Homilie voor de uitvaart van Irène Pirlet


Op zaterdag 15 februari 2014 nam onze familie afscheid van de moeder van mijn vader in een druk bijgewoonde uitvaartplechtigheid in de door onze familie zo gekoesterde Sint-Theresiakerk op den Bunt te Ekeren. Ik had de eer voor te mogen gaan in deze intense viering en sprak er deze woorden uit:

lezingen:
Spreuken 31, 10-12.17.20.25-28.30.31
Matteüs  5, 1-9

openingswoord

Beminde broeders en zusters, we zijn hier met velen samengekomen om afscheid te nemen van onze Bomma, Irène Pirlet. In naam van de familie en van de parochiegemeenschap heet ik u van harte welkom. Uw aanwezigheid is voor onze familie een grote steun bij het verdriet dat dit heengaan met zich meebrengt. Behalve onze diepe droefheid drukken we in deze viering ook onze grote dankbaarheid uit om het goede dat haar leven heeft gebracht, voor haarzelf en voor ons, die het leven met haar mochten delen. Daarom vieren we eucharistie, het gebed van dankbaarheid en lof aan God. Zo willen we verbonden zijn met de hele kerkgemeenschap, die met ons meebidt. Zo drukken we ook haar en ons geloof uit dat de dood niet het laatste woord heeft. In de verrijzenis van Jezus Christus heeft God ons getoond dat liefde sterker is dan de dood.

 

homilie

Wanneer het mysterie van de dood ons treft, voelen we hoe kwetsbaar een mens kan zijn. Het is een confrontatie met de grenzen die onlosmakelijk met ons mens-zijn verbonden zijn. Iedereen gaat op zijn of haar eigen manier met de dood om. Er zijn mensen die er heel verdrietig van worden, anderen worden angstig, weer anderen proberen hun aandacht zo snel mogelijk weer bij het leven te brengen. We hebben allemaal onze eigen stijl in het verwerken van verlies. En dat is oké zo. Dat mogen we elk voor zich op ons eigen tempo doen, stap voor stap. 

Gelovigen en niet-gelovigen hebben ook de gewoonte – de traditie – om het overlijden van een dierbare medemens samen te verwerken. Samen zoeken we naar een zinvolle manier om het verdriet en de mooie herinneringen met elkaar te delen. We geven woorden aan onze machteloosheid. Die woorden zijn vaak ook een schreeuw naar buiten toe, naar boven toe. Naar God.

Toch is dit afscheid niet alleen maar droefheid. Wij zijn hier samengekomen omdat we ook dankbaar zijn voor het mooie dat de Bomma in ons leven betekend heeft. Die dankbaarheid gaat voor de meesten van ons vooral uit naar de Bomma zelf. Maar er is ook dankbaarheid naar God toe, die, zo geloven we, al dit goede mogelijk heeft gemaakt. Onze dankbaarheid naar God gaat nog een beetje dieper. In deze viering willen we God ook dankzeggen dat de dood in ons bestaan niet het laatste woord krijgt. De verrijzenis van zijn Zoon Jezus Christus toont ons dat Gods liefde sterker is dan de dood. Ook onze eigen liefde voor de Bomma krijgt haar volle betekenis pas over de grenzen van de dood heen. Daar mogen we op vertrouwen.

Bij het beluisteren van de evangelielezing zonet, viel me op hoeveel van de zaligsprekingen van Jezus toegepast kunnen worden op het leven van de Bomma. Het lijkt wel alsof God doorheen het leven van de Bomma een stukje evangelie heeft proberen te verkondigen. Ik heb haar altijd bewonderd om haar vermogen om met de eenvoudige dingen in het leven wonderen te doen. Ze had voeling met wie arm van geest is. Ze kon delen in de vreugde om heel kleine dingen. Haar opluchting wanneer na een al dan niet spectaculaire valpartij een kleinkind weer kon overeind krabbelen en glimlachen. Aan zo iemand behoort het Rijk der Hemelen, zegt Jezus. Ze heeft ook verdriet gekend in haar leven. De steun van haar familie, maar ook van haar geloof brachten haar troost.  Ze was zachtmoedig en kon heel geduldig onrecht verdragen wanneer mensen het haar moeilijk maakten, bazig deden of haar inzet niet naar waarde schatten. Zo zou ik al die zaligsprekingen voor ogen kunnen nemen… en ik ben er zeker van dat ik momenten zou kunnen ontdekken in haar leven die van toepassing waren.

Nu we hier met zovelen samen zijn om het afscheid van de Bomma ook vanuit ons geloof betekenis te geven, wordt onze blik gericht op onze herinneringen. We koesteren wat haar en ons dierbaar is en delen anekdotes of vertellen over de laatste momenten dat we bij haar waren. In deze viering hebben we met de familie heel wat verwijzingen verwerkt naar wat voor haar belangrijk was, waar ze vreugde of troost in vond. De bloem bij het kruisje op de kist vertegenwoordigt de ontelbare bloemen en planten die ze verzorgd heeft. Al toen ik elf jaar was heeft ze me geleerd hoe ik geraniums kon stekken. Haar veranda was een waar geraniumparadijs. Haar tuin was een sympathieke tuin waar jong en oud aangenaam konden verpozen. Veel van de muziek van deze viering, was ook de Bomma dierbaar. En nog veel en veel belangrijker: kijk eens om u heen. Zo veel mensen die een band met de Bomma hadden.

Haar naam, Irène, betekent vrede. Ze is een kind van God. Ze leefde in intense verbondenheid met haar man Robert, was een liefhebbende moeder voor haar kinderen, een fiere en geëngageerde Bomma voor haar klein- en achterkinderen. Ja, haar man, haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen waren haar vreugde en haar trots… en soms ook wel eens haar kruis. Maar zoals in het evangelie klonk: zalig de barmhartigen…

Het Boek der Spreuken kon het niet trefzekerder zeggen: “Haar kinderen prijzen haar, haar man bejubelt haar.” En ik zou kunnen aanvullen: “Ze wordt door haar kleinkinderen op handen gedragen.” Dat zullen we u aan het einde van de viering laten meebeleven. 

De troost die Bomma in het geloof zocht, mogen ook wij ondervinden. Haar biddende verbondenheid met den Bompa (zijn foto bracht hem na zijn overlijden steeds prominent in de aandacht), wordt nu ook ons bidden. Daarom hebben we het gebed dat voor Bompa zo dierbaar was ­– het stak bovenaan in zijn werkmap – ook een plaats gegeven in deze viering. Want na het overlijden van den Bompa, heeft Bomma dat gebed laten kalligraferen en inkaderen. Het hing boven haar bed in haar kamer in de Welvaart.

We bidden, zoals in het laatste deel van dat gebed, vandaag ook om de voorspraak van Maria. In de devotie van Bomma en Bompa had zij een bijzondere plaats. Moge haar gebed bij de Heer ons hoop en troost schenken bij moeilijke momenten, wanneer we de Bomma missen. Hoe mooi is het niet dat we ons voortaan kunnen herinneren dat bij haar overgang naar de hemel in Bomma’s kamer het Ave Maria klonk.

Lieve mensen, in deze viering vertrouwen we de Bomma aan Gods liefde en barmhartigheid toe. Door het doopsel hebben we deel gekregen aan het mysterie van Pasen: vanuit datzelfde doopsel durven we er op vertrouwen dat dit afscheid geen vaarwel is, maar een tot weerziens.

Rust zacht, Bomma. Wij vergeten je niet. En ongetwijfeld denk jij, van waar je nu bent thuisgekomen, nu ook aan ons.

Advertenties

0 Responses to “Homilie voor de uitvaart van Irène Pirlet”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 112,224 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: