Posts Tagged 'Averbode'

Homilie voor de 10e zondag door het jaar C


Abdijkerk Averbode – zondag 5 juni 2016

openingswoord

Hartelijk welkom, broeders en zusters, om op deze zondag met ons samen eucharistie te vieren. Elke zondag laten we ons dankbaar inspireren door ons geloof dat de Heer is opgestaan, maar ook dat Hij anderen doet opstaan uit ziekte en dood. Laten wij elkaar bemoedigen door de zorgende troost die we van God ontvangen. Laten we in alle eerlijkheid voor God gaan staan, in het besef dat we zijn hulp en barmhartigheid nodig hebben.

lezingen

1 Koningen 17,17-24
Psalm 30
Galaten 1, 11-19
Lucas 7-11-17

homilie

Wanneer ik een klasbezinning begeleid, is er een groepsoefening, waarbij de deelnemers per twee worden gezet om korte interviews van elkaar af te nemen. Op die manier leren ze elkaar op een heel nieuwe manier kennen. Vanzelfsprekend neem ik als begeleider ook deel aan die opdracht. Eén van de vragen die ik dan graag aan mijn gesprekspartners stel is: ‘Stel je voor dat je, zoals een held in de tekenfilms of stripverhalen, een superkracht zou hebben. Welke superkracht zou je dan graag hebben?’.

Natuurlijk passeren veel van de populaire antwoorden regelmatig de revue: onoverwinnelijk zijn, kunnen vliegen, onzichtbaar kunnen zijn, onsterfelijk zijn, een blik die overal doorheen kijkt (bij die pubers gaat het dan wellicht voornamelijk om kledij), supersterk zijn om zware dingen te kunnen verplaatsen, … Maar één van de superkrachten die ik ook vaak hoor terugkomen is de gave om mensen met één aanraking helemaal te genezen.

Vandaag kregen we zowel in de eerste lezing als in het evangelie zo’n genezingsverhaal te horen. Ook al worden veel van die verhalen vaak wat weggerelativeerd als symbolische voorstellingen, toch blijven ze tot de verbeelding spreken. Het is duidelijk dat de mensen die in Jezus’ omgeving leefden, zijn aanwezigheid en optreden als helend en zelfs levengevend ervaren hebben. De profeet Jesaja kondigde het al aan als één van de tekens dat de Messias onder het volk zou zijn: blinden zullen zien, doven horen, melaatsen worden gereinigd en doden staan op. En ook Jezus antwoordde aan de leerlingen van Johannes deze tekenen, wanneer hij hen vanuit de gevangenis naar Hem toestuurde met de vraag of Jezus de Komende was, of dat ze een ander te verwachten hadden.

We zien in de genezings- en opwekkingsverhalen een bezorgde en bekommerde Jezus, die zich laat raken door het leed van de zieken of het verdriet van de nabestaanden. Vooral wanneer een kind of zijn vriend Lazarus gestorven zijn, toont Hij zich emotioneel betrokken. Het eerste dat Hij doet is de rouwenden geruststellen: ween niet, wees niet verdrietig, heb geloof, heb vertrouwen.

Zoals bij de genezing van het dochtertje van Jaïrus, is de genezing van de jongeman in Naïm de hele doden-kermis al op gang: met veel misbaar wordt gerouwd om een kind. De hoop op de toekomst heeft een knauw gekregen.

Vooral bij wat Lucas ons vandaag verhaalt is dat radeloze gevoel sterk: de enige zoon van een weduwe sterft. Al haar hoop op een nageslacht, maar ook op toekomstig levensonderhoud dank zij de vruchten van zijn arbeid, vallen weg. Jezus geeft zowel de jongen als zijn moeder weer een toekomst.

Vandaag kunnen ook wij naar zulke verhalen luisteren. En dan halen we misschien onze schouders op en zeggen: ‘Zoiets kan ik toch niet.’ En in zekere zin is dat wel realistisch. Maar aan de andere kant kunnen we toch weer wél iets doen dat ongetwijfeld een positieve evolutie zal betekenen in het leven van zieken en rouwenden. Ook al missen we misschien de superkracht van onmiddellijke genezing, er zijn ons enkele andere superkrachten gegeven, die we vaak sterk onderschatten en ook onderbenut laten.

We kunnen door onze aanwezigheid, ons gezelschap, onze aandacht een teken van Gods liefde zijn in het leven van wie ziek is of rouwt om het verlies van een nabije. Niet de grote theorieën of grootste gebaren, maar gewoon het geduld, de ruimte en de aanvaarding die we de andere aanbieden, kunnen al wonderen doen. Oog en oor hebben voor onze lijdende medemens vraagt vaak veel minder dan we vooraf vrezen. Het duurste dat we er in moeten investeren is tijd. En vooral als patiëntlief een eerder zagerig type is, vraagt het ook wat extra motivatie om regelmatig te gaan. We zijn vaak bang van de ellende, het deprimerende verhaal, de oeverloze herhalingen, het machteloze gevoel dat ons bekruipt, omdat we het gevoel hebben dat we iets moeten zeggen of doen en we weten niet wat.

Zieken of rouwenden bezoeken zijn werken van barmhartigheid, die zeker in dit jubeljaar van de goddelijke barmhartigheid even in het voetlicht geplaatst mogen worden. Niet iedereen heeft dat talent. Bepaalde basishoudingen en vingerwijzingen kan je ook leren, soms ook met vallen en opstaan, zoals zoveel dingen.

In het bisdom Antwerpen heeft men voor de zeven werken van barmhartigheid in de zeven collegiale kerken een bedevaartsroute uitgewerkt. De Sint Dimpnakerk in Geel is elke zondagnamiddag en dinsdagnamiddag geopend voor mensen die er voor zieken willen bidden. Er is ook de gelegenheid om in een kort en sfeervol moment de ziekenzalving te vieren. Zulke initiatieven zijn ook mooie momenten om onze verbondenheid met zieke medemensen te versterken.

Het zijn misschien geen spectaculaire genezingen die we er door verrichten, het is misschien geen superkracht zoals in de tekenfilms. Maar op een heel diep niveau blijft het toch een wonder dat in een wereld waar volgens sommigen het recht van de sterkste heerst, mensen door liefde en mededogen bewogen worden om elkaar bij te staan in hun strijd tegen een ziekte of hun omgaan met het verlies van een geliefde medemens.

Laten we God vandaag danken om die verbondenheid en dat stille vermogen om werkelijk een verschil te maken voor wie te lijden heeft. Want zo wil God doorheen onze handen en ons luisterend oor onze naasten nabij zijn.

Advertenties

Homilie voor de 2e zondag van Pasen C


 

Uitgesproken in de abdijkerk te Averbode op zondag 3 april 2016.

lezingen:
Handelingen 5,12-16
Apokalyps 1,9-11a.12-13.17-19
Johannes 20,19-31

inleidingswoord:

Broeders en zusters, hartelijk welkom om samen de tweede zondag van Pasen te vieren. De vreugde om de verrijzenis van Jezus Christus en de barmhartigheid van God brengen ons hier vandaag samen. Deze zondag draagt namelijk naast “Beloken Pasen” ook te naam van “Zondag van de goddelijke barmhartigheid”. In dit bijzondere jubeljaar van de goddelijke barmhartigheid worden we uitgenodigd om ons bewuster te worden van de goedheid en menslievendheid van God. Zo worden we opgeroepen om zelf met liefde en barmhartigheid onze medemensen te tonen hoe nabij de Heer ons wil zijn.

 

homilie:

Broeders en zusters, wie hebben de leerlingen in hun midden gezien? Wat is de betekenis van wat de apostelen beleefd hebben? En wat kan dat voor onszelf betekenen? Dat zijn de vragen die ik mezelf stelde toen ik over de lezingen van deze zondag nadacht.

We horen dit evangelie elk jaar voorlezen, waardoor we misschien een beetje gevoelloos zijn geworden voor de stuitende boodschap die er in zit.

Jezus verschijnt te midden van zijn bange leerlingen. En zijn eerste woorden zijn: “vrede zij u”. Niet “awel, lafaards, waar waren jullie toen Ik jullie het hardste nodig had? Mooi stelletje leerlingen zijn jullie. Allemaal afgedropen en gevlucht en nu als bange wezels in een zaaltje samenhokken in de hoop dat het toch nog goed komt…” Is Goede Vrijdag dan vergeten? Of de verlatenheid en doodsangst van Jezus in de Hof van Olijven?

Als we even terugkeren naar die avond en die verschrikkelijke dag, en we bekijken die in het perspectief van wat er voorheen in het leven van Jezus gebeurde, zien we een totale omwenteling: de man die weldoende rondging en zieken en kwalen genas, zonden vergaf en vreugde bracht, zit in doodsangst te wenen in de tuin van Getsémane. De man die de pijn verlichtte van wie al jaren gebukt ging onder kwalen en discriminatie, lijdt zelf pijn, wordt gegeseld, bespot en gedood. Hij die barmhartig was zoals zijn Vader in de hemel, had toen de barmhartigheid van de mensen nodig. Maar Hij kreeg ze niet. Hij neemt alles op zijn onschuldige schouders, draagt het, strompelend en vallend, naar Golgota en laat zich daar met onze zonden en lasten kruisigen. En zo vernietigt Hij onze schuld. Hij kondigt door zijn leven en lijden de genade van God af, zoals het door de profeet Jesaja voorzegd is, de passage die Jezus zelf voorlas in de synagoge. Hij breekt de sloten en stelt de beveiligingen in vraag, Hij slaat een bres om de stortvloed van Gods barmhartigheid in de wereld, in onze harten, binnen te laten stromen. Paus Franciscus zei vorige week nog: “De barmhartigheid van onze God is oneindig en onuitwisbaar; en wij drukken de dynamiek van dit mysterie uit als een “steeds grotere” barmhartigheid, ik zou zeggen, barmhartigheid die onderweg is, barmhartigheid die alle dagen middelen zoekt om een stap vooruit te gaan, een kleine stap vooruit, vooruit op de onbekende grond van onverschilligheid en geweld.”

God overdrijft door een steeds grotere barmhartigheid. Hij geeft zich helemaal in zijn geliefde Zoon.

En die geliefde Zoon is het die in het midden van de apostelen staat en hen de vrede wenst. In de Bijbel betekent vrede meer dan “geen oorlog”. Het is een situatie waarin alle onevenwicht opgelost is, de schulden zijn vereffend.

En die genade schenkt Jezus aan zijn apostelen: Hij blaast over hen, schenkt hen de heilige Geest, en vertrouwt hen het dienstwerk van de vergeving van de zonden toe. Die vergeving is de meest intense ontmoeting met Gods barmhartigheid, die alles herstelt en aan de mens zijn oorspronkelijke waardigheid terugschenkt. Als we naar God terugkeren van dwaalwegen, dan staat Hij ons zoals in de parabel van de verloren Zoon, op te wachten, niet om ons als dienstknecht, maar als geliefd kind op te nemen.

Deze Jezus is volgens de Apokalyps de Eerste en de Laatste, de Levende. Hij die gestorven was, maar lééft in de eeuwen der eeuwen. Hij heeft de sleutels van de dood en het dodenrijk. Met andere woorden: wat er ook met ons gebeurt: Hij is ons nabij, meer dan we ooit hadden durven hopen. Hij blijft als een wig de deur naar het Koninkrijk van God open houden.

Jezus toont ons de barmhartigheid van de Vader, door de weg naar Hem steeds weer open te maken. Als we straks de hymne voor het jubeljaar weer zingen, dan mogen we vervuld zijn van dankbaarheid om die barmhartigheid en nabijheid.

Paus Franciscus noemde die barmhartigheid een bron van vreugde, gemoedsrust en vrede. Als we dit op deze zondag in onze overweging mogen meenemen, vertrouw ik er op dat de heilige Geest ons kan helpen om in deze tijden van onzekerheid, onverdraagzaamheid, haat en angst de goede houding en woorden helpt te vinden om Gods Rijk zichtbaar en voelbaar te maken voor alle mensen rondom ons. Amen.

voorbede:

Broeders en zusters, laten we ons toevertrouwen aan Gods barmhartigheid en bidden voor wat onze kerkgemeenschap en ons allen ter harte gaat.

Voor alle gedoopten, in het bijzonder voor wie zich voorbereiden om in deze Paastijd het Vormsel of de eerste Communie te vieren. Dat de heilige Geest ons allen tot vrijmoedige en aanstekelijke getuigen maakt van Jezus’ verrijzenis. Laat ons bidden.

Voor slachtoffers van haat, geweld, terreur of discriminatie. Dat hun lijden niet ongezien blijft, maar anderen oproept tot daden van vrede en barmhartigheid. Laat ons bidden.

 

Voor de hulpbisschoppen Leon Lemmens en Jean Kockerols, die 5 jaar geleden gewijd werden. Dat de Heer hun dienstwerk in ons aartsbisdom zegent en goede vruchten doet voortbrengen. Laat ons bidden.

Voor de mensen om wie we bezorgd zijn en de intenties die aan ons werden toevertrouwd. Dat de vreugde van Pasen alle mensen vrede en geluk zal brengen. Laat ons bidden.

Liefdevolle en barmhartige Vader, laat uw overvloedige goedheid altijd onze hoop zijn. Maar ons bereid om uw liefde steeds weer gestalte te geven in woord en daad, zoals het ons is voorgedaan door Jezus Christus, uw Zoon en onze Heer. Amen.

De Goede Week en Pasen in onze abdijgemeenschap meevieren…


De Goede Week en Pasen bevatten de belangrijkste momenten van het liturgische jaar. We vieren met de hele kerkgemeenschap het lijden, de dood en de verrijzenis van Jezus Christus.

Dit jaar verlopen de diensten in onze abdijkerk volgens onderstaande planning. Al wie wil komen meebidden en -vieren is van harte welkom.

PALMZONDAG 28 MAART

11.00 uur: Eucharistie met zegening van de palmen en passieverhaal
15.00 uur: Passievespers met koor Wodan Skalden
18.00 uur: Completen

WITTE DONDERDAG 1 APRIL

12.10 uur: Middaggebed
16.30 uur: Boetedienst
20.00 uur: Plechtige eucharistieviering, gelegenheid tot aanbidding tot 22.30 uur

GOEDE VRIJDAG 2 APRIL

12.00 uur: Middaggebed
15.00 uur: Kruisweg
20.00 uur: Dienst van Goede Vrijdag

STILLE ZATERDAG 3 APRIL

12.00 uur: Middaggebed
18.00 uur: Vespers in kapittelzaal

21.30 uur: Paaswake

PAASZONDAG 4 APRIL

11.00 uur: Pontificale Eucharistieviering
16.00 uur: Gregoriaanse Paasvespers volgens de Premonstratenzertraditie
18.00 uur: Gregoriaanse completen

PAASMAANDAG 5 APRIL

11.00 uur: Eucharistieviering
18.00 uur: Paasvespers

Elke dag tot en met Beloken Pasen 11 april:

18.00 uur: Paasvespers volgens de Premonstratenzertraditie

ALLE DAGEN: BIECHTGELEGENHEID in de abdijkerk

875-jarige lanceert jongerenblog


In 2009 viert de abdij van Averbode haar 875-jarig bestaan. Daarbij kijkt de abdijgemeenschap niet alleen naar het verleden. Om ook in de wereld van vandaag en morgen aanwezig te zijn lanceert de abdij haar jongerenblog op 1 februari 2009.

Een redactie van enkele norbertijnen zorgt regelmatig voor nieuwe berichten. Jongeren die in de abdij op bezinning of bezoek komen, kunnen er met tekst en foto’s hun belevenissen delen. Samen met Uitgeverij Averbode wordt er geregeld gezorgd voor boeiende artikels over spiritualiteit, zingeving, geloof en kerk. Verder signaleert de jongerenblog markante gebeurtenissen in en rond de abdij. Ook gebeds- en bezinningsteksten, info over kerkelijke feesten, discussievragen, interessante weblinks, vinden hun plaats op dit interactieve communicatiemiddel. De jongerenactiviteiten in de abdij worden er
aangekondigd en achteraf kunnen deelnemers er hun herinneringen in woorden en beelden uitwisselen. Ook andere blogbezoekers kunnen er steeds hun verhaal kwijt in een virtueel gastenboek.
Zo wil de norbertijnenabdij op een eigentijdse manier aan jonge mensen inspiratie en ruimte bieden om de wereld van het abdijleven, van geloof en bezinning te verkennen.

screenshot-jongerenblog

het adres: http://blogs.abdijaverbode.be

En voor wie ’t zich afvroeg: ja hoor, ik zit ook in de redactie!

Klasbezinning Sint-Janscollege Meldert


Van woensdag 21 tot vrijdag 23 januari 2009 verbleven de leerlingen van 5 LMT, 5 MtWe a en b in onze abdij. Ik mocht hen begeleiden bij deze klasbezinning, waar ik hen mocht leren kennen als een boeiende en sympathieke groep. Soms luidruchtig, soms muisstil, vaak grappig, soms heel diepgaand, en altijd eerlijk en inspirerend.

Bedankt voor deze mooie driedaagse. ‘k Hoop dat jullie er veel inspiratie en hoop uit kunnen putten.

‘k Heb 8 toekomstelfjes van jullie opgeschreven:

Romantiek
lieve partner
later ook kinderen
die heel gelukkig zijn
toekomst

Geld
wil het
en liefst veel
desnoods steel ik het
geluk

Geluk
soms oneindig
moet je zoeken
zit in kleine dingen
onmisbaar

Geluk
voor zoekers
samenzijn zonder zorgen
zoeken naar een zin
leven

Sterven
iedereen sterft
het gemeenschappelijke einde
je moet er naartoe
leven

Toekomst
tikkende klok
staat niet stil
wij staan wel stil…
achteruitgang

Huisje
thuis voelen
in rustige omgeving
hondje katje konijntje schaapje
kinderboerderij

Reizen
de wereld
is onze speeltuin
waar we plezier hebben
samen.

En ook de foto’s mogen niet ontbreken…
(wie een (gratis) Google-account heeft en dat wil, kan comments toevoegen)

2009 Klasbezinning Sint-Janscollege Meldert

Klasbezinning Sint-Bavo Gent 6G


Van donderdag 27 tot vrijdag 28 november 2008 verbleef in ons bezinningscentrum 6G van het Sint-Bavo-instituut te Gent, samen met hun klastitularis.

Het werden ook voor mij als begeleider heel intense dagen. Een hechte klasgroep, waarin iedereen zichzelf mag en kan zijn. Wie dat nog niet besefte, heeft dat wel ontdekt deze dagen. Doorheen de leuke serieuze en serieus leuke momenten heb ik deze groep heel positief mogen ervaren. De behulpzaamheid bij alle mogelijke “huishoudelijke” bezigheden, de gezelligheid bij de ontspanningsmomenten, de intense betrokkenheid tijdens de bezinningsblokken… ze zullen nog een hele tijd blijven nazinderen.

Met deze kers (eigenlijk is het meer dan dat) sluit ik mijn eerste trimester klasbezinningen zeer tevreden af.

Aan jullie allemaal wens ik succesvolle examens en nog een heerlijk schooljaar toe. Bedankt voor alles!

Klasbezinning 6LWe en 6WW H. Drievuldigheidscollege Leuven


Donderdag 23 en vrijdag 24 oktober 2008 waren de leerlingen van 6 Latijn-Wetenschappen en 6 Wetenschappen-Wiskunde met hun klastitularis te gast in ons bezinningscentrum. Het werden intense, leuke en leerrijke bezinningsdagen, waar ik als gids en tochtgenoot tevreden en dankbaar op terugkijk.

Een heel boeiende en sympathieke groep, met heel veel verschillende meningen en temperamenten, maar ook een groot respect voor elkaar. Samen lachen, maar ook samen stil zijn: jullie konden het.

Dankjewel voor jullie openheid, voor de vlotte en stipte medewerking en al die leuke momenten tijdens of buiten de werkblokken. Jullie doen dat allemaal héél goed!

29-10-2008: update: Dankzij Sophie kan ik nu de link doorgeven voor de foto’s. Daarvoor heb je een (gratis) account nodig dat je kan aanmaken op de site.


Bezoekers:

  • 111,541 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.191 andere volgers


%d bloggers liken dit: