotgenoten. Ze begrenzen en vervormen elkaar. Er is uitwisseling en invloed. Zo is het ook met gehuwden. Gaandeweg groeien twee mensen naar elkaar toe, ze leren elkaars taal te begrijpen en te spreken, elkaars gewoonten en gevoeligheden, elkaars sterke en zwakke kanten… en ook die van zichzelf. Net zoals de zee door eb en vloed aan- en afwezig is, zijn gehuwden in de maalstroom van het leven bij elkaar en van elkaar weg. Maar wat hen verbindt is eeuwig en onmisbaar, bepaalt vanaf het eerste begin mee hun identiteit. En toch zijn ze ook niet identiek: zand blijft zand, water blijft water. Zand kan nat worden, en water troebel door het zand, maar ten diepste blijven ze zichzelf. Want in hun eigenheid hebben ze ook hun waarde. Vissen kunnen niet in ’t zand zwemmen en mensen kunnen niet op een handdoek liggen zonnen in het water.

Over dit alles, water en zand, waait de wind. Toen we vorige week Pinksteren vierden, hoorden we opnieuw het verhaal van de apostelen die zich samen hadden opgesloten in een bovenzaal. En, zo wordt verteld, toen kwam er een geluid alsof er een sterke wind opstak en zelfs het huis was er vol van. Dat geluid, die wind, zijn christenen later, in navolging van Jezus’ prediking, de heilige Geest gaan noemen. Zowel voor de zee als voor het strand is die wind belangrijk: de golven worden door de wind gedreven, de duinen worden door de wind verplaatst. Maar de wind verandert evenmin de diepe identiteit van hen beiden. Zo moge ook de heilige Geest in jullie huwelijk waaien, jullie naar elkaar toe stuwen en jullie naar het beeld van Gods liefde kneden. Hij zal daarbij altijd jullie eigenheid respecteren en bevestigen. De liefde heeft jullie samengebracht. Jullie willen voor God, die liefde is, elkaar trouw beloven, wat de toekomst ook brengen zal, voor heel jullie toekomst. Laat je dan door God raken, op je eigen, unieke manier, en in beweging brengen, om steeds weer die belofte waar te maken, op onnoemelijk veel nieuwe manieren, doorheen alles wat de tijd jullie brengen zal.

Er komen rustige, zalige tijden, waarin je elkaar kan koesteren en kan genieten van elkaar. Maar er zullen ook stormen zijn: dan zal het gebulder van het water en het zand de dialoog moeilijk maken. Rusteloos en radeloos wordt er naar nieuwe evenwichten of oplossingen gezocht. Of het kan zo windstil zijn, dat het lijkt of er niets meer te zeggen of te doen valt. Blijf dan samen vertrouwen en blijf zoeken naar wegen om van jullie ja-woord een levend woord te maken, dat ook kan weerklinken in de harten van de mensen met wie jullie verbonden zijn, over alle grenzen heen.

Advertenties

1 Response to “Homilie voor de huwelijksviering van Maarten Van Orshaegen en Ydris Aerts”


  1. 1 Yldris Aerts zaterdag 22 september 2012 om 16:23

    Super om hier onze homelie terug te vinden! Inkaderen en naast de huwelijksfoto hangen staat nog op het programma. Bedankt voor de mooie misviering!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 111,192 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.191 andere volgers


%d bloggers liken dit: