Posts Tagged 'liefde'

Homilie voor de huwelijksviering van Michael Van Laenen en Samantha Suykerbuyk


Op zaterdag 13 augustus 2016 mocht ik het huwelijk inzegenen van Michael Van Laenen en Samantha Suykerbuyk in de Sint-Trudokerk te Meerhout. Met deze woorden wilde ik hen nog iets meegeven voor hun leven als gehuwden.

Lezingen:
Sirach 26,1-4.13-16
Marcus 10,6-9

Homilie:

Een bekend lied van Herman van Veen, een Nederlandse zanger [eigenlijk een bijzonder geslaagde vertaling van een prachtig lied van Jacques Brel], begint met de woorden: Als liefde zo veel jaar kan duren, dan moet het echt wel liefde zijn. Ondanks de vele kille uren, de domme fouten en de pijn. En een beetje verder zingt hij in het refrein:  Ik hou van jou. Met heel mijn hart en ziel hou ik van jou. Langs zon en maan tot aan het ochtendblauw. Ik hou nog steeds van jou.

Het is omdat Michael en Samantha van elkaar houden, dat ze vandaag deze feestelijke dag met ons willen delen: de dag waarop ze met elkaar trouwen. Ze hebben bewust gekozen om dit te vieren op een moment dat Liam en Wout dit ook bewust mee kunnen vieren, er mee van kunnen genieten. Zij zijn het levende bewijs dat Samantha en Michael het leven de moeite waard vinden om door te geven.

In de eerste lezing hoorden we hoe de joodse wijze Jezus Sirach een goede en sterke vrouw ziet als een enorme rijkdom voor een gezin. Ze is een bron van geluk voor haar man en haar kinderen, een geschenk van God.

De evangelielezing herinnert ons er aan hoe belangrijk en mooi Jezus het huwelijk vond: twee mensen worden door God samengesmeed tot een eenheid van leven en liefde. Een eenheid die wij als mensen moeten respecteren en waarderen. Zo is het huwelijk niet alleen een uiting van liefde en trouw tussen de echtgenoten, maar ook een manier waarop onze samenleving en onze kerkgemeenschap eerbied hebben voor de levenskeuze van twee mensen.

Vaak moeten we niet zo ver in onze omgeving kijken om te beseffen dat dit niet altijd gemakkelijk is. Het gaat ook wel eens fout. Maar niemand die oprecht een huwelijk aangaat, verwacht of hoopt dat dit bij haar of hem het geval zal zijn. Integendeel. Vaak zijn mensen juist door wat ze in hun omgeving zien gebeuren, extra gemotiveerd om het in hun eigen leven zo goed mogelijk te doen, om er voor te gaan en er voor te vechten.

Als jullie, beste mensen, hier vandaag bij zijn, is dat omdat jullie Samantha en Michael willen steunen in hun keuze om als man en vrouw de toekomst tegemoet te gaan. Hun gezin wordt vandaag op een speciale manier extra verbonden onder Gods beschermende zegen. Daarom durf ik jullie oproepen om die steun ook af en toe te laten merken. Dat kan al met een klein woord of een eenvoudig gebaar.

En jullie alle vier, Samantha, Michael, Liam en Wout, geef ik vandaag mee dat de herinnering aan deze dag jullie telkens weer mag uitnodigen om echt te bouwen aan een goed gezin, waar het aangenaam is om te wonen, waar iedereen zijn of haar steentje bijdraagt waar het kan en waar de liefde altijd het laatste woord krijgt, wat er ook gebeurt. Amen.

Advertenties

Homilie voor de huwelijksviering van Steven De Smet en Katrijn Peeters


Op zaterdag 13 oktober 2012 huwden Katrijn en Steven in de kerk van de Sint-Jozef-werkman-parochie te Veerle-Heide. Deze homilie sprak ik er uit:

lezingen:
over de eekhoorn en de mier (Toon Tellegen)
1 Korintiërs 12,31-13,8a
Matteüs 6,24-34

We dromen er wellicht allemaal wel eens van: een leven zonder zorgen. Zonder de moeilijkheden van vandaag, de kwetsuren van gisteren, de twijfels over morgen. Het kan zo’n deugd doen dat allemaal eens opzij te zetten en gewoon te genieten van een moment, zonder dat er veel speciaals moet gebeuren. Gewoon genieten. Wie Jezus’ woorden in het evangelie op die manier beluistert, hoort waarschijnlijk een boodschap als “maak je niet druk, geniet gewoon van het moment en alles komt wel in orde”. Dat klinkt positief, maar ik vrees dat heel wat mensen, die zulk een levenshouding hebben geprobeerd, van een kale reis zijn teruggekomen. Want ook al maken we ons over bepaalde dingen niet druk, vroeg of laat worden we er toch mee geconfronteerd. En als je daar niet op voorbereid bent, kan zo’n confrontatie hard aankomen. “Leven zonder zorgen“ betekent dus niet per se “leven als een kip zonder kop”.

Wat bedoelde Jezus dan wel? Ik denk dat het antwoord te vinden is op het einde van zijn toespraak: “Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben. Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.” Het koninkrijk van God zoeken… dat klinkt nogal moeilijk, maar dat hoeft het niet te zijn. Elke keer als we het Onze Vader bidden, zeggen we toch: “uw koninkrijk kome, uw wil geschiede”. Het koninkrijk God gebeurt daar, waar mensen proberen te leven zoals God het wil. Het is daar waar God echt de koning mag zijn, Degene die de richting bepaalt. En Gods wil is helemaal al niet zo moeilijk. We konden het in de lezing uit de brief van Paulus horen: je mag nog alle gaven, talenten en verdienste hebben, als je geen liefde hebt, baat het je niets. Gods wil is dus: liefde. Dat klinkt al een heel stuk eenvoudiger, niet?

Op zich hoeft de liefde inderdaad niet ingewikkeld te zijn… maar onze ervaring leert dat het toch ook weer niet vanzelfsprekend is. Denk maar aan de eekhoorn en de mier uit het verhaal daarnet. Als je van elkaar houdt, is het belangrijk om ook de grenzen en mogelijkheden van je relatie te verkennen. Je moet er mee leren omgaan dat je elkaar op sommige momenten zult moeten missen, ook al kan je er op vertrouwen dat de ander wel weer terug zal komen en ondertussen ook aan jou denkt.

De grote kerkvader Augustinus schreef het al: “Bemin, en doe dan wat je wil.” Dat is niet hetzelfde als: doe je goesting maar. Eerst is er een voorwaarde, een grondbeginsel dat aanwezig moet zijn, een fundament voor het huis van ons leven: de liefde. Als je werkelijk liefhebt, als je werkelijk het goede met de ander voorhebt, en ook met jezelf, als je God de ruimte geeft om die liefde in jou te versterken en tot leven te wekken, dan komt de rest vanzelf. Dan zal alles wat je doet door die liefde gekleurd worden.

Beste Steven en Katrijn, het is omwille van die liefde, jullie liefde, dat we hier vandaag zijn samengekomen. Jullie willen samen met ons voor God gaan staan en jullie leven en toekomst aan elkaar verbinden voor altijd. Daar is heel wat liefde voor nodig. Er zullen dagen komen dat je je zorgen maakt, om elkaar, om jullie familie of vrienden, om jullie kinderen. Dat hoort nu eenmaal bij het leven. Trouwens, in hoeveel gezinnen is de vraag “wat gaan we eten vandaag?” niet de oorzaak van heel wat zuchten en spanning… Toch durf ik jullie, in navolging van Jezus zeggen: maak je niet ongerust over de dag van morgen. Vandaag mogen jullie volop genieten van jullie trouwdag, van de verbondenheid die doorheen zoveel tekens en woorden vandaag zichtbaar, tastbaar en hoorbaar zal zijn. Want Paulus geeft ons een houvast mee, die jullie heel jullie leven mogen koesteren: echte liefde vergaat nooit. Maak van jullie gezin een plek waar het koninkrijk van God mag groeien en het zal jullie nooit ontbreken aan wat jullie nodig hebben. Amen.

Homilie 27e zondag door het jaar B


lezingen:
Genesis 2,18-24
Hebreeën 2,9-11
Marcus 10,2-16

In het begin, bij de schepping, heeft God de mensen als man en vrouw gemaakt. Daarom verlaat een man zijn vader en moeder om zich te binden aan zijn vrouw en deze twee zullen volkomen één worden.

Zusters en broeders, als we ons de vraag stellen waarom Jezus het huwelijk zo belangrijk vindt, ligt een belangrijke aanzet van het antwoord vervat in die twee zinnen. We zongen het ook in het openingslied: God die in het begin uit aarde, naar zijn beeld, de mensen voor elkaars geluk geschapen heeft.(ZJ 666)

De mens werd geschapen naar het beeld van God, op Hem gelijkend, lezen we in het eerste hoofdstuk van de bijbel. Man en vrouw schiep Hij de mens. God wilde dat de mens een relationeel wezen werd. In de eerste lezing werd dit op een meer verhalende manier uitgedrukt: tussen de andere levende wezens op aarde vond de mens niemand die bij hem paste. Pas wanneer twee mensen bij elkaar kwamen, werd het mogelijk gelukkig te zijn. Pas dan was Gods schepping van de mens voltooid.
Omdat God ons geluk wil en met ons een verbond, een relatie wil aangaan, zijn man en vrouw door hun verbond, door hun relatie, een beeld van God. De diepste grond van ons bestaan is elkaars geluk te zijn.

Pas als we helemaal doordrongen zijn van die diepe betekenis van het huwelijk, kunnen we begrijpen waarom Jezus zo rechtlijnig reageert op de vraag van zijn volksgenoten of het toegestaan is je echtgenoot weg te zenden of in de steek te laten. Wie huwen, maken van  hun relatie een teken van Gods liefdesverbond met de mensen. Ze schenken elkaar hun toekomst, ze gaan een grenzeloos engagement aan, zoals Gods liefde voor ons grenzeloos is. Dat verbond verbreken of ontkennen, maakt dan ook dat het teken geschonden wordt. Ons beeld-van-God-zijn wordt vertroebeld.

“Wat God heeft verbonden, zal een mens niet scheiden,” zegt Jezus. Daarom houdt onze geloofsgemeenschap er aan dat een huwelijk onverbreekbaar is. Het is een band die mensen levenslang met elkaar verbindt.

Maar de realiteit van een huwelijk kan veel minder ideaal zijn dan wat verloofden elkaar en zichzelf toewensen wanneer ze trouwen. Jezus wist ook wel dat het tussen mensen niet altijd rozengeur en maneschijn is. Misschien daarom dat Hij op deze moeilijke vraag met een tikkeltje meer spitsvondigheid antwoordde dan we van Hem gewend zijn. Hij vult de vraag van de Farizeeën aan voordat Hij er krachtig op antwoordt: wie zijn vrouw verlaat om een ander te huwen begaat echtbreuk, en wie haar man verlaat om een andere te huwen, maakt zich schuldig aan echtbreuk. Blijkbaar erkende Jezus wel dat het soms nodig is dat gehuwden afstand van elkaar nemen. Maar als dat gebeurt om met een ander te huwen, dan ontkennen ze hun eerste (en volgens Jezus enige) levensverbond. Zo kan ook de Kerkgemeenschap het aanvaarden dat mensen besluiten dat samenleven onmogelijk geworden is, hoewel ze er ook altijd op zal aandringen dat we geroepen worden tot verzoening en dialoog. Maar het gegeven ja-woord, waardoor mensen door God verbonden worden, kan je niet uit de geschiedenis wegknippen.

Ook tussen God en zijn volk is het dikwijls tot moeilijke en pijnlijke conflicten gekomen. Al bij de verbondssluiting moest Mozes vaststellen dat zijn volgelingen een afgod hadden gemaakt van goud. Maar God berust niet in de breuksituatie. Hij blijft zijn volk telkens weer opzoeken en oproepen. Zelfs de ballingschap, die eigenlijk het einde van het volk Israël had moeten betekenen, bleek het begin te worden van een heropleving, een vernieuwde beleving van de relatie met God. Zo kan ook een huwelijksrelatie vele stormen doormaken, door dorre periodes heen moeten worstelen, soms tot de grootste wanhoop toe. Het openingslied bezong het: Zoals ten einde toe de mensen twee aan twee hun lange wegen gaan en God gaat met hen mee, zo zal Hij met u zijn in leven en in dood.

Een passend antwoord op alle relatieproblemen kunnen we als kerkgemeenschap niet geven, hoe graag ik dat ook zou willen. Het zou ook verkeerd zijn om vanuit veralgemeningen of principes de concrete situatie van twee gehuwden te beoordelen of te veroordelen.

Door het huwelijk verbindt de geloofsgemeenschap zich er wel toe de gehuwden te steunen door dik en dun, in gebed en medeleven, met grote sympathie en dankbaarheid dat zij er voor gekozen hebben om hun beeld-van-God-zijn op zo’n mooie en edele manier gestalte te geven in deze wereld. Laten we dan op deze zondag speciaal bidden voor alle gehuwden, voor alle verloofden en vooral voor hen, wiens huwelijk, net zoals het verbond tussen God en de mensen, beproefd wordt. Mogen zij ervaren dat God hen niet in de steek laat en dat zijn liefde voor hen onverbrekelijk is, een teken van eeuwige trouw aan zijn gegeven Woord.

Op zondag 4 oktober 2009 mocht ik de homilie houden tijdens de eucharistieviering in de abdijkerk.


Homilie 27e zondag door het jaar B

Abdijkerk – zondag 4 oktober 2009

lezingen:

Genesis 2,18-24

Hebreeën 2,9-11

Marcus 10,2-16

homilie:

In het begin, bij de schepping, heeft God de mensen als man en vrouw gemaakt. Daarom verlaat een man zijn vader en moeder om zich te binden aan zijn vrouw en deze twee zullen volkomen één worden.

Zusters en broeders, als we ons de vraag stellen waarom Jezus het huwelijk zo belangrijk vindt, ligt een belangrijke aanzet van het antwoord vervat in die twee zinnen. We zongen het ook in het openingslied: God die in het begin uit aarde, naar zijn beeld, de mensen voor elkaars geluk geschapen heeft.(ZJ 666)

De mens werd geschapen naar het beeld van God, op Hem gelijkend, lezen we in het eerste hoofdstuk van de bijbel. Man en vrouw schiep Hij de mens. God wilde dat de mens een relationeel wezen werd. In de eerste lezing werd dit op een meer verhalende manier uitgedrukt: tussen de andere levende wezens op aarde vond de mens niemand die bij hem paste. Pas wanneer twee mensen bij elkaar kwamen, werd het mogelijk gelukkig te zijn. Pas dan was Gods schepping van de mens voltooid.

Omdat God ons geluk wil en met ons een verbond, een relatie wil aangaan, zijn man en vrouw door hun verbond, door hun relatie, een beeld van God. De diepste grond van ons bestaan is elkaars geluk te zijn.

Pas als we helemaal doordrongen zijn van die diepe betekenis van het huwelijk, kunnen we begrijpen waarom Jezus zo rechtlijnig reageert op de vraag van zijn volksgenoten of het toegestaan is je echtgenoot weg te zenden of in de steek te laten. Wie huwen, maken van  hun relatie een teken van Gods liefdesverbond met de mensen. Ze schenken elkaar hun toekomst, ze gaan een grenzeloos engagement aan, zoals Gods liefde voor ons grenzeloos is.

Dat verbond verbreken of ontkennen, maakt dan ook dat het teken geschonden wordt. Ons beeld-van-God-zijn wordt vertroebeld.

“Wat God heeft verbonden, zal een mens niet scheiden,” zegt Jezus. Daarom houdt onze geloofsgemeenschap er aan dat een huwelijk onverbreekbaar is. Het is een band die mensen levenslang met elkaar verbindt.

Maar de realiteit van een huwelijk kan veel minder ideaal zijn dan wat verloofden elkaar en zichzelf toewensen wanneer ze trouwen. Jezus wist ook wel dat het tussen mensen niet altijd rozengeur en maneschijn is. Misschien daarom dat Hij op deze moeilijke vraag met een tikkeltje meer spitsvondigheid antwoordde dan we van Hem gewend zijn. Hij vult de vraag van de Farizeeën aan voordat Hij er krachtig op antwoordt: wie zijn vrouw verlaat om een ander te huwen begaat echtbreuk, en wie haar man verlaat om andere te huwen, maakt zich schuldig aan echtbreuk. Blijkbaar erkende Jezus wel dat het soms nodig is dat gehuwden afstand van elkaar nemen. Maar als dat gebeurt om met een ander te huwen, dan ontkennen ze hun eerste (en volgens Jezus enige) levensverbond.

Zo kan ook de Kerkgemeenschap het aanvaarden dat mensen besluiten dat samenleven onmogelijk geworden is, hoewel ze er ook altijd op zal aandringen dat we geroepen worden tot verzoening en dialoog. Maar het gegeven ja-woord, waardoor mensen door God verbonden worden, kan je niet uit de geschiedenis wegknippen.

Ook tussen God en zijn volk is het dikwijls tot moeilijke en pijnlijke conflicten gekomen. Al bij de verbondssluiting moest Mozes vaststellen dat zijn volgelingen een afgod hadden gemaakt van goud. Maar God berust niet in de breuksituatie. Hij blijft zijn volk telkens weer opzoeken en oproepen. Zelfs de ballingschap, die eigenlijk het einde van het volk Israël had moeten betekenen, bleek het begin te worden van een heropleving, een vernieuwde beleving van de relatie met God.

Zo kan ook een huwelijksrelatie vele stormen doormaken, door dorre periodes heen moeten worstelen, soms tot de grootste wanhoop toe.

Het openingslied bezong het: Zoals ten einde toe de mensen twee aan twee hun lange wegen gaan en God gaat met hen mee, zo zal Hij met u zijn in leven en in dood.


Een passend antwoord op alle relatieproblemen kunnen we als kerkgemeenschap niet geven, hoe graag ik dat ook zou willen. Het zou ook verkeerd zijn om vanuit veralgemeningen of principes de concrete situatie van twee gehuwden te beoordelen of te veroordelen.

Door het huwelijk verbindt de geloofsgemeenschap zich er wel toe de gehuwden te steunen door dik en dun, in gebed en medeleven, met grote sympathie en dankbaarheid dat zij er voor gekozen hebben om hun beeld-van-God-zijn op zo’n mooie en edele manier gestalte te geven in deze wereld. Laten we dan op deze zondag speciaal bidden voor alle gehuwden, voor alle verloofden en vooral voor hen, wiens huwelijk, net zoals het verbond tussen God en de mensen, beproefd wordt. Mogen zij ervaren dat God hen niet in de steek laat en dat zijn liefde voor hen onverbrekelijk is, een teken van eeuwige trouw aan zijn gegeven Woord.


Bezoekers:

  • 111,541 pageviews

Archief

Follow De blog van Vincent on WordPress.com

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Doe mee met 2.191 andere volgers


%d bloggers liken dit: