Archive for the 'Gedichten' Category

Klasbezinning Sint-Janscollege Meldert


Van woensdag 21 tot vrijdag 23 januari 2009 verbleven de leerlingen van 5 LMT, 5 MtWe a en b in onze abdij. Ik mocht hen begeleiden bij deze klasbezinning, waar ik hen mocht leren kennen als een boeiende en sympathieke groep. Soms luidruchtig, soms muisstil, vaak grappig, soms heel diepgaand, en altijd eerlijk en inspirerend.

Bedankt voor deze mooie driedaagse. ‘k Hoop dat jullie er veel inspiratie en hoop uit kunnen putten.

‘k Heb 8 toekomstelfjes van jullie opgeschreven:

Romantiek
lieve partner
later ook kinderen
die heel gelukkig zijn
toekomst

Geld
wil het
en liefst veel
desnoods steel ik het
geluk

Geluk
soms oneindig
moet je zoeken
zit in kleine dingen
onmisbaar

Geluk
voor zoekers
samenzijn zonder zorgen
zoeken naar een zin
leven

Sterven
iedereen sterft
het gemeenschappelijke einde
je moet er naartoe
leven

Toekomst
tikkende klok
staat niet stil
wij staan wel stil…
achteruitgang

Huisje
thuis voelen
in rustige omgeving
hondje katje konijntje schaapje
kinderboerderij

Reizen
de wereld
is onze speeltuin
waar we plezier hebben
samen.

En ook de foto’s mogen niet ontbreken…
(wie een (gratis) Google-account heeft en dat wil, kan comments toevoegen)

2009 Klasbezinning Sint-Janscollege Meldert
Advertenties

Hoogfeest van onze heilige vader Augustinus


Vandaag, 28 augustus, viert de abdijgemeenschap met de hele kerk de heilige bisschop en kerkleraar Augustinus. Omdat hij de auteur is van de kloosterregel die ook de norbertijnen hebben aangenomen, is dit voor ons een belangrijke feestdag.
In Averbode is dit de typische feestdag waarop nieuwe kandidaten het habijt ontvangen en aan hun noviciaat beginnen. Ook het uitspreken van tijdelijke en eeuwige kloostergeloften vindt bij ons meestal op het hoogfeest van Augustinus plaats.

De hymne tijdens de lezingendienst is gebaseerd op citaten uit “De Belijdenissen“, één van de meest gelezen werken van Augustinus (en na de Bijbel ook één van de meest vertaalde en verkochte werken ter wereld). Omdat deze tekst me telkens weer ontroert, wilde ik hem dit jaar ook u, lezer, niet onthouden.

O Schoonheid van mijn God, te prijzen bovenmate;
hoe heb ik U gezocht langs aller wereld weg.
Mijn liefde en mijn hoop heb ik om U verlaten,
nochtans als ik U noem, ik weet niet wat ik zeg.

Gij zijt mij zo nabij, dat ik in U moet leven;
en toch verdwaalt mijn geest in onherbergzaam land.
Toch tegen wil en dank, met alle ding verweven,
zoek ik U buiten mij, roepend naar alle kant.

Uw stem heeft mij gelokt, uw licht verblindt mijn ogen;
jagend op ieder spoor dat mij uw liefde zendt.
Ontbeert mijn hart, voor U geboren en getogen,
zijn vreugde en zijn rust, totdat het U herkent.

De mens zichzelf


De mens zichzelf

Dit is de mens
getekend met muziek
in de stem
en een beeld
als uniek.
Eerlijk als
de nacht,
maar wit als
in de ziel.
In het hart
gekwetst
en ingewikkeld
op zichzelf.
Gestemd met
vormen als
de golven van
de zee.
Vrijuit als
een vooroordeel.
Als gedachten
in haat
en liefde
door de maag
met lust
als toppunt.
In geweten
bezonken.
Met verschillend
als het geloof
en gekoesterd
in vriendschap,
maar bezorgd
als geen ander.
Dit was de
mens.

(c) 2007 Niels Verbeeck

Een Burton uit de oude doos


Tim Burton is bekend van talrijke films en animatiefilms, met een eigen stijl en beeldtaal. Wat mij in zijn beeltaal opvalt, is de aandacht voor het bleke, wanhopige gelaat van mensen.

Hier een kortfilmpje van Burton uit 1982: “Vincent”, met als tekst een schitterend gedicht (van Burton zelf) over hoe iemands fantasiewereld een mens kan verwoesten.

De stem is van Vincent Price (overleden in 1993).

Let ook eens op de bijzondere vorm van de trappen en dieren.

Voltooid Verleden Toekomst


een gedicht van J. Moeraert

De vergrijzing en de babyboom gaan hand in hand.
De buren, zij zes, hij zeven, hebben een nieuw oudje geadopteerd:
kaal, blozend, 78 kilo, driehonderd gram.
Elke ochtend na zijn spuit laat hij een boertje.

Hij gaat erop vooruit.
Na amper twee weken raakt hij nauwelijks op eigen kracht uit zijn stoel.

Hij is ook al volslagen blind
en als iemand “Dada dada” tegen hem zegt, lacht hij zijn tandvlees bloot.
Hij is nog niet stokdoof, maar dat zal niet meer lang duren.

’s Nachts stoppen ze hem in de box en leggen er een graf­steen op.
Om alvast aan de onder­kant te wennen.

Het is hun vierde adoptie al en
ze weten uit ervaring dat het straks weer stil zal zijn
als hij het huis uit is.


Bezoekers:

  • 112,224 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: