Posts Tagged 'huwelijk'

Homilie voor de huwelijksviering van Toon Janssens en Annelies Van Looveren


Met een toch nog redelijk enthousiast zonnetje en vooral heel wat enthousiaste mensen (en op ’t einde paarden) mocht ik vandaag in de Sint-Bavokerk te Zittaart het huwelijk inzegenen van Toon Janssens en Annelies Van Looveren. Met heel poëtische lezingen, een lach en een traan, werd het een onvergetelijke viering.

lezingen:
Hooglied 2,8-10.14.16a;8,6-7a
Johannes 15,9-27

Beste mensen, de liefdespoëzie van de eerste lezing, uit het Bijbelboek Hooglied, geeft ons een staaltje van de Oosterse romantiek van de tijd. Er wordt met beelden gewerkt om gevoelens uit te drukken. Heel schilderachtig wordt de komst van de geliefde aangekondigd: als een gazel snelt hij over de heuvels, als het jong van een hert: dartel en gezwind.
En het meisje, dat in deze tekst aan het woord is, wordt vergeleken met een duif: een sierlijk, onschuldig wezen.
En dan wordt de liefde beschreven met een beeld dat voor ons wat vreemd kan lijken: in plaats van lieflijke en zoete taferelen, wordt de liefde vergeleken met de dood. Ze is onverbiddelijk en duidelijk: de liefde sluit ieder ander buiten zodra zij haar keuze heeft gemaakt. Zo is het met het christelijk huwelijk ook: mensen maken één duidelijke partnerkeuze: ik wil joúw man zijn, ik wil joúw vrouw zijn. Ik wil je liefhebben en waarderen, alle dagen van mijn leven.
Vandaag mogen wij getuige zijn van dit ja-woord van Annelies en Toon. We mogen delen in de vreugde en de hoop die hun levensengagement aan hen geeft. Ze hebben er erg naar uitgekeken. En nu zitten zij hier, in ons midden. Hun gedeelde passie, de paardensport, heeft hen samengebracht. Misschien vraagt u zich dan af, waarom er bij al die dieren in de eerste lezing geen paard zat. Wel, ‘k ben het even gaan natellen en, van de ongeveer 130 keer dat een paard in de Bijbel vermeld wordt, gaat het vooral om een paard als rijdier in de strijd. In het oude Israël kende men het gebruik van paarden eigenlijk niet. Als er al paarden vermeld staan, dan zijn het die van de hen omringende volkeren. De Bijbelse boeken beschouwen paardrijden als iets dat bij soldaten hoort. Buiten oorlogstijd werd er op ezels en muildieren gereden. En zo is de ezel in de Bijbel een symbool van vrede geworden, terwijl een paard vereenzelvigd wordt met strijd, maar ook met dapperheid. Meer dan een weetje is het niet, maar het leek me wel toepasselijk om dit met u te delen vandaag.
Maar nu terug naar de reden van onze samenkomst. Jezus’ woorden geven aan Annelies en Toon bagage mee voor onderweg, maar ook aan ons allemaal een opdracht: houden van elkaar, zoals Jezus van ons houdt. Het grootste bewijs van liefde is dat iemand wil sterven voor zijn vrienden, zegt Jezus. En dat heeft Hij ook tot in de uiterste consequentie waargemaakt. Zelfs tot ver daarover: Jezus heeft zijn leven gegeven opdat alle mensen, ook jullie, ook ik, zouden inzien hoe groot Gods liefde is voor ons. Om ons hart altijd weer naar en met de liefde te bewegen. Om in de dierenwereld te blijven: wanneer we Jezus aan het kruis zien hangen, zou dat op ons hetzelfde effect moeten hebben alsof God met puppy-oogjes naar ons kijkt en zegt “toe, houd van elkaar, van alle mensen, zoals ik van alle mensen houd, oneindig en onnoemelijk veel”.
De grote kerkvader Augustinus vatte alle leefregels binnen het christendom samen in één zeer korte leidraad: “Bemin, en doe dan wat je wil.” Want als je de ander werkelijk bemint, dan wil je alleen nog maar het goede voor je naaste. Als je de ander werkelijk bemint, dan heb je niet de neiging om van jezelf het middelpunt van het heelal te maken, maar maak je ruimte voor elkaars geluk. Wie bemint, doet goede dingen. Ok, soms doen liefhebbende mensen ook stommiteiten. Maar wie echt liefheeft, kan niet het kwade wensen voor wie men bemint. Hoogstens gaat het goedbedoelend fout.
Jezus toonde in woord en daad hoe wij onze naaste kunnen liefhebben. Ons engagement naar elkaar toe, liefst en vooral naar wie onze hulp het meeste nodig hebben, is een teken dat we Jezus’ boodschap begrepen hebben. Wanneer we, al is het maar een klein beetje, snappen wat het betekent dat een ander ons bemint, dat God ons bemint, voelen we de oproep om die liefde te beantwoorden. Zo heeft God in Jezus getoond wat ‘liefde tot het uiterste’ betekent.
En vandaag geeft God ons er nog een teken bij: de liefde tussen Annelies en Toon wordt door het sacrament van het huwelijk een levend teken van Gods liefde voor ons. Als wij zien hoeveel deze twee huwenden van elkaar houden, mogen we dat ook zien als een manier waarop God ons herinnert aan alle liefde die er te vinden is, waarvan Hij de bron is.
Beste Annelies en Toon, samen met de hele kerkgemeenschap wensen we jullie een gelukkige en mooie toekomst toe. Moge de liefde altijd de hoogste waarde zijn in jullie gezin, de bron en de maatstaf van jullie handelen en spreken. En dat jullie altijd de verbondenheid en steun mogen voelen van de zovelen die jullie in het hart dragen. Dat is onze wens voor jullie op deze mijlpaaldag in jullie leven. Amen.

Homilie voor de huwelijksviering van Ken Ceulemans en Daisy Martens


Op zaterdag 1 oktober 2016 ging ik in de Sint-Bernadettekerk te Mortsel samen met pastoor Tom Schellekens voor in de huwelijksviering van mijn neef Ken en zijn bruid Daisy. Ik sprak er deze woorden uit tijdens de homilie:

lezingen:
1 Johannes 4,7-12
Matteus 19,3-6

homilie:

Het stond op de uitnodiging en het staat ook op de eerste bladzijde van jullie boekje: liefde is op weg zijn naar: jezelf te vinden in elkaar.
Dank zij de liefde die je van andere ontvangt kan je ook leren jezelf op een nieuwe, liefdevolle manier te ontdekken en te aanvaarden, ja te beminnen.
Sommige mensen beweren dat tegenpolen elkaar aantrekken, anderen vinden juist dat het vooral belangrijk is om genoeg gemeenschappelijke punten te hebben. De waarheid zal wellicht in ’t midden zitten.

De eerste woorden van dat citaat van Toon Hermans kan je ook apart zien: liefde is: op weg zijn. Het is een boeiende tocht, vaak met rare bochten en onverwachte valkuilen, maar ook met onnoemelijk mooie momenten, dromen en vergezichten. Want liefde brengt het beste in een mens naar boven, en vaak nog méér dan dat. Het is ook een weg die geen einde kent, als een honger die nooit helemaal gestild raakt. En toch… als je de liefde in je leven vindt, voelt het tegelijk als thuiskomen: je ontdekt iemand bij wie je helemaal en zonder schaamte jezelf kunt zijn.

De apostel Johannes zag het vanuit zijn geloofservaring in nog een ander perspectief. Zijn ervaring met God en zijn omgaan met de boodschap en de leerlingen van Jezus leerde hem om zijn geloof in drie woorden samen te vatten: God is liefde. Mensen die geen liefde kennen, kennen God niet. En wie liefheeft is een kind van God en kent God. In de Bijbel gebruikt men het woord ‘kennen’ voor iets anders dan wetenschappelijke kennis. Het is een relatie, waardoor je elkaar op een diepe manier begrijpt. In sommige streken zegt men daarom ook wanneer twee mensen een koppel vormen dat “ze kennis hebben”.

God die liefde is, heeft zichzelf helemaal aan ons gegeven in Jezus, zijn Zoon. Aan zijn liefde mogen wij ons spiegelen en door zijn liefde mogen we ons laten inspireren. En het is uitgerekend die liefde die zichtbaar wordt in het sacrament van het huwelijk: liefde die geeft en aanvaardt, grenzeloos, bodemloos, oeverloos.

Lieve Daisy en Ken, wanneer jullie straks beloven elkaar trouw te blijven in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid, dan zijn dat geen holle woorden. Jullie weten welke ups en downs het leven voor mensen in petto heeft. En helaas is de liefde geen garantie tegen pijn, tegenslag of verdriet. Maar ik geloof vast dat de liefde, zowel bij God als bij de mensen, de kracht in zich heeft om altijd het laatste woord te krijgen. Het is vanuit dat geloof dat ik er het volste vertrouwen in heb, dat de weg die jullie samen ingeslagen zijn, leidt naar geluk. Dankjewel om dit bijzondere moment met ons te delen, een moment waarop wij God aan het werk mogen zien in het leven van twee mensen van wie we veel houden. Jullie mogen rekenen op de steun van ons allemaal!

Homilie voor de huwelijksviering van Michael Van Laenen en Samantha Suykerbuyk


Op zaterdag 13 augustus 2016 mocht ik het huwelijk inzegenen van Michael Van Laenen en Samantha Suykerbuyk in de Sint-Trudokerk te Meerhout. Met deze woorden wilde ik hen nog iets meegeven voor hun leven als gehuwden.

Lezingen:
Sirach 26,1-4.13-16
Marcus 10,6-9

Homilie:

Een bekend lied van Herman van Veen, een Nederlandse zanger [eigenlijk een bijzonder geslaagde vertaling van een prachtig lied van Jacques Brel], begint met de woorden: Als liefde zo veel jaar kan duren, dan moet het echt wel liefde zijn. Ondanks de vele kille uren, de domme fouten en de pijn. En een beetje verder zingt hij in het refrein:  Ik hou van jou. Met heel mijn hart en ziel hou ik van jou. Langs zon en maan tot aan het ochtendblauw. Ik hou nog steeds van jou.

Het is omdat Michael en Samantha van elkaar houden, dat ze vandaag deze feestelijke dag met ons willen delen: de dag waarop ze met elkaar trouwen. Ze hebben bewust gekozen om dit te vieren op een moment dat Liam en Wout dit ook bewust mee kunnen vieren, er mee van kunnen genieten. Zij zijn het levende bewijs dat Samantha en Michael het leven de moeite waard vinden om door te geven.

In de eerste lezing hoorden we hoe de joodse wijze Jezus Sirach een goede en sterke vrouw ziet als een enorme rijkdom voor een gezin. Ze is een bron van geluk voor haar man en haar kinderen, een geschenk van God.

De evangelielezing herinnert ons er aan hoe belangrijk en mooi Jezus het huwelijk vond: twee mensen worden door God samengesmeed tot een eenheid van leven en liefde. Een eenheid die wij als mensen moeten respecteren en waarderen. Zo is het huwelijk niet alleen een uiting van liefde en trouw tussen de echtgenoten, maar ook een manier waarop onze samenleving en onze kerkgemeenschap eerbied hebben voor de levenskeuze van twee mensen.

Vaak moeten we niet zo ver in onze omgeving kijken om te beseffen dat dit niet altijd gemakkelijk is. Het gaat ook wel eens fout. Maar niemand die oprecht een huwelijk aangaat, verwacht of hoopt dat dit bij haar of hem het geval zal zijn. Integendeel. Vaak zijn mensen juist door wat ze in hun omgeving zien gebeuren, extra gemotiveerd om het in hun eigen leven zo goed mogelijk te doen, om er voor te gaan en er voor te vechten.

Als jullie, beste mensen, hier vandaag bij zijn, is dat omdat jullie Samantha en Michael willen steunen in hun keuze om als man en vrouw de toekomst tegemoet te gaan. Hun gezin wordt vandaag op een speciale manier extra verbonden onder Gods beschermende zegen. Daarom durf ik jullie oproepen om die steun ook af en toe te laten merken. Dat kan al met een klein woord of een eenvoudig gebaar.

En jullie alle vier, Samantha, Michael, Liam en Wout, geef ik vandaag mee dat de herinnering aan deze dag jullie telkens weer mag uitnodigen om echt te bouwen aan een goed gezin, waar het aangenaam is om te wonen, waar iedereen zijn of haar steentje bijdraagt waar het kan en waar de liefde altijd het laatste woord krijgt, wat er ook gebeurt. Amen.

Homilie voor de huwelijksviering van Remy Bellekens en Annelies Beyers


 

Op zaterdag 7 mei 2016 ging ik in de Parochiekerk OLV van Bezoeking en Bijstand te  Achterbroek voor in de huwelijksviering van Remy en Annelies, beiden zeer geëngageerd in de KLJ. Tijdens de sfeervolle viering mocht ik deze homilie uitspreken:

Lezingen:
Hooglied 2,8-10.14.16a;8,6-7a
Matteüs 19,3-6

Trouwen doe je met je hoofd en met je hart. En natuurlijk ook met elkaar.

Broeders en zusters, mensen zijn gelukzoekers. We streven naar wat ons en onze medemensen gelukkiger maakt, wat het leven mooi en aangenaam maakt. Vaak moeten we daar zelf hard voor werken, maar het gebeurt evenzeer dat het geluk ons in de schoot geworpen wordt, als een geschenk dat we niet verdiend hebben, waar we oeverloos dankbaar voor kunnen zijn.

Remy en Annelies leven allebei zowel vanuit hun hoofd als vanuit hun hart. Zij hebben ons hier vandaag uitgenodigd om getuige te zijn van hun huwelijk. Stijn en Laetitia zullen in ons aller naam straks naast dit bruidspaar staan om te horen hoe Remy en Annelies zichzelf aan elkaar geven en elkaar aanvaarden als man en vrouw.

Iemand aanvaarden als je echtgenoot… dat is geen kleine stap. Beste Remy en Annelies, jullie kennen elkaar nu al een hele tijd. Wat in de KLJ begon als een aangename samenwerking, krijgt vandaag een bekroning in een engagement met een perspectief op oneindig. Niet alleen maar omdat jullie voelen dat dit een zinvolle volgende stap is in jullie relatie, maar ook vanuit het bezinnings- en reflectieproces dat we naar deze dag toe samen hebben doorgemaakt.

Jullie huwelijksverhaal is op dit moment een nog bijna helemaal onbeschreven boek. De inleiding staat er al in, maar de inhoudstafel ga je tevergeefs zoeken. De schrijfstiften, dat zijn jullie zelf, met alle kleuren en lettertypes die je maar in je hebt. Je leven boeiend maken en houden, is iets dat je ook zelf in de hand hebt. Hoewel er natuurlijk altijd onverwachte avonturen, hopelijk vooral leuke, op jullie weg zullen te vinden zijn.

Iemand aanvaarden als je echtgenoot… dat houdt in een christelijk huwelijk ook in dat jullie zich door God laten verbinden tot een eenheid die geen mens scheiden mag of kan. In tijden als de onze, waarin engagementen op langere termijn bijna een taboe lijken geworden te zijn, is dat een krachtig signaal van vertrouwen en idealisme. Ongetwijfeld hebben jullie juist die twee eigenschappen ook op de KLJ leren kennen en appreciëren. In een jeugdbeweging een engagement opnemen, en zeker als dat bovenlokaal is, vraagt heel wat vertrouwen en idealisme. Jonge mensen durven uitdagen om zich in te zetten voor hun medemensen, voor een boeiende en leuke vrijetijdsbesteding is een dienst aan onze samenleving die vaak nog geweldig onderschat wordt.

Iemand aanvaarden als je echtgenoot… dat doe je in de eerste plaats met je hart, waar de liefde brandt die nodig is om de ander te accepteren, soms zelfs meer dan dat hij of zij zichzelf al heeft geaccepteerd. Maar je doet het ook met je hoofd, vanuit wat je over en van elkaar weet.

Vanaf vandaag vormen jullie een éénheid, een gezin. Door te trouwen vragen jullie de erkenning,  het respect en de steun van de samenleving en in het bijzonder van onze geloofsgemeenschap. Wij aanvaarden jullie als man en vrouw, als gehuwden.

Aanvaard worden als echtgenoot… dat is meer dan ooit mogen thuis zijn bij je allerliefste. Het is mogen ervaren en beseffen dat je bemind bent, dat je echt mag zijn wie je bent. Het is meer dan wat we tegenwoordig zo goedkoop “respect” noemen: het tolereren van je aanwezigheid. Aanvaard worden als echtgenoot betekent dat de ander voor jou kiest, dat jij haar of zijn uitverkorene bent, bemind om wie en wat je bent, zoals je bent. Zonder voorwaarden of restfracties. Het is de liefdevolle blik van God, die door de ogen van je allerliefste straalt en jou uitnodigt, ja uitdaagt om met zo’n liefdevolle blik naar je medemensen te kijken.

Beste Remy en Annelies, ik wens jullie toe dat wat er vandaag in deze huwelijksviering wordt gezegd en gedaan in jullie hoofd en jullie hart een blijvend merkteken van liefde en inspiratie zet. Dat het een krachtbron moge zijn om doorheen alle dagen van jullie toekomst, mooie zowel als moeilijke, de goede weg van de liefde te zoeken, te vinden en te volgen. Amen.

Homilie voor de huwelijksviering van Jo David en Lynn Wijnants


Jo en Lynn zijn getrouwd in de Sint-Luciakerk te Begijnendijk op zaterdag 25 april 2015.  Deze homilie sprak ik tijdens de viering uit:

 Lezingen:
1 Korintiërs 13,1-8
tussenzang: Sweep life away (Rise Against)
Marcus 10,6-9

“Had ik de liefde niet, ik zou niets zijn”, schrijft Paulus.

Beste Jo en Lynn, jullie hebben deze dag hebben uitgekozen om aan elkaar, aan al deze mensen en ook aan God een statement te doen: wij hebben elkaar lief.

En het is niet zomaar “liefde”:  jullie hebben het op de uitnodiging geschreven met een citaat van Axelle Red: Parce que c’est toi le seul à qui je peux dire, qu’avec toi je n’ai plus peur de vieillir. (Want jij bent de enige tegen wie ik zeggen kan, dat ik met jou er bij niet meer bang ben om oud te worden.)

Samen oud worden… het klinkt nog zo ver weg. En toch begint het vandaag al. Elke dag, elk uur dat nu zal volgen, krijg je cadeau om er voortaan samen volop van te genieten of er bij tegenslag tegenaan te gaan tot het weer beter is.

Jullie weten allebei al uit bittere ervaring dat die tegenslagen er kunnen zijn en dat het niet altijd korte momenten zijn, maar juist lange, schijnbaar uitzichtloze periodes. Die staan op de bladzijden van jullie levensboek geschreven met de inkt van bittere tranen. Jullie kunnen, zoals het in het lied tussen de Bijbellezingen klonk, samen gaan zitten om littekens te vergelijken. Maar jullie hebben ook geleerd om samen sterk te staan en voor elkaar te zijn wat de ander nodig heeft. Echte liefde zoekt zichzelf niet, maar zoekt het geluk van de ander. Niet voor eventjes, maar duurzaam geluk. Jullie willen elkaar helpen om samen de donkere bladzijden te herschrijven en een heldere toekomst uit te bouwen. Jullie verblijf in het land waar de palmbomen groeien, en de nijlpaarden luieren, was voor jullie relatie een enorme test. Er werd niet geluierd, maar gewerkt. Niet alleen aan thesissen, maar ook aan jullie zelf, apart en als koppel.

De vruchten kunnen jullie nu samen plukken. Om nog maar eens naar het lied te verwijzen: nu kunnen jullie hand in hand de straat oversteken en overstappen naar een nieuwe fase: het huwelijk.

Het was mij een eer en een nog groter genoegen met jullie op weg te mogen gaan naar deze dag. De zinvolle en gedreven manier waarop jullie samen met mij het voorbereidingsgebeuren hebben doorgemaakt, kan ik alleen maar voorbeeldig en inspirerend noemen. (En voor mij, ondanks een stevige nederlaag bij een niet nader te noemen gezelschapsspel, evenééns zeer aangenaam.)

Nu zijn we hier, met jullie familie en vrienden, en in het bijzonder met Kim en Siebe, getuige van jullie ja-woord. Een ja dat geen voorwaarden stelt, maar diep verlangt om zich te geven. Een ja aan de liefde, die geen labeur of slavenarbeid is, maar een zacht juk genoemd wordt. Een zoete last, die jullie gaarne zullen dragen.

Beste mensen, laten we dit ja-woord van Jo en Lynn met een open hart beluisteren. Hun engagement roept ook ons op om ons steentje bij te dragen aan hun geluk en dat van al onze medemensen. Neem een voorbeeld aan de edelmoedigheid en het vertrouwen dat dit bruidspaar tegenover elkaar aan de dag legt. Want door te huwen worden Jo en Lynn een beeld van Gods liefde: liefde die, zoals we in de eerste lezing hoorden, alles verdraagt, alles gelooft, alles looft en in alles volhardt. Natuurlijk zijn er ontelbare momenten in ons leven waarin die liefde vertroebeld wordt, de ene keer door onszelf, de andere keer door de ander. Maar de echte liefde zal nooit vergaan. Als we er aan blijven werken, er voor willen vechten, dan zal zij altijd het laatste woord hebben. Dan zal wie door God in liefde samengebracht werden, door niemand gescheiden kunnen worden. Amen.

 

 

 

Homilie voor de huwelijksviering van Simon Van Rompay en Helena Schulpé


Op een zonnige zaterdag 2 augustus 2014 mocht ik in de mooie Sint-Lambertuskerk van Westerlo onder grote belangstelling het huwelijk inzegenen van Simon Van Rompay en Helena Schulpé. Naar gewoonte deel ik ook hier de homilie die ik tijdens de viering uitsprak.

lezingen:
1 Korintiërs 12,31-13,8a
Matteüs 5,13-16

“Men steekt een lamp niet aan om ze onder de korenmaat te zetten, maar men plaatst ze op de standaard, zodat ze licht geeft voor allen die in huis zijn.”

Broeders en zusters, vandaag ontsteken we de feestlichten omwille van het huwelijk van Helena en Simon. Of misschien juister nog: zij zelf zijn de feestlichten van deze dag. Want hun engagement als huwenden kan voor ons een lichtend teken zijn dat ons de weg wijst en moed geeft in het leven.

De woorden die we vandaag uit het evangelie mogen vernemen, zijn een stukje uit een redevoering die men omwille van de locatie waar ze uitgesproken zou zijn “de Bergrede” noemt. Ze is zowat de grondwet van het christendom. Tegelijk vormt ze ook een enorme uitdaging, want we schieten tegenover deze opdracht te kort. We zullen altijd weer opnieuw moeten streven er zo veel mogelijk aan te beantwoorden.

Uit deze Bergrede krijgen we twee beelden mee, die Simon en Helena – door uitgerekend deze passage te kiezen – als een soort programmaverklaring voor hun huwelijk opnemen: het zout en het licht. Zout had in Jezus’ tijd niet enkel een functie in de keuken, maar ook in de landbouw. Het werd als een soort meststof gebruikt om het land vruchtbaar te maken. Als we dit begrijpen, wordt ook Jezus’ uitspraak helder: als het zout zijn kracht verliest, waar dient het dan nog voor? Dan kan je het evengoed weggooien. De hoeveelheid zout tegenover de grote massa grond is klein. Maar je hebt vaak niet veel zout nodig om een duidelijke verandering teweeg te brengen. Dat kunnen we in de keuken zeker merken. Helena en Simon, als jullie zout willen zijn, dan wordt het jullie opdracht om werkzaam aanwezig te zijn in de wereld van vandaag. Blijf er over waken dat jullie iets betekenen en teweeg brengen voor wie jullie ontmoeten. Make a difference. Soms zal dat moed vergen, soms vooral geduld.

Zo is dat ook met het beeld van het licht. Maar hier ontdek ik een ander accent: het licht is er ook om een verschil te maken, maar het innerlijke doel is meer omschreven. “Laat uw licht stralen voor het oog van de mensen,” zegt Jezus, “opdat zij uw goede werken zien en uw Vader verheerlijken die in de hemel is.” Beroepshalve weet jij, Simon, hoe veelzijdig licht kan zijn. Het is niet altijd evident om licht op de juiste manier voor mensen te doen stralen, zodat zij de boodschap begrijpen. Het licht dat jullie mogen zijn, hoeft niet verblindend te zijn. Maar jullie krijgen vandaag wel de roeping mee om te stralen voor alle mensen die in het huis zijn. Met andere woorden: om de grenzen van jullie uitstraling niet te veel te beperken. Jullie hebben me verteld dat openheid een belangrijke waarde voor jullie is. Deze evangelielezing is daar een mooie beeldspraak voor. Door voor het huwelijk te kiezen, zetten jullie jullie relatie, die ook een geschenk van God is, op een standaard, zodat jullie liefde kan stralen voor het oog van de mensen. Dat is niet zoiets als stoefen of de aandacht opeisen voor jezelf. Het is zoals iemand die een geschenk kreeg en dat enthousiast en dankbaar gaat tonen aan iedereen die het maar zien wil: “Kijk eens, hoe mooi!”. Niet de ontvanger, maar het geschenk staat centraal. Natuurlijk zetten we jullie vandaag heel graag in de bloemetjes, maar het reikt verder dan dat. Door jullie straks en voortaan met een trouwring te tooien, geven jullie die boodschap mee aan wie ze lezen wil: “Kijk eens, hoe mooi! Er is iemand die van mij houdt en ik houd van haar/ van hem. We hebben ons leven aan elkaar verbonden.”

Voor wie gelooft in God, vertelt het licht van jullie huwelijk ook dat Hij liefde is. Hij wil aanwezig zijn in jullie leven, in jullie gezin. In deze viering bidden we dat zijn warmte en licht altijd in jullie hart woont, zodat jullie samen een warme en liefdevolle thuis vormen, waar jullie hopen kinderen te mogen verwelkomen. We bidden voor alle mensen die met jullie verbonden zijn, dat ze door jullie engagement ook zelf weer nieuwe energie krijgen om hun eigen levenskeuze gestalte te geven. En door eucharistie te vieren verbinden we dat gebed met de hele kerkgemeenschap die jullie voortaan nog meer in haar gebed meedraagt. In haar naam wens ik jullie vreugde, geluk, vrede en alle goeds toe.

Straal jullie licht uit voor iedereen die het zien wil. Make a difference.

Homilie voor de huwelijksviering van Nico Van De Vliet en Wendy Declerck


Op zaterdag 7 september 2013 trok ik naar de Sint-Amandskerk te Blaasveld (Willebroek) om er het huwelijk in te zegenen van mijn oud-klasgenote Wendy en haar verloofde Nico. Tijdens deze vreugdevolle viering sprak ik er deze homilie uit:

lezingen:

verhaal: Lieve Lieve
Genesis 2, 18-27
Johannes 15, 9-12

Broeders en zusters,

in de lezing uit het boek Genesis horen we hoe God zegt: “Het is niet goed dat de mens alleen blijft.” En Hij gaat op zoek naar een goede gezel voor de mens. Als een toegewijde, zorgzame Vader maakt en brengt Hij allerlei wezens tot bij de mens om te zien of die voor hem een einde zouden betekenen aan zijn zoektocht naar gezelschap. Maar nee, hoe prachtig de andere schepselen ook zijn, ze kunnen onze honger naar een nabije andere in ons leven niet stillen. Pas wanneer God een andere mens bij de mens brengt, roept de mens uit: “Eindelijk!” Adam herkent in Eva de vervulling van zijn hunkering naar een levensgezellin. Voortaan zal de mens geen eenling meer zijn, maar hechten twee mensen zich aan elkaar en vormen ze een nieuwe eenheid als koppel.

Vanuit het verhaal over het lieveheersbeestje en de tor kunnen we daar een belangrijke gedachte aan toevoegen: een deel van het enthousiasme van de mens zit hem in wat partners in elkaar herkennen als gelijkenissen. Maar de liefde tussen die twee wordt ook gevoed door de verschillen die er zijn. Zij maken de relatie boeiend. Juist omdat de andere anders is, wordt je interesse gewekt. Je word uitgedaagd om elkaar telkens weer te ontdekken en te verkennen, een leven lang.

Het is erg vertederend te zien hoe Lieve en Bor proberen elkaar te behagen door meer op elkaar te lijken. Als partner doe je wel eens water in de wijn, om te beantwoorden aan wat je vermoed dat de verwachtingen van de ander zijn. Misschien zelfs meer dan eigenlijk nodig is. Want de liefde zorgt er juist voor dat je elkaar aanvaardt en opneemt zoals je bent.

Beste Nico en Wendy,
langs een boeiende, maar soms ook moeilijke weg zijn jullie samen gegroeid naar deze dag. In de lezingen die jullie gekozen hebben wordt op verschillende manieren gesproken over de liefde. Er is nog zoveel meer over te zeggen. Vanuit die liefde willen jullie vandaag jullie toekomst aan elkaar verbinden. Jullie willen de steun en de kracht die jullie in elkaar hebben gevonden bundelen om als gehuwden in het leven te staan. Als jullie straks in de huwelijksbelofte de woorden “in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid” zullen uitspreken, zullen dat woorden zijn waar ervaring in doorklinkt.

Trouwen is een feest van verbinding en verbondenheid. Het is iets waar jullie met jullie dochters naartoe hebben geleefd. Moge deze dag op talloze manieren fijne herinneringen meegeven voor onderweg. Trouwen is een gebeuren met toekomstperspectief: het is een verhaal van oeverloos geven en ontvangen, van steeds weer nieuwe manieren ontdekken waarop de liefde zich in jullie leven zichtbaar kan maken.

Door te trouwen komen jullie ook op een bijzondere manier in verbinding alle andere mensen die door dezelfde trouwbelofte als gehuwden in het leven staan. Jezus vraagt aan zijn leerlingen om elkaar lief te hebben zoals Hij hen heeft liefgehad. Die gevende liefde daagt ons uit om geëngageerd in de samenleving te leven, verbonden met wie het moeilijk hebben, met wie ziek, arm of eenzaam is, maar ook in de vreugde te delen van wie gelukkig zijn. Zo groeit het Rijk van God, waar we straks om bidden in het Onze Vader.

Wendy en Nico, vandaag willen we bidden dat God jullie op die gezamenlijke levensweg nabij zal zijn, dat Hij al jullie dromen en plannen beluistert en jullie helpt in de verwezenlijking ervan. We vragen Hem om jullie gezin te zegenen en te beschermen, zodat jullie nooit boven jullie krachten beproefd worden. Moge Hij maken dat jullie altijd één van hart zullen zijn en gelukkig met elkaar. Amen.


Bezoekers:

  • 110,894 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.191 andere volgers


%d bloggers liken dit: