Archive for the 'Beeld van de week' Category

Weer een symbolische mijlpaal


Ja hoor, ’t is weer zover: weer een grote kaap bereikt in mijn bezoekerscijfers.

50 000 pageviews… dat is veel meer dan ik me ooit had durven toewensen.

50000-747001

Het sterkt mij alvast in mijn voornemens: gemiddeld een keer per week iets nieuws posten.

Voor de statistiekliefhebbers:

Op dit moment telt deze blog 236 posts in 12 categorieën en 263 comments. Tot de meest populaire pagina’s behoren mijn huwelijkspreken. Blijkbaar zoeken veel koppels hun teksten op het Internet…

Advertenties

Twee jaar


Vandaag is het twee jaar en een dag geleden dat ik door mgr. Van Looy tot priester werd gewijd.

Verjaardagen zijn vaak ook terugblikmomenten. Toen ik m’n eigen woorden van 29 april (dankviering in Ekeren) teruglas, dacht ik: ze blijven actueel…

Dus citeer ik mezelf (dat spaart een hoop gedoe rond copyright) om mij en u weer even in herinnering te brengen waar het voor mij om gaat:

Een tijd geleden werd mij, in het kader van een studiedag een de universiteit, gevraagd om eens na te denken over mijn levensverhaal. De diepe vraag die bleef nazinderen was: hoe wil ik dat mensen zich mij herinneren? Of om het met een beeld te zeggen: wat moet er op mijn grafsteen staan?
Mogelijk vindt u het een beetje luguber dat een jong iemand als ik op een feestelijke dag als deze zulke beschouwingen met u deel. Nochtans is dit een uitstekend moment om even bij deze vragen stil te staan. Hoe wil ik dat mensen aan mij denken? Wat beleef ik als de boodschap van mijn leven? Welk verhaal wil God met mijn leven vertellen?

Als ik één beeld mag kiezen dat voorgoed op ieders netvlies gebrand is, valt mijn keuze op het moment dat mgr. Van Looy de hostieschaal en de kelk aan mij overreikte.
Zo wil ik herinnerd worden: gewijd tot dienstbaarheid en herderschap, geknield als teken van mijn overgave aan God, met open handen als teken van mijn beschikbaarheid voor de mensen. En toen zei de bisschop: leef overeenkomstig het mysterie dat u in handen wordt gelegd. Dat wil zeggen: zorg dat je hele leven “eucharistie” is: dankzegging, gave, paasmysterie.
Het is nog veel te vroeg om uit te maken of dit inderdaad altijd zo zal zijn  in mijn leven. Het weze een troost: op een grafsteen staan niet alle kleine kantjes van de dierbare overledene gegrift, maar een totaalbeeld.

Van 2007-04-15 Priesterwijding

Augustinus schreef als bisschop over zichzelf en de priesters die hem bijstonden in het dienstwerk: wij weiden (herderen) u, met u worden wij geweid (geherderd) door Christus. De Heer geeft ons de kracht om u zozeer te beminnen dat wij voor u kunnen sterven, metterdaad of met het hart. (aut effectu, aut affectu).

Dag en nacht heb ik doorgebracht in gebed. Heen en weer geslingerd door gevoelens en gedachten zocht ik naar antwoorden op talloze vragen. Roeping is worsteling, daar kan ik van getuigen. Hoe meer ik vroeg om inzicht, hoe groter het mysterie werd. Hoe meer ik zocht naar zekerheid, hoe dieper de afgrond van de twijfel werd.
En dan ontdekte ik de woorden die Paulus getroost hebben: “Mijn genade is u genoeg.” In zwakheid wordt Gods kracht zichtbaar. En zo heb ik geleerd mijn zwakheid te zien als de plaats waar God zijn liefde kan tonen aan mij en aan mijn medemensen.
Mensen vragen me wel eens of ik nu fier ben. Natuurlijk ben ik dat wel. Maar net zoals Paulus kan ik zeggen: als er te roemen valt, dan in de eerste plaats op God, de Gever van alles; op de Zoon, de Verlosser van allen, op de Geest, de bezieler van allen.
Ik ben fier op de Kerk, het huis waar allen in mogen wonen.
Valt er dan nog te roemen? Uit mijzelf ben ik niets. Wat heb ik dat ik niet gekregen heb?
Juist in mijn menselijke kleinheid hoop ik een ruimte te kunnen maken waarin Gods liefde zich aan de mensen kan tonen.

In de Schrift lezen we: Wij hebben een hogepriester nodig, die in staat is mee te voelen met onze zwakheden. Iemand die de dood en de pijn doorstaan heeft. Iemand die ons begrijpt. Paulus schrijft dit over Jezus Christus, de Hogepriester in eeuwigheid. Nu ik mag delen in dat priesterschap, durf ik deze uitspraken ook toepassen op mijzelf. Mijn leven is al getekend door donkere periodes. Ik weet wat het is om “uit diepten van ellende” te roepen tot God, twijfelend of Hij wel luistert. De ervaring van een ballingschap, zoals het volk Israël in Babylonië, is mij niet vreemd. Maar ook de Uittocht, de Verrijzenis heeft zich in mijn eigen leven al doen opmerken. God zij dank.

In mijn jeugd vroeg ik me af “Wat moet ik doen, Heer?”
De Bijbel en de Kerk hebben me het antwoord geleerd: God beminnen en de naast zoals mezelf. Bidden en waken, opdat de bekoring van de onverschilligheid me niet zou strikken.
En net zoals Jezus de voeten wassen van mijn medemensen: dienstbaar zijn in woord en daad aan allen, vooral aan de kleinsten en zwaksten van mijn broeders en zusters.
Door het doopsel en de wijding ben ik geworden tot profeet, die Gods Woord verkondigen mag; tot priester, die in gebed en in de viering van de sacramenten Gods heilsdaden mag beleven en tot voorspraak mag zijn van mijn medemensen; tot koning, die in liefde het dienstwerk van de leiding vervult.

Met de profeten kan ik verzuchten “ach, Heer, ik ben nog zo jong”. Maar God zal antwoorden: “zeg niet: ik ben nog zo jong”. (God houdt wel wat van discussie)
Priester gewijd worden is een oefening in geloof, geloof in de waarheid van mijn zending. Vertrouwen dat de Kerk, die mij geroepen heeft, mijn dienstwerk zal erkennen en sturen.
“Mijn wolk zal voor u uitgaan”, heeft God aan het uitverkoren volk beloofd. Gods wolk, zijn aanwezigheid brengt rust, geluk, tevredenheid en geduld in mijn leven. Mijn leven zal nooit vrij zijn van lasten en lijden, van ongeluk. Maar zijn Geest zal me steunen en mijn wankele geloof steunen en voeden.

“Wat moet ik doen, Heer?”
“Leer van Mij: Ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Neem mijn juk op uw schouders.”

En de stem van de Heer weerklonk: “Wie zal ik zenden?”
En ik sprak: “Hier ben ik, God, uw wil te doen is mijn vreugde. Zend mij, Heer.”

En voor de liefhebbers van cijfertjes:
39 doopsels (sinds m’n diakenwijding):
Marie, Bryan, Tibo, Stien, Nore, Nick, Keano en Chiara (tweeling), Lisa Loewie, Jana, Giel, Sybe, Joshua, Senne, Nathan, Kyara Nina, Marit, Brent, Rube, Ella Jessy, Liese, Febe, Laerke, Toon, Daan, Nieke, Louise, Sem, Lena, Nel, Febe, Arnaud, Milly, Maja, Quintin en Tibo

en 8 huwelijken:
Jo en Ellen, Nico en Sofie, Bart en Kelly, Stefan en Monique, Ronny en Inge, David en Elke, Guido en Veerle en Daan en Veerle.

Klasbezinning Maris Stella Malle


Van maandagochtend 23 tot woensdagmiddag 25 maart mocht ik de klasbezinning  begeleiden van de leerlingen van 6 architecturale en binnenhuiskunst en 6 beeldende kunsten van het Maris Stella instituut te Oostmalle.

Een boeiende en sympathieke groep, aangevuld met hun leerkracht Hugo De Clerck en met Karolien, die de opleiding tot godsdienstleerkracht volgt en in het kader daarvan een werk maakt rond klasbezinningen.

‘k Herhaal hier wat ik voor de jongerenblog van de abdij reeds schreef en voeg er een uitgebreider foto-album aan toe…

Beste mensen,
dankjewel voor deze mooie driedaagse. Jullie zijn een heel boeiende groep, die zowel in de uitbundige als in de rustige momenten steeds heel aandachtig en betrokken bleven. De gedragen stiltes, de lachbuien, de gezelligheid tussendoor, de intense gesprekken… ze zullen niet snel vergeten zijn.
Veel geluk en inspiratie!

fr. Vincent

Klasbezinning Maris Stella Malle


Van woensdagnamiddag 11 tot vrijdagnamiddag 13 maart 2009 mocht ik leerlingen van het zesde jaar van het Maris Stella Instituut uit Malle begeleiden tijdens hun klasbezinning. Een boeiende tocht rond de vraag naar zichzelf, de ander, de toekomst, het essentiële… Heel wat grappige en gezellige momenten vormden een evenwicht met de diepzinnige en boeiende gesprekken. Poëzie en beeldende kunst kregen er hun plaats in de toekomst-elfjes, waar originaliteit, ontroering en humor de toon zetten.

Dankjewel, beste mensen, voor deze fijne driedaagse. Het was heel aangenaam en boeiend met jullie op weg te mogen gaan. Blijf elkaar meedragen in deze laatste eindspurt naar het eerste grote diploma. Bewaar en koester de stilte die je in onze abdij hebt leren kennen en waarderen. …en kom gerust “bijtanken” als je ze lijkt kwijt te zijn.
Graag tot ziens!

De foto’s:

2009-03-13 Klasbezinning Maris Stella Malle

Belevingsdagen DLO KHLeuven


(Ook gepost op onze jongerenblog)

Op donderdag 26 en vrijdag 27 februari 2009 waren er 10 studentes van het departement Lerarenopleiding van de Katholieke Hogeschool Leuven op het bezinningscentrum te gast voor een belevingstweedaagse. Ze volgden het dagritme van de abdijgemeenschap en gingen met fr. Vincent op ontdekkingstocht “achter de schermen” van het abdijleven. Heel wat vragen en raadsels werden opgelost. Tussendoor was er ook tijd voor ontspanning, die af en toe een bloedige dodelijke afloop kende in het spel De Weerwolven van Wakkerdam, hoewel het er bij de Jungle Speed vaak ook heftig aan toe ging. De motregen tijdens de wandeling rond de abdij kon de sfeer niet bederven.

Bedankt, dames, voor jullie geïnteresseerde en positieve deelname, de open en boeiende gesprekken en het sympathieke gezelschap tijdens de ontspanningsmomenten en de maaltijden. ‘k Wens jullie toe dat jullie enthousiasme aanstekelijk mag zijn voor de leerlingen die jullie tijdens jullie engagement als leerkracht zullen ontmoeten.

Het hele foto-album:

2009-02-27 Meeleefdagen DLO KHLeuven

Klasbezinning Sint-Janscollege Meldert


Van woensdag 21 tot vrijdag 23 januari 2009 verbleven de leerlingen van 5 LMT, 5 MtWe a en b in onze abdij. Ik mocht hen begeleiden bij deze klasbezinning, waar ik hen mocht leren kennen als een boeiende en sympathieke groep. Soms luidruchtig, soms muisstil, vaak grappig, soms heel diepgaand, en altijd eerlijk en inspirerend.

Bedankt voor deze mooie driedaagse. ‘k Hoop dat jullie er veel inspiratie en hoop uit kunnen putten.

‘k Heb 8 toekomstelfjes van jullie opgeschreven:

Romantiek
lieve partner
later ook kinderen
die heel gelukkig zijn
toekomst

Geld
wil het
en liefst veel
desnoods steel ik het
geluk

Geluk
soms oneindig
moet je zoeken
zit in kleine dingen
onmisbaar

Geluk
voor zoekers
samenzijn zonder zorgen
zoeken naar een zin
leven

Sterven
iedereen sterft
het gemeenschappelijke einde
je moet er naartoe
leven

Toekomst
tikkende klok
staat niet stil
wij staan wel stil…
achteruitgang

Huisje
thuis voelen
in rustige omgeving
hondje katje konijntje schaapje
kinderboerderij

Reizen
de wereld
is onze speeltuin
waar we plezier hebben
samen.

En ook de foto’s mogen niet ontbreken…
(wie een (gratis) Google-account heeft en dat wil, kan comments toevoegen)

2009 Klasbezinning Sint-Janscollege Meldert

Klasbezinning Sint-Michielscollege Schoten 5WW2


Van woensdag 14 tot vrijdag 16 januari 2009 verbleven de leerlingen van 5WW2 van het Sint-Michielscollege te Schoten in ons bezinningscentrum. Door met hen als begeleider die dagen door te brengen, leerde ik wat een sympathieke en veelzijdige groep ze zijn. Samen mochten we ontdekken hoe verschillende karakters elkaar kunnen verrijken, dat mensen vaak een positiever beeld van je hebben dan je verwacht en dat stilte zelfs voor rumoerige groepen een sterke en deugddoende ervaring kan zijn. Maar ook dat weerwolven opsporen de ene keer sneller gaat dan de anderen en dat Chinese vrijwilligers soms liever anders genoemd worden 😉

‘k Hoop hen met deze driedaagse wat spirituele bagage meegegeven te hebben en wens hen veel succes in dit en alle komende schooljaren.

Hieronder is de link te vinden naar de foto’s die deze dagen gemaakt zijn.

2009-01-16 Klasbezinning Sint-Michielscollege Schoten 5WW2

Bezoekers:

  • 111,541 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.191 andere volgers


%d bloggers liken dit: