Posts Tagged 'huwelijk'

Homilie voor de huwelijksviering van Jeroen Lannoeye en Hanne Peeters


Op zaterdag 26 augustus 2017 mocht ik het huwelijk van Jeroen Lannoeye en Hanne Peters inzegenen in de Sint-Bavokerk te Zittaart. De eerste lezing uit het boek Ruth was vooral de inspiratie voor mijn homilie.

lezingen:
Ruth 1,1-9.16-17b.18-19 BGT
Matteüs 5,1-9 NBV

homilie:

Beminde broeders en zusters, met de keuze van een fragment uit het boek Ruth als eerste lezing voor hun huwelijksviering bieden Hanne en Jeroen ons een bijzondere en betekenisvolle invalshoek om over het christelijk huwelijk na te denken. Als je er even bij stil staat, is deze lezing bijzonder toepasselijk. Voor je met elkaar getrouwd bent, ben je immers geen familie van elkaar, geen verwanten in enge zin. Je kent elkaar al enkele of meerdere jaren, maar de echte band, die het huwelijk tot stand brengt, ontbreekt nog. Ruth en Noömi zijn door de band van het huwelijk van Noömi’s zoon met elkaar verbonden. Toen de man van Ruth gestorven was, leek het alsof die band weer verbroken was. Maar dat bekijkt Ruth anders. Zij volgt haar schoonmoeder naar het land van Gods belofte. Op dezelfde manier is Jeroen de liefde gevolgd van West-Vlaanderen naar Zittaart, of all places.
In 2010 schreef Stef Bos enkele prachtige liederen vanuit Bijbelfiguren. Eén ervan was het Lied van Ruth. Hij schreef dit lied in het Afrikaans, misschien omdat de vreemde klanken dan extra zouden opvallen en benadrukken dat Ruth een Moabitische (een vreemde) en dus geen Israëlitische vrouw was. Sta me toe de een stuk uit de tekst van dat lied even voor te lezen. Ik denk wel dat u hem zonder vertaling zult begrijpen.

Ek is ‘n vreemde hier
Ek het my land gelos
Ek het jou pad gekruis
Ek het jou spoor gevolg

Jy het gese gaan terug
Moe nie op my vertrou
Maar jy ‘s ‘n deel van my
Wat doen ek sonder jou

En ek weet die toekoms is onseker
En die donker is digby
En ek weet ons wag n lang reis
Reg deur die woestyn

Maar jou land is my land
Jou volk is my volk
Jou taal is my taal
Jouw God is my God
Jou droom is my droom
Jou pad is my pad
Jou toekoms my toekoms
Jou hart is my hart

My deel is jou deel
My brood is jou brood
Jou lewe is my lewe
Jou dood is my dood

Veel mooier kan ik de lotsverbondenheid tussen gehuwden nauwelijks uitdrukken. Hanne en Jeroen, jullie kiezen voor een toekomst samen. Jullie willen lief en leed delen. Maar door jullie huwelijk verbinden jullie ook jullie families en vriendenkringen met elkaar. Het volk van de ene wordt ook het volk van de andere. En net zoals jullie in deze eucharistieviering het Brood met elkaar zullen delen, delen jullie ook thuis het brood.
Vandaag krijgen jullie bagage voor onderweg. Behalve Gods zegen over jullie huwelijksverbond en de verbondenheid met de mensen die vandaag samen met jullie deze feestelijke dag vieren, krijgen jullie in het Evangelie van Jezus zelf een wegwijzer. De zaligsprekingen behoren tot de mooiste, maar ook de moeilijkste woorden uit Jezus’ verkondiging. Want deze raadgevingen staan nogal haaks op wat wij in onze maatschappij ingelepeld krijgen als waardevol of belangrijk: nederig van hart zijn, zachtmoedig, hongeren en dorsten naar gerechtigheid, barmhartig en zuiver van hart zijn, vrede stichten. En dan nog helemaal raar: de treurenden worden door Jezus ook gelukkig genoemd. Niet omdat het leuk is om verdriet te hebben, maar omdat God zelf hen troost zal bieden. Het is alsof de watjes en de dromers door Jezus gelukkig genoemd worden. Alsof Hij de harde realiteit van het leven totaal negeert. En toch… Je zou die uitspraak “gelukkig” ook kunnen vertalen als “het echte geluk is voor”. En dan kan ik vanuit de rest van het evangelie heel Jezus’ toespraak samenvatten met deze woorden: “Gelukkig die liefhebben, want zij zijn kinderen van God, die liefde is.”
Noömi vroeg aan Ruth om weg te gaan. Het antwoord van Ruth is dat dit voor haar ondenkbaar is. Zij voelt zich immers met heel haar leven aan Noömi verbonden. Zulk een verbondenheid zien wij wanneer mensen met elkaar willen trouwen. Zulk een verbondenheid biedt God ons telkens weer aan.
Jeroen en Hanne, vandaag smeden jullie jullie harten, jullie levens tot één geheel, één gezin. Moge Gods licht en warmte altijd weer jullie harten verruimen en openen voor elkaar en voor alle mensen die Hij op jullie weg zendt. Amen.

Advertenties

Homilie voor de huwelijksviering van Glenn Goovaerts en Lara Op de Beke


Op vrijdag 4 augustus 2017 trouwden Glenn Govaerts en Lara Op de Beke tijdens een swingende viering in de Sint-Bavokerk te Zittaart. Dit sympathieke koppel en hun genodigden gaf ik deze woorden mee in de homilie.

Lezingen:
1 Korintiërs 12,31-13,8a
Johannes 2,1-11

Homilie:

Laten we eens goed gek doen… dat moet Glenn gedacht hebben toen hij het moment voorbereidde waarop hij Lara ten huwelijk vroeg. Laten we eens goed gek doen, om te tonen dat liefde onvoorstelbaar ver wil gaan om te laten zien dat je het meent. Hoe het juist gelopen is, zullen ze zelf wel eens vertellen.
Laten we eens goed gek doen… dat lijkt ook de insteek van de bruidegom op het feest te Kana geweest zijn: eerst een grote hoeveelheid wijn van tweede keus laten drinken, en dan zeshonderd liter uitstekende wijn op het bruiloftsfeest tevoorschijn laten toveren.
Wij kennen het verhaal niet van de kant van de tafelmeester en de andere gasten, die het zo hebben beleefd. Wij kennen het verhaal van de bruiloft te Kana van de kant van Maria en de leerlingen, en van de bedienden, die de zes enorme kruiken met water gevuld hebben.
‘k Weet niet hoe veel liter wijn of andere drank er vandaag nog ter ere van jullie gedronken gaat worden, Lara en Glenn, maar ‘k hoop dat er toch met gezonde grenzen en verantwoordelijkheid rekening gehouden wordt…
Maar ‘k wil niet bij die getallen blijven stil staan. Er worden een aantal dingen gezegd, die door de evangelist Johannes opzettelijk een dubbele bodem hebben. Misschien heb je dit verhaal al tientallen keren gehoord, maar dit over het hoofd gezien. Het antwoord van Jezus (Vrouw, is dat soms uw zaak?) klinkt in onze moderne oren ongemeen korzelig en niet vrouw- en al helemaal niet moedervriendelijk. Maar wat Hij daar direct aan toevoegt is belangrijk: ‘Nog is mijn uur niet gekomen.’ Daarmee bedoelt Jezus het moment waarop de wereld zal begrijpen wie Hij is. Dat moment zal er pas zijn, wanneer Hij aan het kruis hangt en heel zijn liefde en leven samenvat door zichzelf aan ons te geven.
En toch vertrouwt Maria er op dat Jezus wel zal helpen. En dat doet Hij op een bijzondere manier.

Het is eigenlijk de tafelmeester die benoemt wat er gebeurt, wanneer hij aan de bruidegom zegt: “U hebt de goede wijn tot nu toe bewaard.” Eigenlijk zou je dit als een uitspraak van de christenen tot God kunnen zien, over Jezus: de geschiedenis tot nu toe was al wijn… maar déze wijn overtreft alle verwachtingen. Déze Jezus geeft meer vreugde, meer smaak, meer leven dan ooit tevoren.
Wat zegt dit nu over jullie huwelijk, Glenn en Lara? Volgens mij kan je er heel wat verschillende betekenissen uit halen. Maar deze sprong me in het oog: denk nooit dat de wijn van jullie huwelijk helemaal op is. Durf gerust eens bij wijze van spreken water in een kruik doen en proef er van zonder al op voorhand te oordelen: want God, die liefde is, kan er wijn van maken.
En ook: als de Heer op jullie bruiloftsfeest welkom is, zal er altijd vreugde zijn.
Straks horen we, wanneer we het huwelijksregister en de oorkonde ondertekenen, het lied Ain’t no mountain high enough. Daarin klinken de woorden: Now if you need me, call me. No matter where you are, no matter how far. Don’t worry baby, just call out my name. I’ll be there in a hurry, you don’t have to worry. Dat vertaal ik even: Als je me nodig hebt, roep me maar. Het maakt niet uit waar je bent, hoe ver ook. Maak je niet ongerust, roep gewoon Mijn Naam. Ik zal me haasten om er te zijn, je hoeft je geen zorgen te maken.
Je kan dat beluisteren als iets wat jullie tegen elkaar zeggen. Maar ook iets dat God aan jullie zegt: roep zijn Naam aan, en Hij haast zich tot bij jullie om te helpen.
Laten we eens goed gek doen… en gewoon keihard genieten van deze dag. Laten we allemaal dankbaar en trots zijn dat we de kans krijgen om deze huwelijksviering mee te beleven. Laten we samen bidden voor het geluk en de toekomst van Lara en Glenn. Want de liefde is de hoogste gave, die nooit vergaat. Zonder de liefde heeft alles zijn betekenis verloren. Amen.

Homilie voor de huwelijksviering van Kevin Verbeeck en Vicky Van Woensel


Op zaterdag 1 juli 2017 stapten Kevin Verbeeck en Vicky Van Woensel in het huwelijksbootje. Tijdens de plechtigheid van hun kerkelijk huwelijk in de Heilig Hartkerk te Schoten, waarin ik mocht voorgaan, hield ik deze homilie.

Lezingen
Hooglied 2,8 10.14.16a;8,6 7a
Mattheüs 5,13 16

Homilie

God is liefde en liefde is God. In ieder van ons is liefde.
Broeders en zusters, deze woorden, die we kunnen terugvoeren naar de heilige apostel Johannes en de heilige kerkvader Augustinus, brengen ons tot de kern van de christelijke geloofbelijdenis. Hiermee staat of valt het christelijke mensbeeld. Hierin is onze hoop gevestigd en hieraan kunnen we onze ideeën en ons gedrag toetsen. Alles wat de liefde mist, mist ook het goddelijke. Overal waar we liefde ontmoeten, kunnen we God op het spoor komen. Want God is liefde, radicale, allesomvattende en alles doordringende liefde.
Op een andere plaats in zijn brieven schrijft diezelfde apostel Johannes: God is licht, er is in Hem geen spoor van duisternis. Zoals ik daarstraks vertelde, hebben Vicky en Kevin het licht van de liefde heel bewust als kernthema voor deze viering en voor deze feestelijke dag gekozen. De gele kleur van jullie boekjes, van de uitnodiging die jullie ontvingen om er vandaag bij te zijn, verwijst naar dit licht, naar deze liefde. Zowel tijdens de tussenzang als in het evangelie wordt het licht genoemd en als voorbeeld gesteld voor ons allemaal.
Jezus gaat zelfs nog een stap verder door heel stellig te zeggen aan zijn leerlingen: júllie zijn het licht van de wereld. En jullie hebben een taak: stralen voor het oog van de mensen, zodat zij uw goede werken zien en uw Vader verheelijken die in de hemel is.
Vandaag zijn er in ons midden twee mensen die in het bijzonder stralen: Vicky en Kevin. En dan heb ik het niet in de eerste plaats over hun stralende gezichten, over het geluk dat uit hun ogen straalt. In de eerste plaats heb ik het wel over de betekenis die dit bruidspaar vandaag en voortaan heeft voor de hele kerkgemeenschap, ja voor heel de mensengemeenschap. Zij worden het beeld van de eenheid die God met ons wil vormen, de eenheid van Christus en de kerkgemeenschap. Wij worden door de liefde en het engagement van deze twee mensen uitgenodigd, geroepen, om zelf ook lief te hebben en ons te engageren voor het welzijn en het geluk van alles wat op deze aarde leeft, mensen, dieren en planten.
Het licht van Kevin en Vicky straalt vandaag voor het oog van ons allen, opdat wij hun goede bedoelingen en hun goede daden zien en God verheerlijken.
Op de uitnodiging vertelde Toon Hermans ons dat als je echt van iemand houdt, dat je dan pas voelt wat leven is en dat liefde geven is. Dat is de basishouding waarmee Kevin en Vicky voor dit huwelijk willen kiezen: geven. Niet alleen aan elkaar, maar ook om onze wereld mee op te bouwen. Liefde wil niet zeggen dat je jezelf vergeet, maar dat je in een gezond evenwicht tussen liefdevolle aandacht voor anderen ook liefdevolle aandacht voor jezelf weet te beoefenen. Als liefde geven is, dan is liefde in haar puurste zin aandacht. Echt luisteren en kijken naar de ander. De diepe wens koesteren om te weten wat de ander drijft of nodig heeft. Het is een boeiende ontdekkingstocht in een wereld waar elk antwoord duizend nieuwe vragen oproept.
Beste Vicky en Kevin, vandaag neemt jullie tocht een nieuwe gedaante aan: jullie worden definitief tochtgenoten, jullie leggen straks jullie lot en jullie leven in elkaars handen. Koester dit overvloedige geschenk en laat het licht van de liefde, Gods licht, er altijd over schijnen. Dan zal er nooit een schaduw in staat zijn jullie bestaan te verduisteren.
God is liefde en liefde is God. Wie in de liefde woont, woont in God. En wie in God woont, wordt ook een licht voor de wereld. Moge dit altijd jullie leidraad zijn onderweg. Amen.

Homilie voor de huwelijksviering van Toon Janssens en Annelies Van Looveren


Met een toch nog redelijk enthousiast zonnetje en vooral heel wat enthousiaste mensen (en op ’t einde paarden) mocht ik vandaag in de Sint-Bavokerk te Zittaart het huwelijk inzegenen van Toon Janssens en Annelies Van Looveren. Met heel poëtische lezingen, een lach en een traan, werd het een onvergetelijke viering.

lezingen:
Hooglied 2,8-10.14.16a;8,6-7a
Johannes 15,9-27

Beste mensen, de liefdespoëzie van de eerste lezing, uit het Bijbelboek Hooglied, geeft ons een staaltje van de Oosterse romantiek van de tijd. Er wordt met beelden gewerkt om gevoelens uit te drukken. Heel schilderachtig wordt de komst van de geliefde aangekondigd: als een gazel snelt hij over de heuvels, als het jong van een hert: dartel en gezwind.
En het meisje, dat in deze tekst aan het woord is, wordt vergeleken met een duif: een sierlijk, onschuldig wezen.
En dan wordt de liefde beschreven met een beeld dat voor ons wat vreemd kan lijken: in plaats van lieflijke en zoete taferelen, wordt de liefde vergeleken met de dood. Ze is onverbiddelijk en duidelijk: de liefde sluit ieder ander buiten zodra zij haar keuze heeft gemaakt. Zo is het met het christelijk huwelijk ook: mensen maken één duidelijke partnerkeuze: ik wil joúw man zijn, ik wil joúw vrouw zijn. Ik wil je liefhebben en waarderen, alle dagen van mijn leven.
Vandaag mogen wij getuige zijn van dit ja-woord van Annelies en Toon. We mogen delen in de vreugde en de hoop die hun levensengagement aan hen geeft. Ze hebben er erg naar uitgekeken. En nu zitten zij hier, in ons midden. Hun gedeelde passie, de paardensport, heeft hen samengebracht. Misschien vraagt u zich dan af, waarom er bij al die dieren in de eerste lezing geen paard zat. Wel, ‘k ben het even gaan natellen en, van de ongeveer 130 keer dat een paard in de Bijbel vermeld wordt, gaat het vooral om een paard als rijdier in de strijd. In het oude Israël kende men het gebruik van paarden eigenlijk niet. Als er al paarden vermeld staan, dan zijn het die van de hen omringende volkeren. De Bijbelse boeken beschouwen paardrijden als iets dat bij soldaten hoort. Buiten oorlogstijd werd er op ezels en muildieren gereden. En zo is de ezel in de Bijbel een symbool van vrede geworden, terwijl een paard vereenzelvigd wordt met strijd, maar ook met dapperheid. Meer dan een weetje is het niet, maar het leek me wel toepasselijk om dit met u te delen vandaag.
Maar nu terug naar de reden van onze samenkomst. Jezus’ woorden geven aan Annelies en Toon bagage mee voor onderweg, maar ook aan ons allemaal een opdracht: houden van elkaar, zoals Jezus van ons houdt. Het grootste bewijs van liefde is dat iemand wil sterven voor zijn vrienden, zegt Jezus. En dat heeft Hij ook tot in de uiterste consequentie waargemaakt. Zelfs tot ver daarover: Jezus heeft zijn leven gegeven opdat alle mensen, ook jullie, ook ik, zouden inzien hoe groot Gods liefde is voor ons. Om ons hart altijd weer naar en met de liefde te bewegen. Om in de dierenwereld te blijven: wanneer we Jezus aan het kruis zien hangen, zou dat op ons hetzelfde effect moeten hebben alsof God met puppy-oogjes naar ons kijkt en zegt “toe, houd van elkaar, van alle mensen, zoals ik van alle mensen houd, oneindig en onnoemelijk veel”.
De grote kerkvader Augustinus vatte alle leefregels binnen het christendom samen in één zeer korte leidraad: “Bemin, en doe dan wat je wil.” Want als je de ander werkelijk bemint, dan wil je alleen nog maar het goede voor je naaste. Als je de ander werkelijk bemint, dan heb je niet de neiging om van jezelf het middelpunt van het heelal te maken, maar maak je ruimte voor elkaars geluk. Wie bemint, doet goede dingen. Ok, soms doen liefhebbende mensen ook stommiteiten. Maar wie echt liefheeft, kan niet het kwade wensen voor wie men bemint. Hoogstens gaat het goedbedoelend fout.
Jezus toonde in woord en daad hoe wij onze naaste kunnen liefhebben. Ons engagement naar elkaar toe, liefst en vooral naar wie onze hulp het meeste nodig hebben, is een teken dat we Jezus’ boodschap begrepen hebben. Wanneer we, al is het maar een klein beetje, snappen wat het betekent dat een ander ons bemint, dat God ons bemint, voelen we de oproep om die liefde te beantwoorden. Zo heeft God in Jezus getoond wat ‘liefde tot het uiterste’ betekent.
En vandaag geeft God ons er nog een teken bij: de liefde tussen Annelies en Toon wordt door het sacrament van het huwelijk een levend teken van Gods liefde voor ons. Als wij zien hoeveel deze twee huwenden van elkaar houden, mogen we dat ook zien als een manier waarop God ons herinnert aan alle liefde die er te vinden is, waarvan Hij de bron is.
Beste Annelies en Toon, samen met de hele kerkgemeenschap wensen we jullie een gelukkige en mooie toekomst toe. Moge de liefde altijd de hoogste waarde zijn in jullie gezin, de bron en de maatstaf van jullie handelen en spreken. En dat jullie altijd de verbondenheid en steun mogen voelen van de zovelen die jullie in het hart dragen. Dat is onze wens voor jullie op deze mijlpaaldag in jullie leven. Amen.

Homilie voor de huwelijksviering van Ken Ceulemans en Daisy Martens


Op zaterdag 1 oktober 2016 ging ik in de Sint-Bernadettekerk te Mortsel samen met pastoor Tom Schellekens voor in de huwelijksviering van mijn neef Ken en zijn bruid Daisy. Ik sprak er deze woorden uit tijdens de homilie:

lezingen:
1 Johannes 4,7-12
Matteus 19,3-6

homilie:

Het stond op de uitnodiging en het staat ook op de eerste bladzijde van jullie boekje: liefde is op weg zijn naar: jezelf te vinden in elkaar.
Dank zij de liefde die je van andere ontvangt kan je ook leren jezelf op een nieuwe, liefdevolle manier te ontdekken en te aanvaarden, ja te beminnen.
Sommige mensen beweren dat tegenpolen elkaar aantrekken, anderen vinden juist dat het vooral belangrijk is om genoeg gemeenschappelijke punten te hebben. De waarheid zal wellicht in ’t midden zitten.

De eerste woorden van dat citaat van Toon Hermans kan je ook apart zien: liefde is: op weg zijn. Het is een boeiende tocht, vaak met rare bochten en onverwachte valkuilen, maar ook met onnoemelijk mooie momenten, dromen en vergezichten. Want liefde brengt het beste in een mens naar boven, en vaak nog méér dan dat. Het is ook een weg die geen einde kent, als een honger die nooit helemaal gestild raakt. En toch… als je de liefde in je leven vindt, voelt het tegelijk als thuiskomen: je ontdekt iemand bij wie je helemaal en zonder schaamte jezelf kunt zijn.

De apostel Johannes zag het vanuit zijn geloofservaring in nog een ander perspectief. Zijn ervaring met God en zijn omgaan met de boodschap en de leerlingen van Jezus leerde hem om zijn geloof in drie woorden samen te vatten: God is liefde. Mensen die geen liefde kennen, kennen God niet. En wie liefheeft is een kind van God en kent God. In de Bijbel gebruikt men het woord ‘kennen’ voor iets anders dan wetenschappelijke kennis. Het is een relatie, waardoor je elkaar op een diepe manier begrijpt. In sommige streken zegt men daarom ook wanneer twee mensen een koppel vormen dat “ze kennis hebben”.

God die liefde is, heeft zichzelf helemaal aan ons gegeven in Jezus, zijn Zoon. Aan zijn liefde mogen wij ons spiegelen en door zijn liefde mogen we ons laten inspireren. En het is uitgerekend die liefde die zichtbaar wordt in het sacrament van het huwelijk: liefde die geeft en aanvaardt, grenzeloos, bodemloos, oeverloos.

Lieve Daisy en Ken, wanneer jullie straks beloven elkaar trouw te blijven in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid, dan zijn dat geen holle woorden. Jullie weten welke ups en downs het leven voor mensen in petto heeft. En helaas is de liefde geen garantie tegen pijn, tegenslag of verdriet. Maar ik geloof vast dat de liefde, zowel bij God als bij de mensen, de kracht in zich heeft om altijd het laatste woord te krijgen. Het is vanuit dat geloof dat ik er het volste vertrouwen in heb, dat de weg die jullie samen ingeslagen zijn, leidt naar geluk. Dankjewel om dit bijzondere moment met ons te delen, een moment waarop wij God aan het werk mogen zien in het leven van twee mensen van wie we veel houden. Jullie mogen rekenen op de steun van ons allemaal!

Homilie voor de huwelijksviering van Michael Van Laenen en Samantha Suykerbuyk


Op zaterdag 13 augustus 2016 mocht ik het huwelijk inzegenen van Michael Van Laenen en Samantha Suykerbuyk in de Sint-Trudokerk te Meerhout. Met deze woorden wilde ik hen nog iets meegeven voor hun leven als gehuwden.

Lezingen:
Sirach 26,1-4.13-16
Marcus 10,6-9

Homilie:

Een bekend lied van Herman van Veen, een Nederlandse zanger [eigenlijk een bijzonder geslaagde vertaling van een prachtig lied van Jacques Brel], begint met de woorden: Als liefde zo veel jaar kan duren, dan moet het echt wel liefde zijn. Ondanks de vele kille uren, de domme fouten en de pijn. En een beetje verder zingt hij in het refrein:  Ik hou van jou. Met heel mijn hart en ziel hou ik van jou. Langs zon en maan tot aan het ochtendblauw. Ik hou nog steeds van jou.

Het is omdat Michael en Samantha van elkaar houden, dat ze vandaag deze feestelijke dag met ons willen delen: de dag waarop ze met elkaar trouwen. Ze hebben bewust gekozen om dit te vieren op een moment dat Liam en Wout dit ook bewust mee kunnen vieren, er mee van kunnen genieten. Zij zijn het levende bewijs dat Samantha en Michael het leven de moeite waard vinden om door te geven.

In de eerste lezing hoorden we hoe de joodse wijze Jezus Sirach een goede en sterke vrouw ziet als een enorme rijkdom voor een gezin. Ze is een bron van geluk voor haar man en haar kinderen, een geschenk van God.

De evangelielezing herinnert ons er aan hoe belangrijk en mooi Jezus het huwelijk vond: twee mensen worden door God samengesmeed tot een eenheid van leven en liefde. Een eenheid die wij als mensen moeten respecteren en waarderen. Zo is het huwelijk niet alleen een uiting van liefde en trouw tussen de echtgenoten, maar ook een manier waarop onze samenleving en onze kerkgemeenschap eerbied hebben voor de levenskeuze van twee mensen.

Vaak moeten we niet zo ver in onze omgeving kijken om te beseffen dat dit niet altijd gemakkelijk is. Het gaat ook wel eens fout. Maar niemand die oprecht een huwelijk aangaat, verwacht of hoopt dat dit bij haar of hem het geval zal zijn. Integendeel. Vaak zijn mensen juist door wat ze in hun omgeving zien gebeuren, extra gemotiveerd om het in hun eigen leven zo goed mogelijk te doen, om er voor te gaan en er voor te vechten.

Als jullie, beste mensen, hier vandaag bij zijn, is dat omdat jullie Samantha en Michael willen steunen in hun keuze om als man en vrouw de toekomst tegemoet te gaan. Hun gezin wordt vandaag op een speciale manier extra verbonden onder Gods beschermende zegen. Daarom durf ik jullie oproepen om die steun ook af en toe te laten merken. Dat kan al met een klein woord of een eenvoudig gebaar.

En jullie alle vier, Samantha, Michael, Liam en Wout, geef ik vandaag mee dat de herinnering aan deze dag jullie telkens weer mag uitnodigen om echt te bouwen aan een goed gezin, waar het aangenaam is om te wonen, waar iedereen zijn of haar steentje bijdraagt waar het kan en waar de liefde altijd het laatste woord krijgt, wat er ook gebeurt. Amen.

Homilie voor de huwelijksviering van Remy Bellekens en Annelies Beyers


 

Op zaterdag 7 mei 2016 ging ik in de Parochiekerk OLV van Bezoeking en Bijstand te  Achterbroek voor in de huwelijksviering van Remy en Annelies, beiden zeer geëngageerd in de KLJ. Tijdens de sfeervolle viering mocht ik deze homilie uitspreken:

Lezingen:
Hooglied 2,8-10.14.16a;8,6-7a
Matteüs 19,3-6

Trouwen doe je met je hoofd en met je hart. En natuurlijk ook met elkaar.

Broeders en zusters, mensen zijn gelukzoekers. We streven naar wat ons en onze medemensen gelukkiger maakt, wat het leven mooi en aangenaam maakt. Vaak moeten we daar zelf hard voor werken, maar het gebeurt evenzeer dat het geluk ons in de schoot geworpen wordt, als een geschenk dat we niet verdiend hebben, waar we oeverloos dankbaar voor kunnen zijn.

Remy en Annelies leven allebei zowel vanuit hun hoofd als vanuit hun hart. Zij hebben ons hier vandaag uitgenodigd om getuige te zijn van hun huwelijk. Stijn en Laetitia zullen in ons aller naam straks naast dit bruidspaar staan om te horen hoe Remy en Annelies zichzelf aan elkaar geven en elkaar aanvaarden als man en vrouw.

Iemand aanvaarden als je echtgenoot… dat is geen kleine stap. Beste Remy en Annelies, jullie kennen elkaar nu al een hele tijd. Wat in de KLJ begon als een aangename samenwerking, krijgt vandaag een bekroning in een engagement met een perspectief op oneindig. Niet alleen maar omdat jullie voelen dat dit een zinvolle volgende stap is in jullie relatie, maar ook vanuit het bezinnings- en reflectieproces dat we naar deze dag toe samen hebben doorgemaakt.

Jullie huwelijksverhaal is op dit moment een nog bijna helemaal onbeschreven boek. De inleiding staat er al in, maar de inhoudstafel ga je tevergeefs zoeken. De schrijfstiften, dat zijn jullie zelf, met alle kleuren en lettertypes die je maar in je hebt. Je leven boeiend maken en houden, is iets dat je ook zelf in de hand hebt. Hoewel er natuurlijk altijd onverwachte avonturen, hopelijk vooral leuke, op jullie weg zullen te vinden zijn.

Iemand aanvaarden als je echtgenoot… dat houdt in een christelijk huwelijk ook in dat jullie zich door God laten verbinden tot een eenheid die geen mens scheiden mag of kan. In tijden als de onze, waarin engagementen op langere termijn bijna een taboe lijken geworden te zijn, is dat een krachtig signaal van vertrouwen en idealisme. Ongetwijfeld hebben jullie juist die twee eigenschappen ook op de KLJ leren kennen en appreciëren. In een jeugdbeweging een engagement opnemen, en zeker als dat bovenlokaal is, vraagt heel wat vertrouwen en idealisme. Jonge mensen durven uitdagen om zich in te zetten voor hun medemensen, voor een boeiende en leuke vrijetijdsbesteding is een dienst aan onze samenleving die vaak nog geweldig onderschat wordt.

Iemand aanvaarden als je echtgenoot… dat doe je in de eerste plaats met je hart, waar de liefde brandt die nodig is om de ander te accepteren, soms zelfs meer dan dat hij of zij zichzelf al heeft geaccepteerd. Maar je doet het ook met je hoofd, vanuit wat je over en van elkaar weet.

Vanaf vandaag vormen jullie een éénheid, een gezin. Door te trouwen vragen jullie de erkenning,  het respect en de steun van de samenleving en in het bijzonder van onze geloofsgemeenschap. Wij aanvaarden jullie als man en vrouw, als gehuwden.

Aanvaard worden als echtgenoot… dat is meer dan ooit mogen thuis zijn bij je allerliefste. Het is mogen ervaren en beseffen dat je bemind bent, dat je echt mag zijn wie je bent. Het is meer dan wat we tegenwoordig zo goedkoop “respect” noemen: het tolereren van je aanwezigheid. Aanvaard worden als echtgenoot betekent dat de ander voor jou kiest, dat jij haar of zijn uitverkorene bent, bemind om wie en wat je bent, zoals je bent. Zonder voorwaarden of restfracties. Het is de liefdevolle blik van God, die door de ogen van je allerliefste straalt en jou uitnodigt, ja uitdaagt om met zo’n liefdevolle blik naar je medemensen te kijken.

Beste Remy en Annelies, ik wens jullie toe dat wat er vandaag in deze huwelijksviering wordt gezegd en gedaan in jullie hoofd en jullie hart een blijvend merkteken van liefde en inspiratie zet. Dat het een krachtbron moge zijn om doorheen alle dagen van jullie toekomst, mooie zowel als moeilijke, de goede weg van de liefde te zoeken, te vinden en te volgen. Amen.


Bezoekers:

  • 112,243 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.215 andere volgers


%d bloggers liken dit: