Homilie voor de huwelijksviering van Toon Janssens en Annelies Van Looveren


Met een toch nog redelijk enthousiast zonnetje en vooral heel wat enthousiaste mensen (en op ’t einde paarden) mocht ik vandaag in de Sint-Bavokerk te Zittaart het huwelijk inzegenen van Toon Janssens en Annelies Van Looveren. Met heel poëtische lezingen, een lach en een traan, werd het een onvergetelijke viering.

lezingen:
Hooglied 2,8-10.14.16a;8,6-7a
Johannes 15,9-27

Beste mensen, de liefdespoëzie van de eerste lezing, uit het Bijbelboek Hooglied, geeft ons een staaltje van de Oosterse romantiek van de tijd. Er wordt met beelden gewerkt om gevoelens uit te drukken. Heel schilderachtig wordt de komst van de geliefde aangekondigd: als een gazel snelt hij over de heuvels, als het jong van een hert: dartel en gezwind.
En het meisje, dat in deze tekst aan het woord is, wordt vergeleken met een duif: een sierlijk, onschuldig wezen.
En dan wordt de liefde beschreven met een beeld dat voor ons wat vreemd kan lijken: in plaats van lieflijke en zoete taferelen, wordt de liefde vergeleken met de dood. Ze is onverbiddelijk en duidelijk: de liefde sluit ieder ander buiten zodra zij haar keuze heeft gemaakt. Zo is het met het christelijk huwelijk ook: mensen maken één duidelijke partnerkeuze: ik wil joúw man zijn, ik wil joúw vrouw zijn. Ik wil je liefhebben en waarderen, alle dagen van mijn leven.
Vandaag mogen wij getuige zijn van dit ja-woord van Annelies en Toon. We mogen delen in de vreugde en de hoop die hun levensengagement aan hen geeft. Ze hebben er erg naar uitgekeken. En nu zitten zij hier, in ons midden. Hun gedeelde passie, de paardensport, heeft hen samengebracht. Misschien vraagt u zich dan af, waarom er bij al die dieren in de eerste lezing geen paard zat. Wel, ‘k ben het even gaan natellen en, van de ongeveer 130 keer dat een paard in de Bijbel vermeld wordt, gaat het vooral om een paard als rijdier in de strijd. In het oude Israël kende men het gebruik van paarden eigenlijk niet. Als er al paarden vermeld staan, dan zijn het die van de hen omringende volkeren. De Bijbelse boeken beschouwen paardrijden als iets dat bij soldaten hoort. Buiten oorlogstijd werd er op ezels en muildieren gereden. En zo is de ezel in de Bijbel een symbool van vrede geworden, terwijl een paard vereenzelvigd wordt met strijd, maar ook met dapperheid. Meer dan een weetje is het niet, maar het leek me wel toepasselijk om dit met u te delen vandaag.
Maar nu terug naar de reden van onze samenkomst. Jezus’ woorden geven aan Annelies en Toon bagage mee voor onderweg, maar ook aan ons allemaal een opdracht: houden van elkaar, zoals Jezus van ons houdt. Het grootste bewijs van liefde is dat iemand wil sterven voor zijn vrienden, zegt Jezus. En dat heeft Hij ook tot in de uiterste consequentie waargemaakt. Zelfs tot ver daarover: Jezus heeft zijn leven gegeven opdat alle mensen, ook jullie, ook ik, zouden inzien hoe groot Gods liefde is voor ons. Om ons hart altijd weer naar en met de liefde te bewegen. Om in de dierenwereld te blijven: wanneer we Jezus aan het kruis zien hangen, zou dat op ons hetzelfde effect moeten hebben alsof God met puppy-oogjes naar ons kijkt en zegt “toe, houd van elkaar, van alle mensen, zoals ik van alle mensen houd, oneindig en onnoemelijk veel”.
De grote kerkvader Augustinus vatte alle leefregels binnen het christendom samen in één zeer korte leidraad: “Bemin, en doe dan wat je wil.” Want als je de ander werkelijk bemint, dan wil je alleen nog maar het goede voor je naaste. Als je de ander werkelijk bemint, dan heb je niet de neiging om van jezelf het middelpunt van het heelal te maken, maar maak je ruimte voor elkaars geluk. Wie bemint, doet goede dingen. Ok, soms doen liefhebbende mensen ook stommiteiten. Maar wie echt liefheeft, kan niet het kwade wensen voor wie men bemint. Hoogstens gaat het goedbedoelend fout.
Jezus toonde in woord en daad hoe wij onze naaste kunnen liefhebben. Ons engagement naar elkaar toe, liefst en vooral naar wie onze hulp het meeste nodig hebben, is een teken dat we Jezus’ boodschap begrepen hebben. Wanneer we, al is het maar een klein beetje, snappen wat het betekent dat een ander ons bemint, dat God ons bemint, voelen we de oproep om die liefde te beantwoorden. Zo heeft God in Jezus getoond wat ‘liefde tot het uiterste’ betekent.
En vandaag geeft God ons er nog een teken bij: de liefde tussen Annelies en Toon wordt door het sacrament van het huwelijk een levend teken van Gods liefde voor ons. Als wij zien hoeveel deze twee huwenden van elkaar houden, mogen we dat ook zien als een manier waarop God ons herinnert aan alle liefde die er te vinden is, waarvan Hij de bron is.
Beste Annelies en Toon, samen met de hele kerkgemeenschap wensen we jullie een gelukkige en mooie toekomst toe. Moge de liefde altijd de hoogste waarde zijn in jullie gezin, de bron en de maatstaf van jullie handelen en spreken. En dat jullie altijd de verbondenheid en steun mogen voelen van de zovelen die jullie in het hart dragen. Dat is onze wens voor jullie op deze mijlpaaldag in jullie leven. Amen.

Advertenties

0 Responses to “Homilie voor de huwelijksviering van Toon Janssens en Annelies Van Looveren”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Bezoekers:

  • 112,243 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: